Connect with us

MOVIES

Τι να δω: Fight Club

Published

on

 

Τί κάνει μια ταινία καλή; Κάποιοι υποστηρίζουν πως μια καλή ταινία πρέπει να έχει αρκετή δράση. Κάποιοι πως μια ταινία είναι όσο καλή όσο και οι χαρακτήρες της. Άλλοι πάλι θα λέγανε πως μία καλή ταινία πρέπει να έχει απρόβλεπτο σενάριο, κάτι που θα κρατήσει τον θεατή σε εγρήγορση. Με το Fight Club φαίνεται πως έχουμε μια ταινία που συνδυάζει όλα αυτά τα στοιχεία.

 

 

ΣΕΝΑΡΙΟ: Ο πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ένας αρκετά καθημερινός άνθρωπος με αρκετά καθημερινές συνήθειες  και προβλήματα. Εθισμένος στην καθημερινή τηλεόραση, κάνει μια δουλειά που βαριέται και, πιστός στο ιδεώδες του σύγχρονου καταναλωτισμού, αγοράζει συνέχεια πράγματα που δεν χρειάζεται μόνο και μόνο για να τα έχει. Μη μπορώντας να βρει κάποια ιδιαίτερη συγκίνηση στη ζωή του, υποφέρει από αυπνίες. Όλα αυτά θα αλλάξουν όταν θα γνωρίσει τον εντυπωσιακό και εκ διαμέτρου αντίθετο από τον ίδιο, Τάιλερ Ντέρντεν. Μαζί θα ιδρύσουν μια λέσχη πάλης, ένα μέρος όπου άνδρες σαν αυτόν μπορούν να εκτονωθούν παλεύοντας μεταξύ τους. Η ιστορία θα πάρει μια απρόβλεπτη στροφή όταν ο Τάιλερ αρχίζει να οργανώνει αυτά τα μέλη, φτιάχνοντας έναν φασιστικά πειθαρχημένο μικρό στρατό με τον οποίον κηρύττει πόλεμο στη σύγχρονη κοινωνία. Και αυτή είναι μόνο η αρχή…

 

 

ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ/ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Στο ρόλο του πρωταγωνιστή βρίσκεται ο Edward Norton (γνωστός για τις ερμηνείες του σε ταινίες όπως το Birdman και το American History X), ένας από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς της εποχής μας, που από ότι φαίνεται δεν υπάρχει ρόλος που να μην μπορεί να παίξει. Ενσαρκώνει αψεγάδιαστα τον ρόλο του σαρκαστικού αφηγητή, που προσπαθεί απεγνωσμένα να ξεφύγει από την βαρετή καθημερινή του ζωή, μόνο και μόνο για να προσπαθήσει μάταια να γυρίσει σε αυτήν όταν συνειδητοποιήσει πόσο εκτός ελέγχου έχει φτάσει η κατάσταση με τη λέσχη πάλης που αυτός και ο Τάιλερ ιδρύσανε. Στο άλλο άκρο βρίσκεται ο Τάιλερ, τον οποίο υποδύεται ο Brad Pitt, που δίνει την εντύπωση πως γεννήθηκε για να παίξει αυτόν τον ρόλο. Ο Τάιλερ είναι ένας άνδρας χωρίς συμβιβασμούς, ακολουθεί μόνο τους κανόνες που ο ίδιος ορίζει για τον εαυτό του και φαίνεται να θέλει να διορθώσει τα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου με τον τρόπο που θεωρεί αυτός κατάλληλο. Ενώ ο Edward Norton υποδύεται έναν χαρακτήρα που όλοι μας θα μπορούσαμε να είμαστε, ο  Brad Pitt υποδύεται τον χαρακτήρα που όλοι μας θα θέλαμε να γίνουμε, τουλάχιστον μέχρι να τον γνωρίσουμε καλύτερα. Ανάμεσα τους είναι η Μάρλα, η μόνη γυναίκα στη ταινία, η οποία αν και είναι πιο ψυχικά διαταραγμένη και από τους δυο, καταλήγει με κάποιο τρόπο να γίνεται η φωνή της λογικής στη τρέλα που ακολουθεί την ίδρυση της λέσχης πάλης. Η Helena Bonham Carrter προσφέρει ακόμα μια καταπληκτική ερμηνεία μιας ψυχολογικά ασταθούς γυναίκας, ένα είδος ρόλου που φαίνεται πως είναι πολύ καλή στο να υποδύεται.

 

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Η ταινία είναι σκηνοθετημένη από τον  David Fincher, γνωστό για τα ψυχολογικά του θρίλερ, όπως το Seven (1995) και Gone Girl (2014). Ο Fincher δημιουργεί ένα σκοτεινό και βίαιο κλίμα που με έναν παράξενο τρόπο καταφέρνει να γίνεται ελκυστικό καθώς τοποθετείται ως το άλλο άκρο της βαρετής καθημερινότητας. Αλλάζοντας λίγο την ιστορία του βιβλίου πάνω στο οποίο βασίζεται και συνδυάζοντας στοιχεία ωμής βίας, ψυχολογικού θρίλερ αλλά και μαύρου χιούμορ, ο Fincher προσφέρει μία ταινία που θα κρατήσει τον θεατή σε εγρήγορση και θα τον βάλει σε σκέψεις καθώς και ένα απρόσμενο τέλος που θα του μείνει αξέχαστο.

 

ΜΟΥΣΙΚΗ: Ο μουσικός ρυθμός αλλάζει προκειμένου να αποτυπώσει καλύτερα τη βία, την κατάθλιψη ή την τρέλα μέσα στην οποία ζουν οι χαρακτήρες της. Είναι από τα είδη των soundtrack  που κάνουν πολύ καλή δουλειά στο να τονίζουν τις σκηνές της ταινίας χωρίς να ξεχωρίζει κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι, με μια μόνο εξαίρεση. Το τραγούδι Where is my mind των Pixies όχι μόνο καταφέρνει μέσα σε τέσσερις λέξεις να δώσει το νόημα όλης της ταινίας, αλλά άρεσε τόσο πολύ στο κοινό ώστε οι πωλήσεις του να αυξηθούν σημαντικά μετά την πρεμιέρα της ταινίας.

 

Η ταινία ακολουθεί μια ανορθόδοξη εξέλιξη, σαν να αναπτύσσεται μαζί με τους χαρακτήρες της, ενώ η αρχή και το τέλος της φαίνονται τόσο διαφορετικά που δίνουν την εντύπωση πως ανήκουν σε ξεχωριστές ταινίες. Αλλά, τελικά, αυτό είναι άλλο ένα στοιχείο που κάνει τη ταύτιση με την ταινία και τους χαρακτήρες τόσο εύκολη. Η ζωή δεν είναι προβλέψιμη, ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος τι σου έχει φυλαγμένο η επόμενη μέρα και μία κατάσταση που σου φαίνεται βαρετή κάποια στιγμή μπορεί να σου φαίνεται παράδεισος αργότερα. Αυτού του είδους το απρόβλεπτο και το παράλογο της ζωής παρουσιάζει και το Fight Club και το κάνει  με έναν πολύ ενδιαφέρον τρόπο. Προσφέροντας ένα κοινωνικό μήνυμα, αλλά με αρκετή δράση για να κρατήσει τη προσοχή του θεατή, το Fight Club είναι σίγουρα μια από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων 20 χρόνων.

 

 

Πηγές: IMDB, giphy.com, WallpaperCraft

 

 

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

#Entertainment

Video Club: Captain America: Civil War

Published

on

Ακόμα θυμάμαι το πρώτο comic της Marvel που διάβασα. Ήταν το επικό crossover Civil War του Mark Millar στο οποίο σχεδόν όλοι οι ήρωες του κόσμου χωρίζονται στα 2 και πολεμούν μεταξύ τους. Θυμάμαι λοιπόν να σκέφτομαι πόσο τέλειο θα ήταν να βγει μία ταινία με αυτό το story. Και μετά να σκέφτομαι γελώντας «Ναι καλά… Δεν υπάρχει περίπτωση. Ακόμα και να το δοκίμαζε κάποιος δεν θα πετύχαινε με τίποτα». Silly me.

Hello there

ΣΕΝΑΡΙΟ: Όταν ένα τραγικό ατύχημα σε μία αποστολή θα κοστίσει τις ζωές πολλών αθώων, ο ΟΗΕ θα εκδώσει ένα Σύμφωνο με το οποίο οι Avengers πρέπει να τεθούν υπό τις διαταγές του, αντί να φέρονται αυθαίρετα. Το κατά πόσο πρέπει να υπογράψουν το Σύμφωνο ή όχι θα διχάσει την ομάδα, και ιδιαίτερα τα 2 σημαντικότερα μέλη της, καθώς ο Iron Man από τη μια νιώθει ενοχές και θεωρεί πως πρέπει να υπάρχει μια δύναμη ανώτερη από αυτούς, ενώ ο Captain America έχει αμφιβολίες μιας και η τελευταία οργάνωση στην οποία υπάκουε αποδείχθηκε διεφθαρμένη.  Η ένταση θα φτάσει σε νέα επίπεδα μετά από μία τρομοκρατική επίθεση στον ΟΗΕ, για την οποία φαίνεται να ευθύνεται ο παλιός φίλος του Captain America, ο Bucky. Μετά από όλα αυτά, μια διαφωνία που άρχισε σαν απλά μία κόντρα μιας παρέας θα κορυφωθεί σε μια μάχη υπερηρωικών διαστάσεων, μόνο και μόνο για να καταλήξει σε μία συγκρουση δυο καλών φίλων, που είναι ταυτόχρονα επική και απίστευτα προσωπική. Αυτό που με εντυπωσίασε στο σενάριο της ταινίας είναι το πώς λειτουργεί ταυτόχρονα σαν Captain America 3, συνεχίζοντας μία ιστορία που λίγο πολύ άρχισε στη πρώτη του ταινία, αλλά και σαν Avengers 2.5, μιας και τα γεγονότα που διαδραματίζονται εδώ επηρεάζουν όλους τους χαρακτήρες και τις μελλοντικές ταινίες τους (όπως ήδη έχουμε δει σε κάποιες περιπτώσεις).

It’s personal

ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ: Οι χαρακτήρες αυτής της ταινίας είναι πολλοί. Βασικά μόνο οι ήρωες που χωρίζονται σε 2 αντίπαλά στρατόπεδα είναι 12. Φυσικά η ταινία εστιάζει στους 2 βασικούς, Iron Man και Captain America, στις ιδεολογικές και προσωπικές τους διαφορές και συγκρούσεις, καθώς είναι αυτές που στην ουσία κινούν την ιστορία. Παρόλα αυτά δεν υπάρχει χαρακτήρας που να μην είναι καλά ανεπτυγμένος. Όπως είπα και προηγουμένως, η ταινία παίρνει τις βάσεις των χαρακτήρων που προηγούμενες ταινίες έχουνε θεσπίσει για αυτούς, και χτίζει πάνω σε αυτές, δίνοντας την εντύπωση πως τα γεγονότα που εκτυλίσσονται είναι σημαντικά για όλους όσους συμμετέχουν. Και σαν να μην έφταναν οι ήδη υπάρχοντες χαρακτήρες, η ταινία μας δίνει και δύο καινούριους. Με την πρώτη εμφάνιση του Black Panther στη μεγάλη οθόνη να είναι τόσο εντυπωσιακή, και τον καλύτερο Spider-Man των τελευταίων 12 χρόνων, τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Best.Spider-Man.Ever

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Δε μου άρεσε πάντα ο Captain America. Η πρώτη του ταινία ήταν γενικά κάπως μέτρια και στο Avengers (2012) ήταν μάλλον ο λιγότερο ενδιαφέρων χαρακτήρας της ομάδας. Αυτό άλλαξε όταν ανέλαβαν οι σκηνοθέτες Anthony και Joe Russo, οι οποίοι όχι μόνο έκαναν έναν χαρακτήρα που πολεμάει με ένα γυαλιστερό φρίσμπι να φαίνεται κουλ, αλλά μας πρόσφεραν και 2 από τις καλύτερες ταινίες του MCU στην πορεία. Με το Captain America: The Winter Soldier (2014) μας έδειξαν ποιοι είναι, ενώ με το Civil War σιγούρεψαν πως τα ονόματα τους θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στη μνήμη μας. Με τις εντυπωσιακές σκηνές μάχης να είναι εξίσου αριστοτεχνικά γυρισμένες με κάθε άλλη σκηνή της ταινίας, το μόνο που μπορώ να πω είναι το εξής: με αυτούς τους δύο στο τιμόνι, το Avengers: Infinity War δεν θα μπορούσε να βρίσκεται σε καλύτερα χέρια.

ΜΟΥΣΙΚΗ: Τη μουσική της ταινίας αναλαμβάνει ο Henry Jackman, ένας ενδιαφέρων συνθέτης, γνωστός για τα επικά του soundtracks σε ταινίες δράσης, όπως το Jumanji: Welcome to The Jungle (2017) και οι δυο ταινίες Kingsman. Όπως λοιπόν και σε αυτές τις περιπτώσεις, το soundtrack του Civil War είναι σε γενικές γραμμές πολύ καλό, ενισχύοντας την όλη εμπειρία της ταινίας, λίγα όμως κομμάτια του πραγματικά ξεχωρίζουν. Ένα από αυτά είναι το ιδανικά ονομασμένο κομμάτι “Civil War” το οποίο παίζει στη σκηνήτης μεγάλης μάχης. Ενώ στην αρχή ο συνθέτης σου δίνει ένα build up που ταιριάζει σε μία παραδοσιακή σκηνή καλού vs κακού, στη συνέχεια η μουσική γίνεται αισθητά λυπηρή, θυμίζοντας σου πως η μάχη που βλέπεις δεν θα έπρεπε να συμβαίνει.

Νομίζω έκανα αρκετά κατανοητό πόσο μου αρέσει αυτή η ταινία. Δυστυχώς όμως δεν μπορώ να αγνοήσω ένα βασικό της μειονέκτημα, για το οποίο όμως θα μπορούσαμε να πούμε πως δεν φταίει αυτή. Αν και γενικά οι Russo έκαναν πολύ καλή δουλειά στο να φτιάξουν μία ταινία που μπορεί να σταθεί και μόνη της, η αλήθεια είναι πως όποιος κάτσει να τη δει χωρίς να έχει δει τις προηγούμενες, θα χάσει ένα σημαντικό μέρος των χαρακτήρων. Παρόλα αυτά, ακόμα και με αυτό το μικρό πρόβλημα, είναι μια αριστοτεχνική ταινία. Έχοντας να ανταποκριθεί σε πολλές απαιτήσεις και πετυχαίνοντας κάθε στόχο που έθεσε, το Captain America: Civil War θέτει τον πήχη πολύ ψηλά για κάθε ταινία τέτοιου είδους που θα την διαδεχτεί. Κερδίζει άξια μια θέση ανάμεσα στο The Dark Knight και το Logan, ως ένα ακόμα παράδειγμα ταινίας που δεν είναι απλά καλή ταινία από comic, αλλά μια καλή ταινία γενικότερα.

 

ΠΗΓΕΣ: GIPHY.com, IMDB, Wallpaper Abyss

Continue Reading

#Entertainment

Video Club: Django Unchained

Published

on

Γενικά δεν είμαι μεγάλος φαν των Western. Δεν είναι ότι δεν μου αρέσουν, απλά δεν αποτελούν το αγαπημένο μου είδος ταινιών, και κατ’ επέκταση δεν είναι από τις ταινίες που θα τρέξω να δω χωρίς δεύτερη σκέψη. Εκτός βέβαια αν πρόκειται για ένα (εν μέρει) remake μιας κλασσικής ταινίας του είδους, με σκηνοθεσία και σενάριο από έναν από τους καλύτερους σκηνοθέτες της εποχής μας και με ένα πολλά υποσχόμενο cast. Οπότε… ναι. Django Unchained. Here we go.

 

ΣΕΝΑΡΙΟ: Η ιστορία της ταινίας εκτυλίσσεται στον Αμερικάνικο Νότο το 1858, δύο χρόνια πριν από τον Εμφύλιο. Ο Dr. King Schultz, ένας Γερμανός κυνηγός επικηρυγμένων, προσλαμβάνει έναν δούλο ονόματι Django για να τον βοηθήσει να βρει έναν καταζητούμενο, με αντάλλαγμα την ελευθερία του. Ο Django θα εκμεταλλευτεί αυτήν την ευκαιρία για να μάθει ό,τι μπορεί από τον Schultz και αργότερα, με την βοήθεια του, να βρει και να ελευθερώσει την γυναίκα του που είναι δούλα σε μια μεγάλη φάρμα βαμβακιού στον Μισισίπη. Φυσικά ένας μαύρος στον Αμερικάνικο Νότο το 1858 δεν έχει και την καλύτερη μεταχείριση, πράγμα που οδηγεί το απίθανο αυτό δίδυμο σε πολλές φασαρίες με τους ντόπιους, κακοποιούς, ή ακόμα και τον Νόμο. Η κοινωνική και πολιτική σάτιρα, σε συνδυασμό με κάποιες δόσεις σκληρής πραγματικότητας, κάνουν μία πραγματικά ενδιαφέρουσα και “thought provoking” εμπειρία.

 

ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ/ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Σε κάθε ταινία του Tarantino οι χαρακτήρες είναι αυτοί που κλέβουν την παράσταση. Φυσικά και το Django δεν αποτελεί εξαίρεση. Ο Jaimie Foxx (Baby Driver, Annie) είναι τέλειος ως  Django, δίνοντας μας έναν από τους πιο αντισυμβατικούς πρωταγωνιστές που έχουμε δει ποτέ. Ο Christoph Waltz υποδύεται τον αξιαγάπητο και ελαφρώς εκκεντρικό King Schultz προσφέροντας μια ερμηνεία τόσο διαφορετική από την τελευταία φορά που τον είδαμε σε ταινία του Tarantino (ως τον στρατηγό Hans Landa στο Inglorious Basterds) που αναρωτιέται κανείς αν είναι το ίδιο άτομο. Και σαν να μην έφτανα αυτοί την ταινία ανεβάζουν σε νέα ύψη οι απίστευτες ερμηνείες του Leonardo DiCaprio, στον ρόλο ενός μεγαλογαιοκτήμονα και εμπόρου δούλων, αλλά και ο μοναδικός Samuel L. Jackson, που υποδύεται έναν μαύρο οικονόμο που είναι πιο ρατσιστής ακόμα και από το αφεντικό του. Πραγματικά σε αυτήν την ταινία, κάθε χαρακτήρας, είτε εμφανίζεται για πέντε λεπτά είτε για τη μισή ταινία, δίνει την αίσθηση πραγματικού ανθρώπου, με backstory και ζωή εντός και εκτός της ταινίας.

 

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ο Quentin Tarantino είναι ένας από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες. Ο τρόπος με τον οποίο οι ταινίες τους βγάζουν χιούμορ από σκηνές που δεν θα το περίμενες, σε συνδυασμό με τον ιδιαίτερο τρόπο που γυρνά σκηνές δράσης κάνουν κάθε ταινία του εγγυημένη απόλαυση (εκτός ίσως από το Jackie Brown). Ο λόγος που από τις 8 αυτές ταινίες του εγώ θεωρώ το Django την καλύτερη είναι ο εξής: έχει όλα τα καλά του Pulp Fiction ή του Reservoir Dogs, χωρίς όμως να είναι τόσο ασύνδετη η πλοκή του, κάτι που χαρακτηρίζει τα προηγούμενα δύο και κάνει δύσκολο για κάποιους να τα παρακολουθήσουν. Το Django ακολουθεί μία γραμμική ιστορία, με αρχή μέση και τέλος, και εστιάζει σε έναν πρωταγωνιστή αντί για πέντε. Έτσι, αν εξαιρέσει κανείς κάποια flashbacks, δεν υπάρχει κάτι που να αποσυντονίζει τον θεατή.

 

ΜΟΥΣΙΚΗ: Το soundtrack της ταινίας αποτελείται τόσο από original όσο και από ήδη υπάρχοντα τραγούδια, κάτι που το κάνει κάτι σαν φόρο τιμής στη μουσική των λεγόμενων “Spaghetti Western”. Με original συνθέτη τον Luis Bacalov, ο οποίος έκανε το soundtrack του πρώτου Django (1966), τραγούδια από τους Jim Croce, John Legend, Anthony Hamilton, αλλά και από τον θρύλο των Western Enrico Morricone (The Good, The Bad and The Ugly), η μουσική είναι, όπως και η υπόλοιπη ταινία, περιέργη, πρωτοποριακή και απολαυστική.

Κάτι ανάμεσα σε Western και μοντέρνα μουσική δράσης- τέτοιου είδους κομμάτια μόνο σε μια ταινία του Tarantino θα δούλευαν τόσο καλά.

 

Νιώθω πως με αυτήν την ταινία λέω μόνο θετικά (όχι ότι δεν τα αξίζει), οπότε ας γίνω λίγο πιο αντικειμενικός κριτής και ας εκθέσω και τα αρνητικά της… Βασικά το μόνο αρνητικό που μπορώ να βρω είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό του Tarantino που εμένα με συναρπάζει. Η υπερβολική δόση βίας που διατρέχει αυτήν, και κάθε άλλη, ταινία του εν λόγω σκηνοθέτη, μπορεί να αποθαρρύνει κάποιους από να τη δουν. Αλλά για όποιον δεν ενοχλείτε από λίγο παραπάνω κόκκινο στην οθόνη του, το Django είναι μια εμπειρία που δεν πρέπει να χάσει. Προσωπικά τουλάχιστον, όταν βγήκα από το σινεμά ένιωθα σαν μόλις να είχα γυρίσει από τρεις μήνες διακοπές.

 

ΠΗΓΕΣ: GIHPY.COM, IMDB, SUWALLS, PATHEOS

Continue Reading

#Popcorn

Video Club: Death Proof

Published

on

“Death Proof has got to be the worst movie I ever make. And for a left-handed movie, that wasn’t so bad, all right ?”

Αυτά δήλωσε, μεταξύ άλλων, ο ίδιος ο Quentin Tarantino (2012, THR Table Interview) για την 6η του ταινία, η οποία γυρίστηκε το 2007 και κυκλοφόρησε μαζί με την ταινία “Planet Terror” του Robert Rodriguez σε μορφή double-bill, υπό τον κοινό τίτλο “Grindhouse”. Από ό,τι κατάλαβα, αυτό σημαίνει ότι οι δύο ταινίες παιζόταν συνεχόμενα, με το ίδιο εισιτήριο. BRING THAT BACK

Ωστόσο, πριν ξεφύγουμε, ας δούμε λίγο γιατί πρέπει να δώσεις μια ευκαιρία σε αυτήν την ταινία, έστω και χωρίς τον παλαιό του “σύντροφο” στις κινηματογραφικές αίθουσες. Did you hear me, butteflies?

grindhouse GIF

Κατά τη διάρκεια του έργου, παρακολουθούμε τον διαβολικό Stuntman Mike (Kurt Russel), έναν κασκαντέρ του Hollywood, να παρακολουθεί 2 ξεχωριστές παρέες γυναικών, τις οποίες προσπαθεί (ή και επιτυγχάνει) να εξοντώσει χρησιμοποιώντας το αυτοκίνητο του ως φονικό όπλο. Όντας κυρίαρχος του εαυτού του και εξαιρετικός οδηγός, δεν πιστεύει πως υπάρχει εμπόδιο στο αιματοβαμμένο διάβα του. Πόσο δίκιο έχει όμως;

kurt GIF

Το πρώτο που ξεχωρίζει κανείς σε αυτήν την ταινία είναι η αισθητική της. Τόσο τα παλαιάς κυκλοφορίας αυτοκίνητα, όσο και η επεξεργασία του film σε μεταφέρουν αρκετές δεκαετίες πίσω, ενώ διαφέρουν από ιστορία σε ιστορία – ακόμα και από μέρος της μίας ιστορίας σε άλλο. Ο Tarantino μας μεταφέρει σε μια άλλη εποχή, ίσως όταν το double bill αποτελούσε ακόμα καθημερινή πραγματικότητα. Το άλλο αξιοπρόσεχτο του έργου είναι τα πολυάριθμα πλάνα που εστιάζουν σε ένα συγκεκριμένο φετίχ του σκηνοθέτη: τα γυναικεία πόδια. Αν λοιπόν ανήκετε και εσείς σε αυτήν την “συνομοταξία”… δεν θα μείνετε ανικανοποίητοι.

  death proof GIF

Όσον αφορά τους ηθοποιούς, κάνουν ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΚΑΛΑ τη δουλειά τους. Ο Kurt Russel είναι απολαυστικά και πολύ ρεαλιστικά κακός, καθώς υποδύεται έναν άκρως επικίνδυνο, αδίστακτο ψυχοπαθή, με ανθρώπινες όμως αδυναμίες και πάθη. Οι 2 κοριτσοπαρέες δείχνουν λες και γνωρίζονται χρόνια μεταξύ τους : έχουν απίστευτη χημεία, σε σημείο που κρατάνε το ενδιαφέρον σου αμείωτο και το βλέμμα σου καρφωμένο στην οθόνη, ακόμα κι όταν μιλάνε για τελείως αδιάφορα γεγονότα και καταστάσεις. Και, εντάξει, όσοι ένοχοι κι αν νιώθουμε, ας το παραδεχτούμε : είναι και λίγο – μια σταλιά μωρέ – όμορφες.

Σχετική εικόνα

                                Η Sydney Poitier στον ρόλο της Jungle Julia. Marry me?

Ξεχωριστή μνεία οφείλει να γίνει (προσωπικά μιλώντας) στην διάσημη πλέον Rosario Dawson (Marvel’s Daredevil, Men in Black, Unstoppable) και στην Tracie Tomas, οι οποίες σε συναρπάζουν με την ενέργεια και τη ζωντάνια που χρησιμοποιούν για να δώσουν ζωή στους χαρακτήρες τους. Αν είναι μία σκηνή που αξίζει, είναι σίγουρα αυτή που αυτές και οι άλλες δύο κολλητές φίλες τους (Mary Elisabeth Winstead και Zoe Bell) συζητάνε για την ζωή τους, για την καριέρα και για τα αισθηματικά τους. Deal with it.

Όσον αφορά τώρα την σκηνοθεσία και το σενάριο… Tarantino. Καλησπέρα σας.

shocked quentin tarantino GIF

Η σκηνοθεσία του δεν μας έχει απογοητεύσει, οπότε γιατί να το κάνει τώρα; Ο κύριος που βλέπετε πάνω να το ζει με το ποτάκι του ξέρει να “κατασκευάζει” πλάνα και να μας βάζει μέσα στην ταινία που βλέπουμε, ξεφεύγοντας από τις συνηθισμένες οπτικές γωνίες. Η δράση εξαιρετική, καθώς εναλλάσσεται με τον έντονο και διαρκή διάλογο και σε κάνει να παθιάζεσαι και να αγωνιάς μέχρι το τέλος. Η πλοκή είναι σχετικά απλή, αλλά οι διάλογοι είναι απόλυτα φυσικοί και καλογραμμένοι, γεγονός που σίγουρα συμβάλει στη χημεία που προαναφέραμε.  Ας το γενικέψουμε βασικά: ΟΛΟ το σενάριο είναι φυσικό και καλογραμμένο, και, ως αποτέλεσμα, τόσο οι διάλογοι όσο και οι χαρακτήρες.

Αποτέλεσμα εικόνας για death proof

Επιπρόσθετα, πως θα μπορούσαμε να παραλείψουμε την μουσική; Εξίσου βγαλμένη από άλλη εποχή, μας εναρμονίζει και μας εντάσσει στο κλίμα του έργου, συνοδεύοντας το όπως χρειάζεται. Από εδώ έγινε διάσημο και ένα τραγούδι το οποίο σίγουρα θα ξέρετε:

 

Εν ολίγοις, αρκεί να αναφέρω ότι δεν είμαι άτομο που θα δει συχνά δεύτερη φορά μια ταινία. Και ήδη σχεδιάζω την επόμενη φορά που θα ξαναβάλω να παίζει το “Death Proof”. Πίστεψε με, λέει πολλά. Αλλά όχι τόσα όσα λέει η ίδια η ταινία. Διαπίστωσε το και μόνος σου, αλλιώς ποιος ξέρει: μπορεί να προκαλέσεις την οργή του πιο φονικού κασκαντέρ του κινηματογράφου… θα το ρισκάρεις;

rose mcgowan dp GIF

 

Πηγές : pinterest.com, wikipedia.com, giphy.com, letterboxd.com

 

 

 

 

 

Continue Reading

Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ SKG247.gr ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ

LISTEN LIVE

LIKE US ON FACEBOOK

Instagram #skg

TRENDING

Copyright © 2018 SKG 24|7 Powered by Wordpress.