Connect with us

BLOGS

The Diary Stories: February | S01E02

Published

on

Ο Φεβρουάριος ήταν ένας καλός μήνας. Εύχομαι να ξεκινάει έτσι το Diary Story του κάθε μήνα και θα το κάνω να ξεκινάει έτσι. Ήταν ο μήνας που βρήκα ξανά την έμπνευση μου και αυτό είναι αρκετό. Θα αφήσω ακόμη αυτό και θα κλείσω με το πρώτο πράγμα που συνέβη τον Φεβρουάριο, ε είναι κρίμα να αλλάζεις και να χάνεις πράγματα που είσαι επειδή οι γύρω σου είναι αλλιώτικοι. Να πάρτε και αυτό το quote, “Maybe the journey isn’t so much about becoming anything. Maybe it’s about unbecoming everything that isn’t really you, so you can be who you were meant to be in the first place”.

Τον Φεβρουάριο αποφάσισα να μην ξοδεύω τόσο πολύ πλαστικό. Μπορείς να ρίξεις μία ματιά στο προηγούμενο μου κείμενο και θα καταλάβεις.(Τσέκαρε εδώ!) Σήμερα είναι και η μέρα που θα πάω να ψωνίσω (ή για εσάς που το διαβάζετε, που έχω ήδη ψωνίσει) το πολλαπλών χρήσεων μπουκαλάκι μου για το νερό μου, και το πολλαπλών χρήσεων ποτηράκι για τον καφέ μου (ελπίζω ο Μάρτιος να είναι ο μήνας που θα έχω σταματήσει να χρησιμοποιώ τα υποκοριστικά όλων των ουσιαστικών -.-). Έστω ένας από εσάς που θα διαβάσει αυτό το κείμενο, άντε ας το προσπαθήσει μαζί μου, να χαιρόμαστε μαζί! (Αφήστε που τα μπουκαλάκια – να το πάλι το υποκοριστικό θα τρελαθώ – πολλαπλών χρήσεων είναι ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ).

Εάν από μικρό παιδί είχα έναν ενθουσιασμό, αυτός ήταν το να αγοράζω κάθε μήνα και από ένα τουλάχιστον καινούργιο περιοδικό. Με τους ρυθμούς που τρέχουν όλα όμως τώρα, είναι πολυτέλεια να μπορέσεις να αφήσεις όσα σκέφτεσαι, να αφήσεις το καταραμένο κινητό από το χέρι και να χαλαρώσεις διαβάζοντας το περιοδικό σου. Ε λοιπόν εγώ το τόλμησα. Ξανά. Αποφάσισα να αγοράζω και να διαβάζω περιοδικά και ας έκανα δύο με τρεις εβδομάδες να τελειώσω το ένα. Μπορεί να το βρίσκεις περιττό γιατί πλέον στο διαδίκτυο υπάρχουν τα πάντα, αλλά δεν είναι αλλιώτικο να ξεφυλλίζεις; Ε είναι! Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον αυτό με τα περιοδικά προέκυψε επειδή ακόμη δεν έχω καταφέρει να ξεκινήσω κάποιο βιβλίο. Η συνείδηση μου είναι πιο ανάλαφρη, ε γιατί τουλάχιστον διαβάζω περιοδικά :D.

Κάπου εδώ θέλω να μπει μουσική υπόκρουση από τύμπανα παρακαλώ, γιατί τον Φεβρουάριο ΜΑΓΕΙΡΕΨΑ! Και όμως, δεν είναι ψέμα. Εντάξει, μαγείρεψα μία φορά, αλλά έχω κάθε δικαίωμα να το πανηγυρίζω. Τον Μάρτιο, θα βάλω στόχο να μαγειρέψω τρεις φορές. Αγχώθηκα κάπως τώρα ε. Πάντως είναι ωραία να μαγειρεύεις, ξεχνιέσαι, βλέπεις τους ανθρώπους σου να τρώνε από τα χεράκια σου και χαίρεσαι, νιώθεις μία κάποια περηφάνια βρε παιδί μου (Προσπαθώ να με πείσω, μη δίνετε σημασία).

Εκτίμησα και έζησα με απόλυτη χαρά τα ρεπό μου. Ναι, σαν την χαρά των ρεπό δεν έχει παιδιά. Αλλά εδώ θέλω να σας προτείνω κάτι. Σωστή διαχείριση χρημάτων. Γιατί τι να το κάνεις το ρεπό άμα μένεις από ρευστό στην δεύτερη κιόλας εβδομάδα; Μόλις μου ήρθε κάτι στο μυαλό, θα δεσμευτώ ό,τι θα κάνω αποταμίευση. Βέβαια, αφού τελειώσω το κείμενο που διαβάζετε τώρα, έχω κανονίσει να πάω για ψώνια (κάπου εδώ στραβοκαταπίνω). Θα είμαι εγκρατής τουλάχιστον, αυτό μπορώ να το υποσχεθώ.

Για το τέλος σας άφησα ένα quote που έχω αποθηκευμένο στο κινητό μου και το είχα ξεχάσει. Αλλά μέσα στον Φεβρουάριο έπεσα πάλι πάνω του και είναι όμορφο. Οπότε πάρτε το:

«Δίνουμε μορφή στον κόσμο με αυτά που καταναλώνουμε, με αυτά που δίνουμε, με τις ερωτήσεις που κάνουμε, με αυτά που υπερασπιζόμαστε και με αυτά που δεν.
Δίνουμε μορφή στον κόσμο περνώντας χρόνο για να πάρουμε αποφάσεις, υποστηρίζοντας καλλιτέχνες και δημιουργούς γιατί θέλουμε έναν κόσμο που θα υποστηρίζει καλλιτέχνες και δημιουργούς.
Δίνουμε μορφή στον κόσμο με την λιγότερη κατανάλωση, με το να αγοράζουμε κάτι μόνο εάν το αγαπάμε και το χρησιμοποιούμε μετά για χρόνια, με το να το φτιάχνουμε όταν χαλάει και μία μέρα, το δίνουμε αλλού για να γίνει το αγαπημένο κάποιου άλλου.»

Αυτά και καλημέρα. Ή καληνύχτα <3
Μέχρι την επόμενη Δευτέρα, σας φιλώ!

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

BLOGS

Νέα Παραλία: Μαζί μπορούμε!

Published

on

Παιδί των αρχιτεκτόνων Π. Νικηφορίδη και Β. Cuomo, η ανάπλαση της Νέας Παραλίας είναι αδιαμφισβήτητα ένα έργο που έδωσε νέα πνοή στην πόλη μας. Προέκυψε μέσα από έναν διεθνή διαγωνισμό, και έκτοτε έχει αποσπάσει δεκάδες διεθνή και εγχώρια βραβεία. Και μπορεί να παραμένει σημείο αναφοράς για την πόλη και σημείο συνάντησης για τους ανθρώπους της, έχει όμως χάσει κάτι από την πρώτη αίγλη της. Έτσι, βαθμιαία το πρώτο σε προτίμηση σημείο για βόλτες στην πόλη άρχισε να βυθίζεται στην απαξία. Η πρόσφατη κλοπή 3,5 τόνων χαλκού είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Επειδή όμως όπου απαιτούνται λύσεις οι διαπιστώσεις περισσεύουν, θα ήταν χρήσιμο να δούμε τι μπορεί να γίνει για να αναστραφεί η προαναφερθείσα κατάσταση. Έμπνευση  θα μπορούσαμε να αντλήσουμε από πόλεις που μοιάζουν με τη δικιά μας και έχουν αντιμετωπίσει παρόμοια ζητήματα.

Το 2013 μαζί με την Νέα παραλία της Θεσσαλονίκης στο Rotterdam παραδόθηκε ένα πραγματικά παρόμοιο έργο, το Dak park. Ένα πάρκο (roofpark), στη δυτική πλευρά της πόλης γεμάτο πράσινο και μαγαζιά. Μια πραγματικά ζωντανή βόλτα. Οι ουσιαστικές διαφορές των 2 έργων μικρές και αφορούν κατά βάση στις συνεργασίες που χρειάστηκαν για να ολοκληρωθούν. Από τη μία, το μεγαλύτερο ελληνικό δημόσιο έργο ανάπλασης χώρου κι από την άλλη ένα έργο προϊόν της σύμπραξης του δημοσίου με τον ιδιωτικό τομέα και όχι μόνο. Το ρηξικέλευθο στοιχείο του Dak park είναι πως ουσιαστικά αποτελεί ένα από τα πρώτα 4P έργα, δηλαδή ένα έργο όπου συνεργάστηκαν ιδιώτες, δημόσιο και πολίτες.  Με λίγα λόγια οι πολίτες είχαν ενεργό συμμετοχή  στην εκτέλεση του σχεδιασμού. Μάλιστα αυτό οδήγησε σήμερα να έχει επισυναφθεί ειδικό συμφωνητικό ώστε πολίτες να είναι υπεύθυνοι για την συντήρηση και διαχείριση ενός κομματιού του πάρκου. Οι τελικοί χρήστες δηλαδή είναι μέτοχοι στο πάρκο και συμμέτοχοι στις λύσεις.

Η Νέα Παραλία χρειάζεται αυτή την οπτική. Η αποτυχία της φύλαξης δείχνει πως έχει χαθεί η γεύση και η όρεξη πλέον από τους υπεύθυνους Ίσως να φταίει και το ότι η φύλαξη απαντά στο σύμπτωμα και όχι την ασθένεια. Πιο πολύ από πoτέ η Νέα Παραλία πρέπει να αρχίσει να μαθαίνει από τον τελικό χρήστη. Και πριν πούμε την ιδέα αυτή ουτοπική και αποξενωθούμε καλό είναι να ξέρουμε πως υπάρχει στην πόλη συσσωρευμένη εμπειρία στο πως μπορεί να γίνει αυτό. Πρέπει επιτέλους η Νέα Παραλία να αντιμετωπιστεί ως τουριστικό προϊόν να αποκτήσει Brand. Αρχή για όλα αυτά πρέπει να είναι ένα καλό website, που θα συγκεντρώνει όλη την πληροφορία που την αφορά και θα αποτελεί σημείο αναφοράς για τα δρώμενα και την επικοινωνία της, ένα ζωντανό χάρτη! Πραγματικά είναι το λιγότερο που πρέπει να γίνει για τον No 1 τουριστικό προορισμό της πόλης. Η πρακτική του Dak park εάν έχει μόνο ένα να μας προσφέρει είναι την σιγουριά ότι μπορούμε να επιτύχουμε βιώσιμες λύσεις μαζί με τους πολίτες. Άλλωστε ήδη είμαστε κοντά σ’ αυτό, αφού οι Φίλοι της Νέας Παραλίας το μόνο που έχουν να ζηλέψουν από τους ολλανδούς ομολόγους τους είναι η προσοχή που τους δίνεται.

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στην έντυπη έκδοση της Thessnews στις 10/02/2019.

Continue Reading

BLOGS

Οδοιπορικό στην Έδεσσα, τη πόλη του νερού!

Published

on

Καθαρά Δευτέρα ώρα 09:30 π.μ. το οδοιπορικό μας στην  Έδεσσα ξεκινά. Όπως πολλοί Θεσσαλονικείς συνηθίζουν να ταξιδεύουν τέτοιες ημέρες έτσι και μείς αποφασίσαμε να κάνουμε μια μικρή ημερήσια απόδραση στην Έδεσσα. Η συγκεκριμένη πόλη βρίσκεται σε απόσταση 100 χλμ από τη Θεσσαλονίκη και αποτελεί σίγουρα καλή επιλογή για μια κοντινή βόλτα. Κατά την άφιξη μας υποδέχθηκε ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Παιδείας, Πολιτισμού και Κοινωνικής Προστασίας Δ. Έδεσσας κ. Αλέξανδρος Πασχάλης που μας συντρόφευσε στο οδοιπορικό μας.

 

Αριστερά ο Δημήτρης απ’ το SKG247.gr, δεξιά ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού Δήμου Έδεσσας κ. Αλέξανδρος Πασχάλης

Η πρώτη στάση του ταξιδιού έγινε στην Άρνισσα ένα χωριό σε μικρή απόσταση απ’ την Έδεσσα δίπλα στην γνωστή για πολλούς λίμνη Βεγορίτιδα. Η λίμνη είναι φυσική και την μοιράζονται διοικητικά ο δήμος Έδεσσας και Αμύνταιου. Αποτελεί καταφύγιο για πολλά είδη πτηνών και ψαριών κάποια εκ των οποίων χαρακτηρίζονται σπάνια. Γι’ αυτούς τους λόγους, η Βεγορίτιδα εντάσσεται στο πρόγραμμα NATURA 2000.

Επόμενος σταθμός, είναι το ανεμοδρόμιο Παναγίτσας όπου συναντήσαμε τον Πρόεδρο της Αερολέσχη Έδεσσας κ. Στέφανο Συμεωνίδη και ενημερωθήκαμε για την πορεία την λέσχης και τις δραστηριότητες της που μετρούν 50 χρόνια λειτουργίας. Το εν λόγω ανεμοδρόμιο βρίσκεται δίπλα απ’ το χωριό Παναγίτσα Έδεσσας , αποτελεί πόλο έλξης για τους Εδεσσαίους φίλους της ανεμοπορίας και όχι μόνο. Το τοπίο πέριξ του ανεμοδρομίου είναι εντυπωσιακό διότι απ’ την μια πλευρά υψώνεται τ’ όρος Βόρρας ενώ απ’ την άλλη απλώνεται η λίμνη Βεγορίτιδα. Στο σημείο αυτό ο επισκέπτης μπορεί να ξεναγηθεί στις εγκαταστάσεις της αερολέσχης Έδεσσας καθώς και να κάνει κάποια πτήση «εθισμού» όπως τις αποκαλούν οι ανεμοπόροι εάν βέβαια πριν έχει γίνει η κατάλληλη συνεννόηση. Τέλος, αξιοσημείωτο είναι ότι στο ανεμοδρόμιο μπορούν να προσγειωθούν μικρά μονοκινητήρια αεροπλάνα 8 ατόμων και οσονούπω αναμένεται αναβάθμιση αυτού με ασφαλτόστρωση του αεροδιαδρόμου.

Συνεχίζοντας θεωρήσαμε απαραίτητο να κάνουμε μία στάση στο σημείου όπου ο Μακεδονομάχος Τέλος Άγρας και ο συνεργάτης του Αντώνιος Μίγγας απαγχονίστηκαν το 1907 από τους Βούλγαρους Κομιτατζήδες. Η επίσκεψη στο τόπο μαρτυρίας των δυό Μακεδονομάχων έγινε γιατί η Έδεσσα πέρα από την φυσική ομορφιά έχει και λαμπρή Ιστορία. Στο σημείο που βλέπεται παρακάτω στις 07 Ιουνίου 1907 ο Υπολοχαγός Πεζικού Σαράντος Αγαπηνός κατά κόσμον (Τέλλος Άγρας) και ο συνεργάτης του Αντώνιος Μίγγας μαρτύρησαν για τη Μακεδονία δια απαγχονισμού κρεμάμενοι από την καρυδιά που διασώζεται ακόμη σήμερα. Ο τόπος θυσίας των δύο Μακεδονομάχων βρίσκεται στον δρόμο μεταξύ των χωριών Καρυδιά (Τέχοβο)  και Άγρας (Βλάδοβο)  τα οποία μετονομάστηκαν έπειτα από το Ιστορικό αυτό γεγονός και η επιλογή του σημείου έγινε διότι οι Βούλγαροι Κομιτατζήδες ήθελαν η εκτέλεση να είναι παραδειγματική για τους αντιφρονούντες ενώ παράλληλα εξυψωτική για το ηθικό των  φοβισμένων συντρόφων τους.

Τελευταίος, σταθμός μας η Αρχαία πόλη της  Έδεσσας που βρίσκεται στις παρυφές της σημερινής πόλης και αξίζει σίγουρα να την επισκεφθείτε. Η αρχαία πόλη χρονολογείται στο 3.000π.χ. και αποτελούσε το πέρασμα από την ορεινή Μακεδονία στην πεδινή κατά την περίοδο του Μακεδονικού Βασιλείου. Σήμερα σημαντικό μέρος της αρχαίας πόλης διασώζεται σε πολύ καλή κατάσταση και η περιήγηση σ’ αυτήν είναι δωρεάν. Ακόμη για τους φυσιολάτρες δίνεται η ευκαιρία να περπατήσουν ένα μονοπάτι μικρού μήκους που οδηγεί σ’ έναν καταρράκτη κάτω απ’ την σημερινή πόλη.

Κάπου εδώ η περιήγηση μας στην Έδεσσα τη πόλη με τους πολλούς καταρράκτες και τα σημαντικά Ιστορικά γεγονότα ανά τους αιώνες φτάνει στο τέλος της. Εμείς δηλώνουμε σίγουρα εντυπωσιασμένοι και σας την προτείνουμε ανεπιφύλαχτα ακόμη και για μια  απόδραση μικρής διάρκειας!

 

Continue Reading

BLOGS

The one we have to meet our tigers

Published

on

Είναι λίγο αργά και επίσης θα έπρεπε να είχε ανέβει νωρίτερα αυτό εδώ το κείμενο. Αλλά ήξερα τι ήθελα να είναι. Και ήθελα να γίνει προσεκτικό και δουλεμένο και αληθινό. Δεν ήθελα να είναι ούτε πολύ μεγάλο, για να μην βαρεθείς, ούτε πολύ μικρό, για να μπορέσω να γίνω κατανοητή. Δεν θα είναι μέσα στα χαμόγελα, αλλά υπόσχομαι να είναι μέσα στην αισιοδοξία. Ζορίζομαι, γιατί κάθε φορά που μιλάω για αυτό, είναι κάπως σαν να με βρίσκει ξανά. Αλλά ξέρω ότι πλέον όλα είναι στο χέρι μου και μπορώ να το ελέγξω. Και θέλω να σου δείξω πως άμα το έχεις περάσει και εσύ, ή εάν το περνάς, είναι και στο δικό σου χέρι να το ελέγξεις.

Σήμερα θα σου μιλήσω για κάτι άσχημο, αλλά ταυτόχρονα πολύ βοηθητικό. Σήμερα θα σου πω για τις κρίσεις πανικού και για το πώς μέσα από αυτές άρχισα να με αγαπάω και να με προσέχω περισσότερο. Μήπως καταφέρω να σε βοηθήσω να κάνεις το ίδιο. Ήταν ένα βράδυ από αυτά τα πολύ χαρούμενα και ξέγνοιαστα, λίγες μέρες πριν φύγω για διακοπές (φανταστείτε λίγο την χαρά μου). Όταν πολύ ξαφνικά μου κόπηκε η ανάσα. Πετάχτηκα από τον καναπέ και με ότι ανάσα μου είχε μείνει προσπαθούσα να πω στην μαμά μου ό,τι κάτι δεν πάει καλά. Ρίγος, ζαλάδα, αδυναμία, δύσπνοια. Μετά ξεκίνησε το μούδιασμα των άκρων και φυσικά μετά δεν μπορούσα να μιλήσω. Νοσοκομείο, εξετάσεις, οροί. Παραδόξως για το μυαλό μου τότε, βρέθηκε πως ήμουν υγιέστατη. Μα εγώ πέθαινα, πως γίνεται να μου λένε ό,τι είμαι καλά;

Οι επόμενοι 2 μήνες συνεχίστηκαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και γινόταν όλο και χειρότερο. Αναζήτηση στο Google, «μούδιασμα άκρων, δύσπνοια και στεγνό στόμα», αποτελέσματα αναζήτησης, «έμφραγμα». Πίστευα τόσο πολύ πως ζω τα τελευταία λεπτά της ζωής μου, που δεν μπορούσα να σταματήσω τα δάκρυά μου, γιατί δεν θα ξαναέβλεπα τις φίλες μου, δεν θα έβρισκα την δουλειά των ονείρων μου, δεν θα προλάβαινα να κάνω περήφανους τους γονείς μου. Δεν μου καιγόταν καρφί που όλοι οι γιατροί μου έλεγαν πως έσφυζα από υγεία. Εγώ είχα βγάλει τα συμπεράσματά μου.

Μέχρι που άρχισα να μην τρώω ούτε μπουκιά, γιατί φοβόμουν πως θα πνιγώ. Μέχρι που δεν έβγαινα λεπτό από το σπίτι, γιατί φοβόμουν πως κάτι κακό θα μου συμβεί και δεν θα μπορέσω να με σώσω. Μέχρι που δεν ήθελα να κοιμάμαι, γιατί μπορεί να πέθαινα στον ύπνο μου.

«Αλεξία θα πάμε σε ψυχολόγο»

Δεν φρίκαρα με την λέξη «ψυχολόγος», γιατί δεν είχα πλέον δυνάμεις να σκεφτώ. Ήθελα απλά να βρει κάποιος τι έχω.

«Σε πιάνουν κρίσεις πανικού»

Επιτέλους! Κάποιος έδωσε όνομα σε αυτό που έχω. Το βάρος έμεινε μισό. Ήξερα τι είναι αυτό που έχω να αντιμετωπίσω και αυτό με γέμισε ανακούφιση.

«Οι κρίσεις πανικού αποτελούν ένα από τα πιο συχνά φαινόμενα στην σημερινή εποχή»

Εδώ το βάρος μειώθηκε και άλλο, δεν είμαι η μόνη, σκέφτηκα.

Από εκεί και πέρα, ρουφώντας σαν σφουγγάρι όλες τις πληροφορίες που έπαιρνα σε κάθε μία από τις συνεδρίες μας, κατάφερα και γνώρισα τις κρίσεις πανικού καλύτερα. Έδωσα μόνη μου την απάντηση στην ερώτηση που τόσο με βασάνιζε,

«Γιατί σε μένα;». Σε εμένα, επειδή δεν με αγαπούσα αρκετά. Σε εμένα, επειδή δεν με εκτιμούσα αρκετά. Σε εμένα, επειδή δεν με ενδιέφερε και πολύ να είμαι εγώ καλά, αρκεί να ήταν οι γύρω μου. Σε εμένα, επειδή χρειαζόταν να αγωνιώ για το άμα έκανα εγώ κάτι λάθος και δεν μου μίλησε κάποιος όσο όμορφα θα ήθελα.

Υπέβαλα τον εαυτό μου σε τέτοια πίεση και ήρθε η ώρα να αντιδράσει, με τις κρίσεις πανικού. Έτσι ήθελε να μου πει πως δεν αντέχει άλλο. Πάντα το σώμα σου θέλει κάτι να σου πει. Όλοι μας έχουμε τους «τίγρεις» μας, τους οποίους πρέπει να ημερεύσουμε. Όχι να πολεμήσουμε. Είναι και αυτοί μέρος του εαυτού μας και πιστέψτε με, είναι εδώ μόνο για να μας κάνουν καλό.

Θέλω πολύ να σου πω πως το αντιμετώπισα εγώ, τι με έκανε και τι με κάνει ακόμη να έχω τις κρίσεις πανικού υπό έλεγχο. Θα το κάνω,  όμως έχει ήδη βγει μεγάλο το κείμενο και ξέρω πως λίγοι από εσάς καταφέρατε και φτάσατε ως εδώ (σας καταλαβαίνω πολύ εσάς που δεν αντέξατε και σας ευχαριστώ πολύ εσάς που διαβάζετε ακόμη), οπότε θα υποσχεθώ δύο πράγματα.

  1. Σύντομα η συνέχεια
  2. Όλα θα πάνε καλά στο τέλος

Να σας αγαπάτε βρε παιδιά.

Να αγαπάτε ακόμη και τα πιο σκοτεινά κομμάτια σας, είναι και αυτά ολόδικά σας!

See you soon!

Continue Reading

Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ SKG247.gr ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ

LIKE US ON FACEBOOK

Instagram #skg

TRENDING

Copyright © 2018 SKG 24|7 Powered by Wordpress.