Connect with us

PEOPLE

Alexander Tomas: “Ο δρόμος για την επιτυχία δύσκολος αλλά ο δρόμος για την αποτυχία ευκολότερος”

Published

on

O Alexander Tomas (γεννημένος ως Αλέξανδρος Θωμαίδης το 1993 στη Θεσσαλονίκη αλλά μεγαλωμένος στις Σέρρες) είναι ένας Έλληνας μουσικός παραγωγός/dj.

Η καριέρα του ξεκίνησε μόλις στην ηλικία των 15 ετών παίζοντας σε clubs kai bars της περιοχής του. Τα μουσικά ερεθίσματα για εκείνον ήρθαν πολύ νωρίς, όντας σε μια οικογένεια όπου τόσο η μητέρα του όσο και το συγγενικό του περιβάλλον ήταν μουσικοί.

Ο Alexander Tomas έχει κάνει remixes σε κομμάτια του Haris Kate, Niko M3ss, Zhu, Ultra Nate, και αρκετούς ακόμα. Προσωπικές του παραγωγές έχουν ήδη κυκλοφορήσει από εταιρείες όπως η Disguise records και η Audiothink records. O Alexander Tomas είχε την τιμή να συνεργαστεί και να κάνει την διαφορά ανοίγοντας στις Σέρρες για πρώτη φορά μαζί με τον στενό του φίλο και παραγωγό Martin Levon μια ηλεκτρονική σκηνή το VinylHouseMusicStage για να στεγάσουν τα όνειρά τους.

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

NEWS

Μαρία Στεφάνου: Η τέχνη είναι η ανάγκη μου και η κάθε έκφρασή μου

Published

on

Συγγραφέας, θεατρική παραγωγός, συνθέτης, στιχουργός, σκηνοθέτης, χορογράφος, δασκάλα μουσικού θεάτρου, η Μαρία Στεφάνου είναι το παράδειγμα του πολυπράγμονα ανθρώπου που τα καταφέρνει όλα με την ίδια επιτυχία. Την συναντήσαμε στο Bulevard 23 και μας μίλησε για τη ζωή της, την τέχνη της και τα μελλοντικά της σχέδια.

Πες μου τρία πράγματα που δεν ξέρει το ευρύ κοινό για τη Μαρία:

  1. Αγαπάω πολύ το χαρτί! Από τη μυρωδιά μέχρι την υφή του. Όπου πάω έχω συνήθως μαζί μου χαρτί, οποιασδήποτε μορφής, από χαρτί γραφής, έως και μια χαρτοπετσέτα.
  2. Όσο μεγαλώνω απολαμβάνω τη θηλυκότητά μου, την οποία αρνήθηκα και «σκότωσα» όταν μπήκα στην κούρσα της επιβίωσης και της απόδειξης.
  3. Μικρή φοβόμουν πολύ το σκοτάδι και έκανα τα πάντα για να μην είμαι σε αυτό. Μάλιστα πολλές φορές δεν κοιμόμουν αν δεν ξημέρωνε. Με τα χρόνια, όταν άρχισα να δέχομαι το σκοτάδι μέσα μου, σταμάτησα να το φοβάμαι! Αυτό μάλιστα θα είναι και ένα μέρος του νέου μου έργου, «Το 10 το καλό…»!

Ποιο είναι το motto σου;

Το «Ένα βήμα τη φορά» είναι η φράση που με χαρακτηρίζει, και δεν είναι τυχαίο ότι αυτός ήταν και ο τίτλος του πρώτου ολοκληρωμένου μου έργου. Ένα βήμα τη φορά προς τα εμένα, τη δημιουργία και τη ζωή μου. Κανείς δεν ξέρει που θα φτάσει, ούτε εγώ… το μόνο που ξέρω είναι το «θέλω» μου. Και αν δε το ξέρω, μένω να το νιώσω.

Πως θα περιέγραφες σε κάποιον τη διαδικασία από τη σύλληψη  της ιδέας για ένα έργο μέχρι το τελικό χειροκρότημα;

Πριν από κάθε μεγάλο θέλω μου, δεν γνωρίζω ούτε και εγώ η ίδια πως θα γίνει. Σίγουρα υπάρχει φόβος, ανασφάλεια και ο νους μου πάντοτε με κατακρίνει. Σιγά σιγά, όμως, αρχίζω να το υλοποιώ, να το μοιράζομαι, να βρίσκω συν δημιουργούς και αναλαμβάνω το ρόλο του μαέστρου. Μέχρι να βγούμε στη σκηνή η παράσταση είναι ζωντανή: έχω γράψει απόσπασμα από ένα τραγούδι μου λίγο πριν την πρεμιέρα.

Τι είναι για σένα η τέχνη;

Για μένα η τέχνη μου είναι η ανάγκη μου, όπως η ανάσα μου. Είναι η δημιουργία μου και ένας απ’ τους λόγους που ξυπνάω το πρωί και ξεκουράζομαι το βράδυ. Η τέχνη είναι κάθε έκφραση μου, από τον τρόπο που θα καθίσω μέχρι το τι θα νιώσω, γιατί μέσα από τα βιώματα μου γράφω τα έργα μου, και σε αυτά βασίζονται όσα μοιράζομαι μέσα απ’ τα τραγούδια μου. Είναι η αλήθεια μου και η συμβολή μου στην αλλαγή  του κόσμου.

Γιατί επέλεξες να ασχοληθείς με το μιούζικαλ;

Όσο μεγάλωνα, μέσα μου δεν μπορούσα να διαχωρίσω τις τέχνες μεταξύ τους. Για μένα  η τέχνη είναι μια, είναι η έκφραση που τη μεταφράζουμε με διάφορους τρόπους. Το μιούζικαλ είναι από τα λίγα είδη τέχνης που συμπεριλαμβάνει όλο το φάσμα, το χορό, το τραγούδι, την έκφραση, το λόγο. Την πρώτη φορά που είδα μιούζικαλ, χτύπησε η καρδιά μου έτσι κάτι άλλαξε! Πουθενά δεν αισθάνθηκα αυτή την εσωτερική ταύτιση, όπως αυτό.

Αυτή την περίοδο που σε βρίσκουμε;

Είμαι εδώ και  δυο χρόνια θεατρική παραγωγός και το καλοκαίρι άνοιξα τον δικό μου χώρο με γραφείο, βεστιάριο και αίθουσα για πρόβες. Διδάσκω χορό, τραγούδι και υποκριτική σε όμορφα ωδεία και σχολές, με τις οποίες συνεργάζομαι. Ακόμα, είμαστε στην τρίτη χρονιά του «Ένα βήμα τη φορά…» και μετράμε σχεδόν 60 παραστάσεις. Σε λίγες μέρες, μάλιστα, πρόκειται να επανεκδώσω το βιβλίο μου με τίτλο «Ένα βήμα τη φορά», του οποίου εξαντλήθηκαν τα πρώτα χίλια αντίτυπα και θα επανακυκλοφορήσει, πέρα από τον δικο μου χώρο και τις παραστάσεις μου και στο βιβλιοπωλείο Αρχέτυπο, με το οποίο ξεκινάω μια νέα όμορφη συνεργασία.

Τα έργα σου είναι διάχυτα με μηνύματα αισιοδοξίας και προσωπικής λύτρωσης. Τι είναι αυτό που σε γεμίζει με αισιοδοξία, στη σύγχρονη εποχή;

Όταν σταμάτησα να βλέπω μόνο τον κόσμο και στράφηκα στην αναζήτηση της Μαρίας, άρχισα να βλέπω την ομορφιά γύρω μου. Πριν από αυτό, ο κόσμος μου φαινόταν άσχημος, ήμουν, μάλιστα θυμωμένη με την κατάσταση γύρω μου.

Είμαστε εδώ για να ζήσουμε εμάς, να μας γιορτάσουμε και να ανακαλύπτοντας τις ποιότητες μας. Ο κόσμος έχει να μας μάθει πολλά, όλα όσα βλέπουμε, απ’ τους ανθρώπους που περπατάνε ακόμα και όσα δε μας αρέσουν. Για μένα αυτό δεν είναι αισιοδοξία. Συνειδητοποίησα απλά ότι δεν υπάρχει εχθρός και ότι ακόμα και αυτά που με θυμώνουν μου δείχνουν τι έχω ακόμα να δω σε μένα και να ‘αφήσω’.

Από που αντλείς την έμπνευσή σου;

Όταν κατάλαβα πού ήμουνα και που έφτασα, κατανόησα ότι το μοναδικό πράγμα που θέλω να πω στον κόσμο είναι ό,τι έζησα. Να μοιραστώ την ουσία του χασίματος μου αλλά και της δικής μου θέση. Πήρα το υλικό από τα λάθη μου, τα όμορφα μου, τη θέληση μου για επιστροφή στον πραγματικό μου εαυτό και τα μετουσίωσα στο πρώτο μου έργο, το «Ένα βήμα τη φορά: the musical».

Για μένα το βασικότερο μήνυμα που θέλω να περάσω στον κόσμο είναι ότι δεν είναι όνειρο, είναι μια εσωτερική αίσθηση ότι ο καθένας γνωρίζει γιατί είναι. Μεγαλώνοντας ανακάλυψα ότι είμαι κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που με καθοδήγησαν να είμαι. Η αλλαγή για να ολοκληρωθεί θέλει χρόνο αλλά ξεκινάει από μια στιγμή. Θέλει συγκέντρωση, οργάνωση, αλλά πάνω απ’ όλα θέλει… Θέλω.

Τελικά «η μαγεία νικά»…;

Περιμένουμε τη μαγεία να έρθει αυτόματα, να σηκωθούμε ένα πρωί και να είναι εκεί. Ξεχνάμε, όμως, ότι μαγεία είναι η κάθε μέρα. Είναι να πεις θέλω να ζήσω και ν’ ανακαλύψω τον εαυτό μου και τον κόσμο. Αν το επιλέξουμε αυτό, τότε ναι ‘νικάει’ η μαγεία!

Αν μπορούσες να συναντήσεις οποιονδήποτε άνθρωπο της τέχνης, ποιον θα διάλεγες και που θα τον πήγαινες στη Θεσσαλονίκη;

Θα ήθελα να συναντήσω τον Andrew Lloyd Webber, να πιούμε ένα καφέ, για να μάθω και να γευτώ την εμπειρία και την ουσία της δικής του διαδρομής, να περπατήσουμε στην παραλία της Θεσσαλονίκης για να νιώσει την ενέργεια της πόλης, όπως τη νιώθω εγώ.

Υπάρχει κάποιο κοινό στοιχείο στη ζωή σου, όπως τη φανταζόσουν πριν δέκα χρόνια και όπως είναι σήμερα;

Χαίρομαι πάρα πολύ που τίποτα από αυτά που φανταζόμουν δεν έγιναν! Είχα μια πολύ στρεβλή οπτική του εαυτού μου και του κόσμου και νόμιζα ότι η ευτυχία είναι σε εντελώς διαφορετικά πράγματα. Το μόνο κοινό πράγμα είναι ότι τότε ξεκίνησε να χτυπάει διαφορετικά η καρδιά μου, είπα στοπ και αισθάνθηκα ένα κουδουνάκι ότι κάτι πρέπει να αλλάξει και να ξεκινήσω να βρω τον εαυτό μου, την δική μου δημιουργία και τον λόγο που ζω. Έτσι έφτασα στο σήμερα.

Αν μπορούσες να ξεχωρίσεις μια από όλες σου τις συνεργασίες, ποια θα ήταν αυτή και γιατί;

Ξέρεις τι γίνεται…ειλικρινά, και δεν το λέω για διπλωματία,  ο καθένας που ήρθε στη ζωή μου, εκείνη την περίοδο ήταν ο ‘καλύτερος’ για εκείνη τη στιγμή.

Ήταν όλοι ό,τι ακριβώς είχα ανάγκη για να μάθω και να συνεχίσω. Πήρα πολλά δώρα και μαθήματα και όμορφα και άσχημα και τους ευχαριστώ όλους απ’ την καρδιά μου, απ’ τον πιο άγνωστο μέχρι τον πιο γνωστό, απ’ τους εργοδότες μου μέχρι και τους μαθητές μου. Όλοι οι συνάδελφοι μου ήταν και δάσκαλοι μου και κάθε σκηνή που με αγκάλιασε ήταν για εκείνη τη στιγμή για μένα η πιο ‘ξεχωριστή’. Στην αρχή της καριέρας μου φοβόμουν να ανοίξω και να συνεργαστώ ούτε ήξερα πως να το κάνω. Έμαθα όμως ότι δημιουργία και συνεργασία πάνε μαζί και τώρα ανοίγω και μοιράζομαι, βλέπω τις ελλείψεις μου και κάνω χώρο στα δικά μου έργα να έρχονται και να βάζουν το δικό τους κομμάτι. Γι’ αυτό και με σεβασμό, αγάπη και αναγνώριση σε όσα και όσους έχουν περάσει, ξεχωρίζω τη συνεργασία που έχω να αγκαλιάσω και να τιμήσω τώρα.

Αν έδινες μια συμβουλή στα νέα παιδιά για την ενασχόλησή τους με τέχνη, ποια θα ήταν αυτή;

Σίγουρα να δοκιμάζουν πράγματα και να είναι 100% ο εαυτός τους. Η τέχνη αυτό θέλει! Να αφεθείς μέσα της και να εκφράσεις εσένα, χωρίς καλούπια και δεδομένα. Και εγώ στις ακροάσεις πέρα από την τεχνική, την εμπειρία και όλα τα εργαλεία που συνδράμουν στην απόφαση μου, κοιτάζω ποιον θα αισθανθώ, που «ανοίγει» ο καλλιτέχνης και τι απ’ τον εαυτό του θέλει να κοινωνήσει μέσω του ρόλου που διάλεξε. Αρκετές φορές, έχω διαλέξει πιο άγουρα άτομα που είχαν, όμως, αυτή την αμεσότητα και την αλήθεια. Αυτοί οι καλλιτέχνες αγγίζουν τον θεατή και μου αρέσει να επικοινωνούν τα μηνύματα μου.

Αποφασίζεις εμπνευσμένη από τη Θεσσαλονίκη να γράψεις ένα μιούζικαλ. Σε ποιο κομμάτι της ιστορίας της πόλης θα τοποθετούσες την ιστορία;

Αγαπάω πάρα πολύ την πόλη μου, γι’ αυτό και γύρισα συνειδητά από το Λονδίνο, γιατί ήθελα να ζήσω και να προσφέρω εδώ! Γι’ αυτό κιόλας αυτή η θεματολογία με συγκινεί. Είχα δει κάποτε ένα όνειρο για τη Θεσσαλονίκη στο μέλλον: είχε κλείσει ο παραλιακός δρόμος και είχε γίνει πεζόδρομος και είχε γίνει μια αερογέφυρα που οδηγούσε σε ένα μέρος στον Λευκό Πύργο γεμάτο με λουλούδια. Σε ένα τέτοιο σκηνικό θα τοποθετούσα το έργο αυτό. Σε ένα δικό μου μέλλον, στην ιδανική της για μένα εκδοχή, σε αυτό που αξίζει να γίνει βάσει της ποιότητάς της, και πως απ’ το κάθε τώρα θα φτάσουμε εκεί.

Πόσο δύσκολο είναι για κάποιον να κάνει την καλλιτεχνική του προσπάθεια στη Θεσσαλονίκη και να πετύχει;

Για να σου πω την αλήθεια, ένα μου κομμάτι ήταν εντυπωσιασμένο από την Αθήνα με τις πολλές ευκαιρίες ή το Λονδίνο, όπου έμενα. Επειδή εγώ μπήκα στη διαδικασία να φτιάξω τον δικό μου δρόμο, από όπου και να ξεκινούσα θα ήταν από το μηδέν. Η Θεσσαλονίκη με έχει αγκαλιάσει τόσο πολύ, ό,τι όμορφο έχω κάνει έχει ξεκινήσει εδώ! Η Θεσσαλονίκη, άλλωστε, είναι γεμάτη δημιουργία και τέχνη. Η ζωή μου έχει δείξει ότι όταν αγαπάς κάτι, θα αισθανθείς και το από που χρειάζεται να ξεκινήσεις, όπως δεν είναι τυχαίο ότι εγώ γεννήθηκα εδώ.

Μιας και είναι χρονιά δημοτικών εκλογών, αν γινόσουν δήμαρχος στη Θεσσαλονίκη, ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα άλλαζες στην πόλη;

Αν δημιουργούνταν κάποια πολύ καλά υπόγεια πάρκινγκ για να φύγουν τα αυτοκίνητα από το οπτικό πεδίο των πολιτών και να βελτιωθεί έτσι και η μετακίνηση στην πόλη και αν γινόταν μια ουσιαστική επένδυση σε πράσινο, η εικόνα και η ζωή της πόλης θα βελτιωνόταν. (Μάλιστα, κάποτε είχα πει ότι θα ήταν ωραίο ο κάθε πολίτης να έχει το δικό του δέντρο, με το όνομά του, το οποίο θα περιποιείται. Χρειαζόμαστε δικά μας ζωντανά κομμάτια μέσα στην πόλη που ζούμε για να συνδεόμαστε μαζί της και να αναγνωρίσουμε την ευθύνη μας στο αποτέλεσμα).

Παράλληλα έχω μια πολύ συγκεκριμένη πρόταση, η οποία είναι 100% υλοποιήσιμη, είναι ένα παιδικό μου όνειρο, το οποίο και θέλω να ζήσω και να το κάνω αλλά θέλω να το πω όταν έρθει η στιγμή να πω «θέλω»!

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Αυτή τη στιγμή γράφω το νέο μου έργο, «Το 10 το καλό και ο χάρτινος κόσμος», το οποίο θα παρουσιαστεί από τον Σεπτέμβρη σε μεγάλο θέατρο της πόλης, σε μορφή musical. Έχει θέμα την αξία των ανθρώπων, την οπτική που βλέπουμε τον κόσμο και τον εαυτό μας, αυτό που δείχνουμε σε αντίθεση με αυτό που πραγματικά είμαστε. Πέρυσι είχα ανεβάσει απόσπασμα αυτού, στο Θέατρο Αλέξανδρος αλλά όπως κάθε αυθεντική νέα δημιουργία χρειάστηκα χρόνο για να δω αυτό και εμένα, να το μελοποιήσω και να αποφασίσω τι είναι αυτό που έχω ανάγκη να μοιραστώ αυτή τη φορά.

Σ’ ευχαριστώ πολύ Μαρία!

Continue Reading

NEWS

Οι Nuevo Cubo Band αποκαλύπτονται στο SKG247.gr

Published

on

Οι Nuevo Cubo Band, αποτελούμενοι από τον την Αλεξάνδρα Γκουντούλια, τον Ραφαήν Τσακμάκη και τον Θανάση Δάρδα, αποτελούν το πλέον υποσχόμενο συγκρότημα της πόλης και αποκαλύπτονται στο SKG247.gr και τον Αλέξανδρο Πήχα.

Πείτε μας τρία πράγματα για εσάς.

α) Γενικά είμαστε και οι τρεις πολύ ανήσυχα πνεύματα και συνεχώς ψαχνόμαστε με τους εαυτούς μας και με την μουσική μας, όχι μόνο σαν συγκρότημα αλλά και ο καθένας ξεχωριστά, γεγονός που δε μας αφήνει να εφησυχαζόμαστε και μας κάνει να δουλεύουμε συνεχώς για ακόμη καλύτερο αποτέλεσμα.

β) Στόχος μας δεν είναι τα λεφτά, ούτε στο ξεκίνημά μας αλλά ούτε και τώρα. Πάντα κοιτάμε αυτό που θα παρουσιάσουμε να είναι άρτιο, ενδιαφέρον και να λαμβάνει μέρος σε έναν όμορφο χώρο που θα νιώθουμε άνετα να εκφραστούμε, αφού στην ουσία αυτό είναι το νόημα της μπάντας μας, οι live εμφανίσεις, και πώς αυτές πλαισιώνονται, μιας και δεν έχουμε ασχοληθεί, ακόμη τουλάχιστον, με την δισκογραφία.

γ) Είμαστε εθισμένοι στη μουσική, με ό,τι αυτό συνεπάγεται!

Πως προέκυψε το όνομα «Νuevo Cubo Band» και η συνεργασία σας;

Η συνεργασία μας οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι μεγαλώσαμε και οι τρείς στην ίδια περιοχή, οπότε γνωριζόμαστε αρκετά χρόνια. Έχοντας κάνει ο καθένας ξεχωριστά κάποια πράγματα στη μουσική, πέρυσι το φθινόπωρο είπαμε να δοκιμάσουμε να κάνουμε κάτι και οι τρείς μαζί. Στην αρχή, δειλά δειλά και με τον καιρό όλο αυτό έγινε πιο σοβαρό και άρχισε να έχει και αντίκτυπο και στον κόσμο.

Όσο για το όνομά μας, η ιστορία είναι αρκετά αστεία, γιατί στην ουσία ούτε το πολυσκεφτήκαμε ούτε τίποτα. Ήταν όταν είχαμε το πρώτο μας live εδώ στη Θεσσαλονίκη και έπρεπε να βρούμε ένα όνομα για να μπει στην αφίσα. Μια τυχαία μέρα που είμασταν στο αστικό και πηγαίναμε σε μια συναυλία η φίλη μας η Βίκυ (η οποία εκείνη την περίοδο έκανε μαθήματα ισπανικών) είχε την ιδέα για το όνομα Nuevo Cubo, που σημαίνει “Νέος Κύβος”, το νέος γιατί είμασταν πολύ φρέσκοι στο χώρο και το κύβος γιατί είμαστε τρία άτομα και ταίριαζε λόγο των τριών διαστάσεων του κύβου. Μας άρεσε, και είπαμε να το κρατήσουμε!

Πως θα περιγράφατε τη μουσική σας σε κάποιον που δεν την έχει ακούσει ποτέ;

Αυτή είναι η πιο δύσκολη ερώτηση, και όταν τύχει να μας ρωτήσει κάποιος τη μουσική παίζετε, δυσκολευόμαστε πολύ να απαντήσουμε. Αυτό συμβαίνει, γιατί το πρόγραμμα μας δεν χαρακτηρίζεται από ένα μόνο είδος μουσικής, αλλά από πολλά (indie, rock, pop, jazz, swing, funk, disco) και αυτά όχι στην αυθεντική original εκδοχή τους, αλλά κατά ένα μεγάλο ποσοστό διασκευασμένα.

Ποια επιθυμία σας εύχεστε να μην έχει την κατάληξη του μετρό Θεσσαλονίκης;

Η στασιμότητα. Το κυρίαρχο ελάττωμα του μετρό Θεσσαλονίκης είναι η στασιμότητα που το χαρακτηρίζει όλα αυτά τα χρόνια. Βέβαια, η στασιμότητα αυτή, θα μπορούσε κανείς να πει ότι το έχει κάνει και τόσο διάσημο και γίνετε συνεχώς viral. Αλλά όχι, θέλουμε συνεχώς να εξελισσόμαστε και να γινόμαστε καλύτεροι μουσικοί.

Αν δεν ήσασταν εσείς, ποιος θα θέλατε να ήσασταν και που θα τον πηγαίνατε στη Θεσσαλονίκη;

Κανονικά θα έπρεπε να απαντήσουμε ξεχωριστά αλλά η απάντηση είναι η ίδια για όλους. Αν δεν είμασταν εμείς, δε θα θέλαμε να είμαστε κανένας άλλος. Πιστεύουμε ότι είναι πολύ σημαντικό να αγαπάς και να δέχεσαι τον εαυτό σου και την προσωπικότητα σου και να την εξελίσσεις σύμφωνα με τα δικά σου θέλω και επιθυμίες. Όσο για το που θα πηγαίναμε κάποιον που επισκέπτεται τη Θεσσαλονίκη, και οι τρείς συμφωνήσαμε ότι η πιο όμορφη πλευρά της Θεσσαλονίκης είναι αυτή της άνω πόλης!

Αν γράφατε ένα τραγούδι για τη Θεσσαλονίκη, τί τίτλο θα του δίνατε;

Επίσης μια πολύ δύσκολη ερώτηση η οποία δυστυχώς δεν έχει και απάντηση. Η δημιουργία ενός τραγουδιού είναι πολύ σημαντική στιγμή και ο τίτλος που θα δώσεις σε ένα δημιούργημά σου δεν πρέπει, ή τουλάχιστον δε θα πρέπει, να υπακούει σε κανόνες, βγαίνει από μέσα σου την σωστή στιγμή.

Αναλαμβάνετε για μια ημέρα τη στήλη SKGuide. Ποιες θα ήταν οι προτάσεις σας στους αναγνώστες;

Οι προτάσεις μας θα ήταν σίγουρα σε σχέση με την μουσική και ότι αυτό συνεπάγεται (μουσική βιομηχανία, τηλεόραση, ραδιόφωνο, καλλιτέχνες), αλλά από κει και πέρα θα προτείναμε ξεχωριστά ο καθένας θέματα που μας ενδιαφέρουν και μας απασχολούν. Για παράδειγμα, η Αλεξάνδρα αγαπάει πολύ το θέατρο και την λογοτεχνία, ο Ραφαήλ τον κινηματογράφο και τις ξένες σειρές, και ο Θανάσης το σκάκι και τα online games.

Σε ποια γραμμή του ΟΑΣΘ θα ανεβαίνατε να κάνετε ένα live;

Θα διαλέγαμε κάποιο λεωφορείο της άνω πόλης, μιας και κάνουν πιο ωραίες διαδρομές και συνήθως δεν έχουν και τόσο κόσμο όσο τα άλλα αστικά. Στο 22 , στο 50, που είναι και πολιτισμική γραμμή, θα είχε αρκετό ενδιαφέρον, ίσως και στο 24 που πηγαίνει στα χίλια δέντρα και είναι πανέμορφα!

Αν η Θεσσαλονίκη ήταν Hashtag, ποιο θα ήταν;

Γενικότερα πιστεύουμε, ότι η Θεσσαλονίκη δεν δίνει αρκετές ευκαιρίες σε μουσικούς να αναδειχθούν, για αυτό και οι περισσότεροι κάποια στιγμή καταλήγουν να φεύγουν στην Αθήνα. Γενικότερα, τα καλλιτεχνικά επαγγέλματα είναι η αλήθεια πως δεν ανθίζουν πολύ στη Θεσσαλονίκη. Οπότε θα διαλέξουμε το #give_art_a_chance_skg.

Τι είναι αυτό που σας κέρδισε, και κάνετε τα μουσικά σας βήματα στη Θεσσαλονίκη;

Φυσικά αγαπάμε τη Θεσσαλονίκη και λατρεύουμε την ομορφιά της, αλλά ο κύριος λόγος που κάνουμε εδώ τα μουσικά μας βήματα είναι γιατί και οι τρείς έχουμε έρθει εδώ για σπουδές, κάποιοι έχουν τελειώσει κάποιοι όχι.

Αν γινόσασταν για μια μέρα δήμαρχος στην πόλη, τί θα αλλάζατε;

Καταλήξαμε ότι κανείς απ’ τους τρείς δε θα ήθελε να είναι Δήμαρχος, αντιπαθούμε κάθε μορφή εξουσίας. Όσο για τις αλλαγές, σίγουρα χρειάζονται πολλές, τόσο στον καλλιτεχνικό τομέα όσο και στους υπόλοιπους.

Που σας βρίσκουμε αυτή την περίοδο;

Αυτή την περίοδο, τα μαγαζιά που μπορεί κάποιος να μας βρει είναι το Καφωδείο Ελληνικό, συνήθως Κυριακές απόγευμα, το Δέντρο στο Μπαρ και το Αιωροδρόμιο στο οποίο μάλιστα θα κάνουμε ένα live στις 15 Μαρτίου όπου θα γιορτάσουμε τα γενέθλιά μας, μιας και συμπληρώνουμε ένα χρόνο από το πρώτο μας live εδώ στη Θεσσαλονίκη.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Τα μελλοντικά μας σχέδια είναι φυσικά να συνεχίσουμε να παίζουμε στις σκηνές της Θεσσαλονίκης, να εμπλουτίσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα την μπάντα και κάποια στιγμή να καταφέρουμε να κάνουμε κάτι δικό μας στην δισκογραφία!

Continue Reading

PEOPLE

Ο Πάνος Ζώης αποκαλύπτεται στο SKG247.gr

Published

on

Πες μας τρία πράγματα που δεν ξέρει το ευρύ κοινό για σένα.

Υπάρχουν πολλά που δεν ξέρει για εμένα το ευρύ κοινό και τα περισσότερα που μου έρχονται στο μυαλό μπορεί και να με εκθέσουν, αλλά θα το τολμήσω. Είμαι τρομερά αναβλητικός, αρκετά ανασφαλής και σαν κλασικός Ζυγός έχω ψύχωση με την συμμετρία. Και κάτι άλλο, πέρα από τα τρία που προανέφερα και που δεν ξέρει το ευρύ κοινό για μενα είναι ότι το επίθετο μου δεν είναι πραγματικό, αλλά ψευδώνυμο.

Τί είναι αυτό που σε κάνει να ανοίγεις πανιά και να ταξιδεύεις μουσικά, όπως η βαρκούλα στο ομώνυμο τραγούδι σου;

Νομίζω η ανάγκη μου για δημιουργία. Είμαι ένας άνθρωπος που δυσκολεύομαι να εκφράσω τα συναισθήματα μου με λόγια και νομίζω ότι η μουσική μου δίνει την ελευθερία να εκφράζομαι και να αποσυμπιέζομαι. Επίσης το γεγονός ότι μου αρέσει να ταξιδεύω και να γνωρίζω νέες εμπειρίες με έκανε να αγαπήσω περισσότερο τη μουσικη γιατί μέσα από αυτή ταξιδεύεις και στον χώρο και στον χρόνο.

Που σε βρίσκουμε αυτή την περίοδο;

Αυτή η περίοδος είναι πολύ έντονη και δημιουργική. Είμαι στο πλευρό του Τάκη Ζαχαράτου στο Θέατρο Βεργίνα για όλο τον Φεβρουάριο κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή. Είμαι κάθε Δευτέρα στο Καφωδείο Ελληνικό, μέχρι το τέλος της σεζόν, με τον Γιώργο Φωκά σε ένα ακουστικό πρόγραμμα και είμαι και στην παιδική παράσταση  «Δον Κιχώτης» στο θέατρο Κολοσσαίον, στο ρόλο του Σάντσο Πάντσα.

Ποιος καλλιτέχνης έχει επηρεάσει περισσότερο το μουσικό σου αποτύπωμα; Αν τον καλούσες στη Θεσσαλονίκη, πού θα τον πήγαινες;

Σίγουρα είναι πολλοί οι καλλιτέχνες που με έχουν επηρεάσει και αυτό είναι και το υγιές κατά τη γνώμη μου. Να εμπνέεσαι από πολλούς και ετερόκλητους καλλιτέχνες. Νομίζω κάθε περίοδο της ζωής μου ξεχωρίζω και κάποιον άλλο, γιατί έχει να κάνει με τα βιώματα και τις εμπειρίες μου που χρόνο με τον χρόνο αλλάζουν. Διαχρονικά παρόλα αυτά θα ξεχώριζα τον Μάνο Χατζιδάκι. Αν γυρίζαμε τον χρόνο πίσω λοιπόν και είχα την ευκαιρία να τον γνωρίσω θα λαχταρούσα μια βόλτα μαζί του στα κάστρα. Την περίοδο της άνοιξης και την ώρα που ο ήλιος θα έδυε.

Ποια από τις μέχρι τώρα συνεργασίες σου ξεχωρίζεις και γιατί;

Θέλοντας και μη από όλες τις συνεργασίες παίρνεις κάτι. Ακόμα και από τις λιγότερο πετυχημένες συνεργασίες μου κρατάω κάτι και πάντα κάθομαι να αναλογιστώ τι ήταν αυτό που την κατέστησε στείρα. Αν θα ξεχώριζα κάποια, εξαιρώντας το παρόν, θα ήταν αυτή με την Ελευθερία Αρβανιτάκη. Γιατί μου έμαθε πολλά για τον εαυτό μου και ήρθα αντιμέτωπος με την πραγματικότητα της μουσικής βιομηχανίας με τον πιο ομαλό τρόπο.

Μουσική ή Θέατρο;

Τα αγαπώ και τα δύο εξίσου. Τα σπούδασα και τα δύο οπότε δεν θα μπώ στην διαδικασία να επιλέξω. Το μέλλον και οι συγκυρίες θα δείξουν αν θα υπερισχύσει ένα από τα δύο. Τα τελευταία όμως 12 χρόνια που δουλεύω, νομίζω ότι αυτές οι δύο ιδιότητες συνυπάρχουν αρμονικά και τις περισσότερες φορές συνδυάζονται. Πολλές φορές η μία υπάρχει μέσα από την άλλη.

Ποιος στίχος από τα τραγούδια που έχεις ερμηνεύσει σε χαρακτηρίζει και ως άνθρωπο;

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από το να συμπυκνώνεις την σοφία της ζωής σε έναν στίχο. Αυτός που θα σε ταρακουνήσει και θα σου πει ότι είναι ώρα να δείς τη ζωή διαφορετικά και να σε εμπνεύσει. Ξεχωρίζω έναν πολύ γνωστό στίχο από το Αερικό του Θανάση Παπακωνσταντίνου “Όσες κι αν χτίζουν φυλακές, κι αν ο κλοιός στενεύει, ο νους μας είναι αληταριό που όλο θα δραπετεύει”.

Αναλαμβάνεις για μια μέρα τη στήλη SKGuide. Ποιες θα ήταν οι προτάσεις σου στους αναγνώστες;

Το καλό με αυτή την πόλη είναι ότι δεν σταματάει ποτέ να σε ξαφνιάζει. Και πάντα θα έχει να προτείνει νέες ιδέες και νέους τρόπους ψυχαγωγίας. Σε καλλιτεχνικό επίπεδο και για αυτή την περίοδο που διανύουμε θα πρότεινα ανεπιφύλακτα τον Δον Κιχώτη στο Μέγαρο μουσικής Θεσσαλονίκης (14-17 Φεβρουαρίου), τον Αλκίνοο Ιωαννίδη στο Block 33 (15 μαρτίου) και τους Madrugada στο principal (15 Απριλίου). Επίσης θα πρότεινα εξορμήσεις στη φύση γύρω από την πόλη. Για να αδειάζει ο νούς από περιττές σκέψεις και να γεμίζουν τα πνευμόνια μας και τα μυαλά μας με πιο ποιοτικό αέρα.

Σε ποιο σημείο της πόλης θα έκανες ένα live;

Επειδή οι τοίχοι πάντα περιορίζουν την επικοινωνία μας με το σύμπαν και προσδίδουν μια ανθρωποκεντρική προσέγγιση της Τέχνης, θα ήθελα να είναι σε υπαίθριο χώρο και προσβάσιμη στον καθένα. Ιδανικά στην παραλία Θεσσαλονίκης. Είναι στα άμεσα σχεδιά μου.

Ποια  επιθυμία σου εύχεσαι να μην έχει την έκβαση του ΜΕΤΡΟ Θεσσαλονίκης;

Μια επιθυμία μου, που μπορώ να πω ότι έχει την ίδια πορεία υλοποίησης με το Μετρό, είναι να χάσω καποια περιττά κιλά. Αλλά επειδή το 2020 μάλλον θα έχουμε μετρό, η επιθυμία μου θα πραγματοποιηθεί, οπότε δεν αγχώνομαι. Πέρα από την πλάκα, η μόνη μου επιθυμία είναι να βρίσκω νόημα στο καθετί που κάνω στη ζωή μου. Και να είμαι υγιής και στη ψυχή και στο σώμα.

Ποιο τραγούδι σου έρχεται στο μυαλό, όταν ακούς «Θεσσαλονίκη»;

Νομίζω το «Φύσηξε ο Βαρδάρης» του Νίκου Παπάζογλου. Γιατί πάντα ο Βαρδάρης ήταν η λύση για αυτή την πόλη. Και ο Παπάζογλου επίσης από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους της.

Μιας και είναι χρονιά δημοτικών εκλογών, αν γινόσουν για μια μέρα δήμαρχος στην πόλη, ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα άλλαζες;

Τι να πρωτοσκεφτώ. Η αλήθεια είναι ότι μέσα σε μια μέρα δεν μπορώ να καταφέρω και πολλά. Εδώ άλλοι προσπάθούν χρόνια και δεν καταφέραν να αλλάξουν και πολλά.. Παρόλα αυτά, το πρώτο πράγμα που θα άλλαζα θα ήταν να έχει αυτή η πόλη περισσότερο πράσινο. Με μεγάλα πάρκα, χώρους αναψυχής, περισσότερα πάρκα για σκύλους και σωστούς ποδηλατόδρομους.

 

Continue Reading

Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ SKG247.gr ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ

LIKE US ON FACEBOOK

Instagram #skg

TRENDING

Copyright © 2018 SKG 24|7 Powered by Wordpress.