Connect with us

PEOPLE

Αλέξανδρος Τζοβάνης: Εμπνέομαι από τα μάτια των ανθρώπων, τον καθρέπτη της ψυχής.

Published

on

Ο μπασοβαρύτονος Αλέξανδρος Τζοβάνης γεννήθηκς στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε κλασικό τραγούδι στη Βιέννη, ενώ έχει εμφανιστεί ως σολίστ σε σκηνές της Αυστρίας και της Γερμανίας. Το 2017 εκδόθηκε και η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο “Νοσταλγία σε Φα ελάσσονα”. Με αφορμή τις συναυλίες του με τίτλο “Σαν τις χορδές του ανέμου…”, στις 12 και 13 Απριλίου στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς “Μελίνα Μερκούρη” μας μίλησε για την έμπνευσή του και τα μελλοντικά του σχέδια.

Πες μου τρία πράγματα που θα ήθελες να μοιραστείς με το κοινό για σένα;

Επίτρεψέ μου να κάνω έναν ελιγμό και να σου απαντήσω ως εξής: με το κοινό θέλω να μοιράζομαι την έμπνευσή μου για τη μουσική, την ειλικρίνεια των στίχων που τραγουδάω και εμμέσως τους λόγους που εμφανίζομαι μπροστά τους.

Πως θα περιέγραφες με μια φράση το είδος της μουσικής, το οποίο υπηρετείς, σε κάποιον που δεν το έχει ακούσει ποτέ;

Θα έλεγα ότι είναι μία κλασικότροπη προσέγγιση της μουσικής που απορρέει από την ελληνική και ευρωπαϊκή κουλτούρα. Δεν θα ήθελα να βάλω κάποια ταμπέλα που να αδικεί τα είδη με τα οποία ασχολούμαι.

Ποια συμβουλή θα έδινες σε κάποιον που θέλει να ασχοληθεί με το κλασικό τραγούδι;

Συγκεκριμένα για το κλασικό τραγούδι θα τον συμβούλευα να επιδιώξει σπουδές στο εξωτερικό, γιατί εκεί ευνοεί το περιβάλλον στην εμβάθυνση της τεχνικής του τραγουδιού και στη διαμόρφωση της λεγόμενης κλασικής παιδείας. Σαφώς το σημαντικότερο είναι να τραγουδάει κανείς για την ψυχή του και να καταφέρνει να εμπνεύσει μέσα από αυτό και άλλους.

Εκτός από μουσικός είσαι και ποιητής. Ποια θεωρείς πως είναι η σχέση τους με την ανθρώπινη φύση;

Καθετί το αρμονικό, καθετί που προσφέρει ηρεμία στον άνθρωπο είναι για μένα δείγμα σύνδεσης με την ψυχή του και άρα με τη φύση του. Μπορεί να εκφράζεται με νότες, με λέξεις, με χρώματα…το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, γαλήνη στο νου.

Τι είναι αυτό που σε εμπνέει;

Ένας καλλιτέχνης δεν χρειάζεται πολλά για να εμπνευστεί. Αρκεί μία στιγμή, ένα τοπίο, μία μελωδία. Προσωπικά εμπνέομαι συχνά από τα μάτια των ανθρώπων. Συνηθίζουμε να λέμε πως τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Αν οι ψυχές δεν είναι έμπνευση, τι μπορεί άραγε να είναι;

Πως αποφάσισες να πραγματοποιήσεις αυτές τις δυο συναυλίες στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς;

Ενόψει της επιστροφής μου στην Ελλάδα, ήθελα να παρουσιάσω κάτι στο κοινό που να εμπεριέχει τη δική μου νοσταλγία για την πατρίδα και να αντικατοπτρίζει όσο το δυνατόν την ποιότητα που δεδομένα υπάρχει στην ελληνική μουσική. Δημιουργήσαμε έτσι με την Μέλα Γεροφώτη μία ενδιαφέρουσα προσέγγιση αρκετών ειδών, που ελπίζουμε να απολαύσει ο κόσμος.

Αν μπορούσες να ήσουν ένας οποιοσδήποτε μουσικός που έχει υπάρξει, ποιος θα ήθελες να είσαι και γιατί;

Νομίζω πως δεν έχει νόημα να θέλεις να είσαι κάποιος άλλος. Το να δημιουργείς στιγμή με τη στιγμή, μέρα με τη μέρα τον εαυτό σου, να αλλάζεις, να καταλαβαίνεις τη μουσική, τους ανθρώπους και τη ζωή είναι το δώρο της ίδιας της ζωής και δίνει νόημα στη μάχη της καθημερινότητας.

Όταν, λόγω των επαγγελματικών σου υποχρεώσεων, είσαι μακριά από τη Θεσσαλονίκη, τί είναι αυτό που σου λείπει περισσότερο;

Εύκολο να απαντηθεί! Μου λείπει αυτός ο υπέροχος ορίζοντας της θάλασσας που αγκαλιάζει κάθε δειλινό τον ήλιο!

Ποιο μέρος στην πόλη θα μπορούσε να αποτελέσει το σκηνικό για μια συναυλία σου;

Θα μπορούσε να είναι η Ρωμαϊκή Αγορά. Είναι σαν μία ανάσα ιστορίας και ποιότητας ανάμεσα σε αυστηρά κτήρια και αυτοκίνητα. Έτσι είναι για μένα μία ιδανική συναυλία. Ειλικρινής και ρεαλιστική για να αγγίζει το κοινό αλλά και με μία αίσθηση ταξιδιού μέσα στο χώρο. Παρουσία και απουσία μαζί!

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Σε λίγους μήνες επιστρέφω μόνιμα στην Ελλάδα, από τη Βιέννη όπου ζω τα τελευταία επτά χρόνια. Επιστρέφω λίγο σαν τον πεινασμένο λύκο, με την έννοια ότι έχω τόσο μεγάλη έμπνευση και τόσα σχέδια στο νου, που δεν βλέπω την ώρα να υλοποιηθούν! Προς το παρόν εκτός από τις συναυλίες στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς, ετοιμάζω ένα πρότζεκτ με μεσογειακή μουσική το οποίο θα παρουσιάσω το Μάϊο στη Βιέννη και είμαστε σε συζητήσεις με διάφορους φορείς της Θεσσαλονίκης για να το παρουσιάσουμε και εδώ!

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

PEOPLE

Μιχάλης Καραγκούνης: “Είμαι χαρούμενος και δημιουργικός άνθρωπος”

Published

on

Λίγο μετά την κυκλοφορία του πρώτου του single υπό τον τίτλο “Έρωτα Λίγε”, μιας δυναμικής ερωτικής μπαλάντας, ο ταλαντούχος ερμηνευτής και δημιουργός Μιχάλης Καραγκούνης, ο οποίος συστήθηκε στο ευρύ κοινό μέσα από το “Rising Star” αποκαλύπτεται στο skg247.gr.

Πες μου τρία πράγματα που θα ήθελες να ξέρει το κοινό για τον Μιχάλη.

Ασχολούμαι όλη μέρα με τη μουσική, γράφω και συνθέτω, είμαι χαρούμενος και θαρρώ δημιουργικός άνθρωπος, και πρόσφατα έκανα το δισκογραφικό μου ντεμπούτο στην IconMusicRecords με το τραγούδι μου “Έρωτα Λίγε “.

Που σε βρίσκουμε αυτή την περίοδο;

Αυτή τη περίοδο βρίσκομαι στην Αθήνα, στο νυχτερινό κέντρο Fantasia με την Νατάσα Θεοδωρίδου, τον Πέτρο Ιακωβίδη και τον Stan, μετά από τέσσερις μοναδικούς μήνες επιτυχίας στη Θεσσαλονίκη, με το ίδιο σχήμα, στο Club Vogue. Επίσης, έχω φτιάξει ένα διαφορετικό και φρέσκο πρόγραμμα, το οποίο παρουσιάζω κάθε δεύτερη Πέμπτη στο Brockolo The Club στη Θεσσαλονίκη.

Γυρνώντας πίσω, στη συμμετοχή σου στο Rising Star, ποια είναι εκείνη η στιγμή που δεν θα ξεχάσεις ποτέ από το παιχνίδι;

Νομίζω πως ποικίλουν οι στιγμές που δε θα ξεχάσω ποτέ, γιατί πραγματικά ήταν μια εμπειρία ζωής. Αν μπορούσα, όμως, να ξεχωρίσω μια, είναι εκείνη την ημέρα που τραγούδησα το τραγούδι του Χρήστου Μάστορα-Mέλισσες “Το Κύμα”, καθώς αν και βρισκόμασταν στο σημείο των battles και η πίεση ήταν μεγάλη, κατάφερα με τη βοήθεια του κόσμου να περάσω, και κυρίως να νιώσω αυτό το όμορφο συναίσθημα της μουσικής επιτυχίας.

Σε έχει βοηθήσει η αναγνωρισιμότητα που απέκτησες μέσα από το παιχνίδι; Πως το διαχειρίστηκες όλο αυτό;

Με έχει βοηθήσει πολύ η αναγνωρισιμότητα που απέκτησα στο παιχνίδι. Δεν θεωρώ πως χρειάστηκε κάποια ειδική διαχείριση, γιατί αυτό που έκανα και εξακολουθώ να κάνω είναι να είμαι ο εαυτός μου και να μην ξεχνάω ποτέ από που ξεκίνησα, καθώς και που θέλω να φτάσω.

Ποια συμβουλή θα έδινες σε κάποιο παιδί που αγαπά τη μουσική και θέλει να συμμετάσχει και αυτό σε ένα μουσικό talent show;

Θα έδινα δυο συμβουλές σε οποιονδήποτε θέλει να συμμετάσχει σε ένα talent show. Η πρώτη είναι να δείξει αυτό που πραγματικά είναι σαν καλλιτέχνης, να είναι στοχευμένα αυτά που θέλει να κερδίσει απ’ αυτό, καθώς και να μην αφήσει κανέναν και κανένα άγχος να του το «χαλάσει». Και η δεύτερη είναι πως το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να προετοιμαστεί για αυτά που θέλει να κάνει μετά το παιχνίδι!

Αν μπορούσες να κάνεις μια συναυλία με ένα καλλιτέχνη, ποιος θα ήταν αυτός; Ποιο μέρος στη Θεσσαλονίκη θα διάλεγες για γίνει η συναυλία;

Θα επέλεγα να κάνω μια συναυλία με το Χρήστο Μάστορα – Μέλισσες στα Κάστρα της Θεσσαλονίκης, το ηλιοβασίλεμα με αυτή την υπέροχη θέα κάτω από το stage!

Ποια από τις μέχρι τώρα συνεργασίες σου ξεχωρίζεις και γιατί;

Όλες οι συνεργασίες που έχω κάνει είναι ξεχωριστές, η καθεμία για δικό της λόγο. Αυτήν, όμως, που ξεχωρίζω πιο πολύ από όλες είναι η συνεργασία μου με τον Πέτρο Ιακωβίδη, τον οποίο θαυμάζω πολύ. Μαζί με τον μάνατζερ και καλό του φίλο Σπύρο Ποταμόπουλο, είναι οι άνθρωποι που πίστεψαν σε μένα, τόσο σαν καλλιτέχνη, όσο και ως άνθρωπο, και αποτελούν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της μέχρι τώρα πορείας μου.

Υπάρχει κάποιο τραγούδι ή κάποιος καλλιτέχνης που έχουν σημαδέψει τη μέχρι τώρα πορεία σου στη μουσική;

Για να είμαι ειλικρινής, δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο τραγούδι η καλλιτέχνη-συγκρότημα καθώς οι επιρροές μμου ποικίλλουν. Θεωρώ, πάντως, πως τη μουσική μου ταυτότητα, έχουν σημαδέψει τα ξένα μου ακούσματα στην παλιά και νέα ποπ – ροκ μουσική σκηνή.

Όταν, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, είσαι μακριά από τη Θεσσαλονίκη, τί σου λείπει περισσότερο;

Αυτό που μου λείπει περισσότερο, όταν απουσιάζω από τη Θεσσαλονίκη, είναι η οικογένεια και οι φίλοι μου, αν και είναι μια κοινή έννοια!

Αν η Θεσσαλονίκη ήταν hashtag, ποιο θα ήταν αυτό;

#pure

Μιας και είναι χρονιά δημοτικών εκλογών, αν γινόσουν δήμαρχος στη Θεσσαλονίκη, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα άλλαζες;

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω σκοπό να κατέβω για δήμαρχος (γέλια)! Αν όμως το έκανα, θα επιχειρούσα να προσθέσω λίγη ακόμα φύση στο κέντρο της πόλης.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Η αλήθεια είναι ότι διανύω μια πολύ δημιουργική περίοδο, και αυτό γιατί πλησιάζω όλο και περισσότερο στο να τελειώσω το πρώτο full length μουσικό μου album, καθώς γιατί και τελειώνω τη παραγωγή του επόμενου μου single. Τέλος, ετοιμάζω το καλοκαιρινό πρόγραμμα για τις εμφανίσεις μου.

Continue Reading

PEOPLE

Οι 5M αποκαλύπτονται στο SKG247.gr

Published

on

Οι , ή αλλιώς ο Γιάννης, ο Νίκος, ο Ιάσωνας, ο Παντελής και ο Δημήτρης, είναι ένα πενταμελές συγκρότημα με ροκ αναφορές και αγγλόφωνο στίχο. Δημιουργήθηκαν το 2015 και απο τότε έχουν πραγματοποιήσει αρκετές live εμφανίσεις σε διάφορες σκηνές της Θεσσαλονίκης, αλλά και festival εντός και εκτός πόλης.

Πως προέκυψε η συνεργασία σας;

Ιάσωνας: Αρχικά γνωριστήκαμε και φλερτάραμε μουσικά εγώ με τον Παντελή μέσα από τη σχολή μας, όπου και συζητούσαμε για τη δημιουργία μιας μπάντας εντελώς πλατωνικά, χωρίς πολλούς στόχους. Αργότερα, προστέθηκε ο Νίκος και ο πρώτος μας ντράμερ. Όλοι μαζί ξεκινήσαμε να κάνουμε διασκευές ροκ κομματιών, πιο χαλαρά στην αρχή και πιο σοβαρά μετά το πρώτο μας live.

Γιατί ονομαστήκατε 5M;

Νίκος: Υπάρχει κάποιο νόημα πίσω από το όνομά μας, αλλά δεν θέλουμε να το αποκαλύψουμε. Προέκυψε τυχαία, όταν ψάχναμε ένα όνομα για το πρώτο μας live, μας άρεσε και είπαμε να το κρατήσουμε.

Από που αντλείτε την έμπνευσή σας;

Παντελής: Ως προς το είδος και τις επιρροές της μουσικής μας υπάρχει μια διαρκής εξέλιξη, της οποίας κομμάτι είναι και η αλληλεπίδραση που έχουμε μεταξύ μας.

Ιάσωνας: Αυτό που εννοεί ο Παντελής είναι ότι ξεκινώντας επηρεαστήκαμε από κάποια πράγματα, από ένα είδος μουσικής και τα προσωπικά μας μουσικά βιώματα, αλλά με τον καιρό το σημείο αναφοράς μας άλλαξε, και αυτό ακούγεται και στη μουσική μας.

Γιάννης: Αν και όλοι μας έχουμε διαφορετικές επιρροές, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό είναι υποσυνείδητες, πλέον δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο σημείο αναφοράς με βάση το οποίο γράφουμε τη μουσική μας. Τα τελευταία δυο χρόνια, τουλάχιστον, κινείται σε ένα πλαίσιο ατμοσφαιρικό και δίνουμε έμφαση στο συναίσθημα. Βαθύς στόχος μας είναι να επηρεάσουμε συναισθηματικά κάποιον που ακούει τα τραγούδια μας.

Με ποια φράση θα χαρακτηρίζατε τη μουσική σας σε κάποιον που δεν την έχει ακούσει ποτέ;

Δημήτρης: Δεν μπορώ να το προσδιορίσω με μια φράση, είναι rock, progressive και ατμοσφαιρική ταυτόχρονα.

Παντελής: «Sweet and Power» θα έλεγα.

Τι είναι για εσάς η μουσική;

Ιάσωνας: Η μουσική είναι τέχνη και, για μένα, η τέχνη είναι συναίσθημα. Η μουσική έχει ανθρωπιστικό χαρακτήρα, αφού είναι μια μορφή αλληλεπίδρασης που δημιουργείται από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο.

Νίκος: Είναι τρόπος ελεύθερης έκφρασης, τρόπος ζωής και η ίδια η καθημερινότητα.

Παντελής: Για μένα είναι ένας τρόπος να ανακαλώ αναμνήσεις μέσω της μουσικής, ενώ δημιουργώ και αναμνήσεις μέσα από τη μουσική.

Δημήτρης: Αυτό που έχουμε μέσα μας και θέλουμε να μεταφέρουμε.

Γιάννης: Τρόπος ζωής, σίγουρα, στήριγμα, ναρκωτικό, αλλά και τέχνη.

Πόσο εύκολο είναι να κινείστε στους μουσικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης;

Νίκος: Είναι δύσκολο, γιατί είμαστε και Ελλάδα και Θεσσαλονίκη, είναι λίγα τα μαγαζιά που μπορείς να παίξεις, και, παράλληλα, είναι δύσκολο να «ανοίξεις» μια πιο μεγάλη μπάντα, γιατί θέλει να το κυνηγάς συνέχεια.

Ιάσωνας: Οικονομικά είναι πολύ δύσκολο, καθώς δεν συντηρείται μια μπάντα από τη μουσική της. Από εκεί και πέρα, σχετίζεται και με την ίδια τη φύση σου ως άνθρωπος, αφού θα βρεις ευκαιρίες, αρκεί να είσαι δεκτικός και, όπως επιζητάς τη στήριξη, έτσι να στηρίζεις και εσύ τους συναδέλφους σου.

Το κοινό εδώ είναι πολύ απαιτητικό, αφού θα πάει σε επιλεγμένα live, όπου ξέρει ότι θα του αρέσει αυτό που θα ακούσει, και δεν ρισκάρει να ακούσει νέες μπάντες, με αποτέλεσμα να μην είναι και πολύ εύκολη η πρόσβαση αυτών στις μουσικές σκηνές.

Πιστεύετε ότι ο αγγλικός στίχος σας βοηθάει ή σας κρατάει πίσω;

Γιάννης: Σίγουρα στην Ελλάδα ο αγγλικός στίχος σε τραβάει πίσω, αφού δύσκολα θα προσέξει κάποιος τον αγγλικό στίχο.

Νίκος: Στην αρχή, είχαμε σκεφτεί και τον ελληνικό στίχο, αλλά επιλέξαμε τον αγγλικό, πρώτον, γιατί μας αρέσει, και μας εκφράζει και δεύτερον, η μουσική σου έτσι γίνεται πιο διεθνής, μέσω του YouTube ή του Spotify.

Αν ήσασταν μια οποιαδήποτε μπάντα που έχει υπάρξει στη μουσική βιομηχανία, ποια θα θέλατε να είστε;

Νίκος: Deftones.

Γιάννης: Morrison.

Ιάσωνας: Pink Floyd.

Παντελής: Tool, για τη μουσική και το μυστηριακό Lifestyle τους.

Δημήτρης: Radio Head.

Ποιου συγκροτήματος τη συναυλία στη Θεσσαλονίκη θα θέλατε να ανοίξετε και πού θα τους πηγαίνατε μετά τη συναυλία στην πόλη;

Γιάννης: Των Tool, γι’ αυτό που προσφέρουν μουσικά και για το Lifestyle τους και μετά τη συναυλία θα τους πηγαίναμε στο Σταφύλι.

Ιάσωνας: Των System of a Down και θα τους πηγαίναμε άνετα για ρεμπέτικη βραδιά μετά!

Αποφασίζετε να κάνετε ένα live στην πόλη, πού θα το κάνατε;

Γιάννης: Θα μου άρεσε στη Ρωμαϊκή Αγορά, πάνω από την Πλατεία Αριστοτέλους ή κάπου όπου το περιβάλλον ταιριάζει με το ατμοσφαιρικό ύφος της μουσικής μας.

Ποιο σημείο στην πόλη θα επιλέγατε για να γυρίσετε ένα video clip σας;

Νίκος: Σχετική ερώτηση…γιατί στα άμεσα σχέδιά μας είναι να βγάλουμε ένα video clip…

Ιάσωνας: Μέσα στο Γεντί Κουλέ, στην απομόνωση, με σωστό φωτισμό θα είναι πολύ ιδιαίτερο και ατμοσφαιρικό.

Παντελής: Στο εγκαταλελειμμένο κτήριο στο Νοσοκομείο Παπανικολάου!

Τι θα προτείνατε σε κάποιον να κάνει στην πόλη μια μέρα;

Ιάσωνας: Νομίζω ότι η πόλη προσφέρει τόσα πολλά, οπότε θα του πρότεινα να ψάξουμε μαζί και να δοκιμάσουμε εναλλακτικές επιλογές. Σίγουρα θα περιλαμβανόταν ένα live, κάποιο φεστιβάλ κινηματογράφου ή βιβλίου, ή ακόμα και μια μπύρα αργότερα σε κάποιο μαγαζί.

Γιάννης: Θα του έλεγα να αφήσει την πόλη να τον ταξιδέψει στους ρυθμούς της. Όλοι μας έτσι έχουμε περάσει τις πιο όμορφες στιγμές μας στην πόλη.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Νίκος: Έχουμε ηχογραφήσει ένα νέο κομμάτι single, το οποίο είναι έτοιμο και θα κοινοποιηθεί επίσημα μόλις είναι έτοιμο και το video clip του. Λογικά θα υπάρχει και ένα live για την παρουσίαση του. Επίσης, θα κάνουμε ένα live στον πάνω όροφο του  Eightball στις 20 Απριλίου μαζί με τους Paranoir και τους Burn the Splinter.

Γιάννης: Παράλληλα, ολοκληρώνουμε στιχουργικά και μουσικά τα τελευταία μας κομμάτια από το συνολικό υλικό που θέλουμε να περιλαμβάνεται στο άλμπουμ που σκοπεύουμε να κυκλοφορήσουμε, ενώ έχουμε βγάλει το πρώτο μας E.P., με τον τίτλο «Mirror Prison».

Continue Reading

NEWS

Μαρία Στεφάνου: Η τέχνη είναι η ανάγκη μου και η κάθε έκφρασή μου

Published

on

Συγγραφέας, θεατρική παραγωγός, συνθέτης, στιχουργός, σκηνοθέτης, χορογράφος, δασκάλα μουσικού θεάτρου, η Μαρία Στεφάνου είναι το παράδειγμα του πολυπράγμονα ανθρώπου που τα καταφέρνει όλα με την ίδια επιτυχία. Την συναντήσαμε στο Bulevard 23 και μας μίλησε για τη ζωή της, την τέχνη της και τα μελλοντικά της σχέδια.

Πες μου τρία πράγματα που δεν ξέρει το ευρύ κοινό για τη Μαρία:

  1. Αγαπάω πολύ το χαρτί! Από τη μυρωδιά μέχρι την υφή του. Όπου πάω έχω συνήθως μαζί μου χαρτί, οποιασδήποτε μορφής, από χαρτί γραφής, έως και μια χαρτοπετσέτα.
  2. Όσο μεγαλώνω απολαμβάνω τη θηλυκότητά μου, την οποία αρνήθηκα και «σκότωσα» όταν μπήκα στην κούρσα της επιβίωσης και της απόδειξης.
  3. Μικρή φοβόμουν πολύ το σκοτάδι και έκανα τα πάντα για να μην είμαι σε αυτό. Μάλιστα πολλές φορές δεν κοιμόμουν αν δεν ξημέρωνε. Με τα χρόνια, όταν άρχισα να δέχομαι το σκοτάδι μέσα μου, σταμάτησα να το φοβάμαι! Αυτό μάλιστα θα είναι και ένα μέρος του νέου μου έργου, «Το 10 το καλό…»!

Ποιο είναι το motto σου;

Το «Ένα βήμα τη φορά» είναι η φράση που με χαρακτηρίζει, και δεν είναι τυχαίο ότι αυτός ήταν και ο τίτλος του πρώτου ολοκληρωμένου μου έργου. Ένα βήμα τη φορά προς τα εμένα, τη δημιουργία και τη ζωή μου. Κανείς δεν ξέρει που θα φτάσει, ούτε εγώ… το μόνο που ξέρω είναι το «θέλω» μου. Και αν δε το ξέρω, μένω να το νιώσω.

Πως θα περιέγραφες σε κάποιον τη διαδικασία από τη σύλληψη  της ιδέας για ένα έργο μέχρι το τελικό χειροκρότημα;

Πριν από κάθε μεγάλο θέλω μου, δεν γνωρίζω ούτε και εγώ η ίδια πως θα γίνει. Σίγουρα υπάρχει φόβος, ανασφάλεια και ο νους μου πάντοτε με κατακρίνει. Σιγά σιγά, όμως, αρχίζω να το υλοποιώ, να το μοιράζομαι, να βρίσκω συν δημιουργούς και αναλαμβάνω το ρόλο του μαέστρου. Μέχρι να βγούμε στη σκηνή η παράσταση είναι ζωντανή: έχω γράψει απόσπασμα από ένα τραγούδι μου λίγο πριν την πρεμιέρα.

Τι είναι για σένα η τέχνη;

Για μένα η τέχνη μου είναι η ανάγκη μου, όπως η ανάσα μου. Είναι η δημιουργία μου και ένας απ’ τους λόγους που ξυπνάω το πρωί και ξεκουράζομαι το βράδυ. Η τέχνη είναι κάθε έκφραση μου, από τον τρόπο που θα καθίσω μέχρι το τι θα νιώσω, γιατί μέσα από τα βιώματα μου γράφω τα έργα μου, και σε αυτά βασίζονται όσα μοιράζομαι μέσα απ’ τα τραγούδια μου. Είναι η αλήθεια μου και η συμβολή μου στην αλλαγή  του κόσμου.

Γιατί επέλεξες να ασχοληθείς με το μιούζικαλ;

Όσο μεγάλωνα, μέσα μου δεν μπορούσα να διαχωρίσω τις τέχνες μεταξύ τους. Για μένα  η τέχνη είναι μια, είναι η έκφραση που τη μεταφράζουμε με διάφορους τρόπους. Το μιούζικαλ είναι από τα λίγα είδη τέχνης που συμπεριλαμβάνει όλο το φάσμα, το χορό, το τραγούδι, την έκφραση, το λόγο. Την πρώτη φορά που είδα μιούζικαλ, χτύπησε η καρδιά μου έτσι κάτι άλλαξε! Πουθενά δεν αισθάνθηκα αυτή την εσωτερική ταύτιση, όπως αυτό.

Αυτή την περίοδο που σε βρίσκουμε;

Είμαι εδώ και  δυο χρόνια θεατρική παραγωγός και το καλοκαίρι άνοιξα τον δικό μου χώρο με γραφείο, βεστιάριο και αίθουσα για πρόβες. Διδάσκω χορό, τραγούδι και υποκριτική σε όμορφα ωδεία και σχολές, με τις οποίες συνεργάζομαι. Ακόμα, είμαστε στην τρίτη χρονιά του «Ένα βήμα τη φορά…» και μετράμε σχεδόν 60 παραστάσεις. Σε λίγες μέρες, μάλιστα, πρόκειται να επανεκδώσω το βιβλίο μου με τίτλο «Ένα βήμα τη φορά», του οποίου εξαντλήθηκαν τα πρώτα χίλια αντίτυπα και θα επανακυκλοφορήσει, πέρα από τον δικο μου χώρο και τις παραστάσεις μου και στο βιβλιοπωλείο Αρχέτυπο, με το οποίο ξεκινάω μια νέα όμορφη συνεργασία.

Τα έργα σου είναι διάχυτα με μηνύματα αισιοδοξίας και προσωπικής λύτρωσης. Τι είναι αυτό που σε γεμίζει με αισιοδοξία, στη σύγχρονη εποχή;

Όταν σταμάτησα να βλέπω μόνο τον κόσμο και στράφηκα στην αναζήτηση της Μαρίας, άρχισα να βλέπω την ομορφιά γύρω μου. Πριν από αυτό, ο κόσμος μου φαινόταν άσχημος, ήμουν, μάλιστα θυμωμένη με την κατάσταση γύρω μου.

Είμαστε εδώ για να ζήσουμε εμάς, να μας γιορτάσουμε και να ανακαλύπτοντας τις ποιότητες μας. Ο κόσμος έχει να μας μάθει πολλά, όλα όσα βλέπουμε, απ’ τους ανθρώπους που περπατάνε ακόμα και όσα δε μας αρέσουν. Για μένα αυτό δεν είναι αισιοδοξία. Συνειδητοποίησα απλά ότι δεν υπάρχει εχθρός και ότι ακόμα και αυτά που με θυμώνουν μου δείχνουν τι έχω ακόμα να δω σε μένα και να ‘αφήσω’.

Από που αντλείς την έμπνευσή σου;

Όταν κατάλαβα πού ήμουνα και που έφτασα, κατανόησα ότι το μοναδικό πράγμα που θέλω να πω στον κόσμο είναι ό,τι έζησα. Να μοιραστώ την ουσία του χασίματος μου αλλά και της δικής μου θέση. Πήρα το υλικό από τα λάθη μου, τα όμορφα μου, τη θέληση μου για επιστροφή στον πραγματικό μου εαυτό και τα μετουσίωσα στο πρώτο μου έργο, το «Ένα βήμα τη φορά: the musical».

Για μένα το βασικότερο μήνυμα που θέλω να περάσω στον κόσμο είναι ότι δεν είναι όνειρο, είναι μια εσωτερική αίσθηση ότι ο καθένας γνωρίζει γιατί είναι. Μεγαλώνοντας ανακάλυψα ότι είμαι κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που με καθοδήγησαν να είμαι. Η αλλαγή για να ολοκληρωθεί θέλει χρόνο αλλά ξεκινάει από μια στιγμή. Θέλει συγκέντρωση, οργάνωση, αλλά πάνω απ’ όλα θέλει… Θέλω.

Τελικά «η μαγεία νικά»…;

Περιμένουμε τη μαγεία να έρθει αυτόματα, να σηκωθούμε ένα πρωί και να είναι εκεί. Ξεχνάμε, όμως, ότι μαγεία είναι η κάθε μέρα. Είναι να πεις θέλω να ζήσω και ν’ ανακαλύψω τον εαυτό μου και τον κόσμο. Αν το επιλέξουμε αυτό, τότε ναι ‘νικάει’ η μαγεία!

Αν μπορούσες να συναντήσεις οποιονδήποτε άνθρωπο της τέχνης, ποιον θα διάλεγες και που θα τον πήγαινες στη Θεσσαλονίκη;

Θα ήθελα να συναντήσω τον Andrew Lloyd Webber, να πιούμε ένα καφέ, για να μάθω και να γευτώ την εμπειρία και την ουσία της δικής του διαδρομής, να περπατήσουμε στην παραλία της Θεσσαλονίκης για να νιώσει την ενέργεια της πόλης, όπως τη νιώθω εγώ.

Υπάρχει κάποιο κοινό στοιχείο στη ζωή σου, όπως τη φανταζόσουν πριν δέκα χρόνια και όπως είναι σήμερα;

Χαίρομαι πάρα πολύ που τίποτα από αυτά που φανταζόμουν δεν έγιναν! Είχα μια πολύ στρεβλή οπτική του εαυτού μου και του κόσμου και νόμιζα ότι η ευτυχία είναι σε εντελώς διαφορετικά πράγματα. Το μόνο κοινό πράγμα είναι ότι τότε ξεκίνησε να χτυπάει διαφορετικά η καρδιά μου, είπα στοπ και αισθάνθηκα ένα κουδουνάκι ότι κάτι πρέπει να αλλάξει και να ξεκινήσω να βρω τον εαυτό μου, την δική μου δημιουργία και τον λόγο που ζω. Έτσι έφτασα στο σήμερα.

Αν μπορούσες να ξεχωρίσεις μια από όλες σου τις συνεργασίες, ποια θα ήταν αυτή και γιατί;

Ξέρεις τι γίνεται…ειλικρινά, και δεν το λέω για διπλωματία,  ο καθένας που ήρθε στη ζωή μου, εκείνη την περίοδο ήταν ο ‘καλύτερος’ για εκείνη τη στιγμή.

Ήταν όλοι ό,τι ακριβώς είχα ανάγκη για να μάθω και να συνεχίσω. Πήρα πολλά δώρα και μαθήματα και όμορφα και άσχημα και τους ευχαριστώ όλους απ’ την καρδιά μου, απ’ τον πιο άγνωστο μέχρι τον πιο γνωστό, απ’ τους εργοδότες μου μέχρι και τους μαθητές μου. Όλοι οι συνάδελφοι μου ήταν και δάσκαλοι μου και κάθε σκηνή που με αγκάλιασε ήταν για εκείνη τη στιγμή για μένα η πιο ‘ξεχωριστή’. Στην αρχή της καριέρας μου φοβόμουν να ανοίξω και να συνεργαστώ ούτε ήξερα πως να το κάνω. Έμαθα όμως ότι δημιουργία και συνεργασία πάνε μαζί και τώρα ανοίγω και μοιράζομαι, βλέπω τις ελλείψεις μου και κάνω χώρο στα δικά μου έργα να έρχονται και να βάζουν το δικό τους κομμάτι. Γι’ αυτό και με σεβασμό, αγάπη και αναγνώριση σε όσα και όσους έχουν περάσει, ξεχωρίζω τη συνεργασία που έχω να αγκαλιάσω και να τιμήσω τώρα.

Αν έδινες μια συμβουλή στα νέα παιδιά για την ενασχόλησή τους με τέχνη, ποια θα ήταν αυτή;

Σίγουρα να δοκιμάζουν πράγματα και να είναι 100% ο εαυτός τους. Η τέχνη αυτό θέλει! Να αφεθείς μέσα της και να εκφράσεις εσένα, χωρίς καλούπια και δεδομένα. Και εγώ στις ακροάσεις πέρα από την τεχνική, την εμπειρία και όλα τα εργαλεία που συνδράμουν στην απόφαση μου, κοιτάζω ποιον θα αισθανθώ, που «ανοίγει» ο καλλιτέχνης και τι απ’ τον εαυτό του θέλει να κοινωνήσει μέσω του ρόλου που διάλεξε. Αρκετές φορές, έχω διαλέξει πιο άγουρα άτομα που είχαν, όμως, αυτή την αμεσότητα και την αλήθεια. Αυτοί οι καλλιτέχνες αγγίζουν τον θεατή και μου αρέσει να επικοινωνούν τα μηνύματα μου.

Αποφασίζεις εμπνευσμένη από τη Θεσσαλονίκη να γράψεις ένα μιούζικαλ. Σε ποιο κομμάτι της ιστορίας της πόλης θα τοποθετούσες την ιστορία;

Αγαπάω πάρα πολύ την πόλη μου, γι’ αυτό και γύρισα συνειδητά από το Λονδίνο, γιατί ήθελα να ζήσω και να προσφέρω εδώ! Γι’ αυτό κιόλας αυτή η θεματολογία με συγκινεί. Είχα δει κάποτε ένα όνειρο για τη Θεσσαλονίκη στο μέλλον: είχε κλείσει ο παραλιακός δρόμος και είχε γίνει πεζόδρομος και είχε γίνει μια αερογέφυρα που οδηγούσε σε ένα μέρος στον Λευκό Πύργο γεμάτο με λουλούδια. Σε ένα τέτοιο σκηνικό θα τοποθετούσα το έργο αυτό. Σε ένα δικό μου μέλλον, στην ιδανική της για μένα εκδοχή, σε αυτό που αξίζει να γίνει βάσει της ποιότητάς της, και πως απ’ το κάθε τώρα θα φτάσουμε εκεί.

Πόσο δύσκολο είναι για κάποιον να κάνει την καλλιτεχνική του προσπάθεια στη Θεσσαλονίκη και να πετύχει;

Για να σου πω την αλήθεια, ένα μου κομμάτι ήταν εντυπωσιασμένο από την Αθήνα με τις πολλές ευκαιρίες ή το Λονδίνο, όπου έμενα. Επειδή εγώ μπήκα στη διαδικασία να φτιάξω τον δικό μου δρόμο, από όπου και να ξεκινούσα θα ήταν από το μηδέν. Η Θεσσαλονίκη με έχει αγκαλιάσει τόσο πολύ, ό,τι όμορφο έχω κάνει έχει ξεκινήσει εδώ! Η Θεσσαλονίκη, άλλωστε, είναι γεμάτη δημιουργία και τέχνη. Η ζωή μου έχει δείξει ότι όταν αγαπάς κάτι, θα αισθανθείς και το από που χρειάζεται να ξεκινήσεις, όπως δεν είναι τυχαίο ότι εγώ γεννήθηκα εδώ.

Μιας και είναι χρονιά δημοτικών εκλογών, αν γινόσουν δήμαρχος στη Θεσσαλονίκη, ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα άλλαζες στην πόλη;

Αν δημιουργούνταν κάποια πολύ καλά υπόγεια πάρκινγκ για να φύγουν τα αυτοκίνητα από το οπτικό πεδίο των πολιτών και να βελτιωθεί έτσι και η μετακίνηση στην πόλη και αν γινόταν μια ουσιαστική επένδυση σε πράσινο, η εικόνα και η ζωή της πόλης θα βελτιωνόταν. (Μάλιστα, κάποτε είχα πει ότι θα ήταν ωραίο ο κάθε πολίτης να έχει το δικό του δέντρο, με το όνομά του, το οποίο θα περιποιείται. Χρειαζόμαστε δικά μας ζωντανά κομμάτια μέσα στην πόλη που ζούμε για να συνδεόμαστε μαζί της και να αναγνωρίσουμε την ευθύνη μας στο αποτέλεσμα).

Παράλληλα έχω μια πολύ συγκεκριμένη πρόταση, η οποία είναι 100% υλοποιήσιμη, είναι ένα παιδικό μου όνειρο, το οποίο και θέλω να ζήσω και να το κάνω αλλά θέλω να το πω όταν έρθει η στιγμή να πω «θέλω»!

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Αυτή τη στιγμή γράφω το νέο μου έργο, «Το 10 το καλό και ο χάρτινος κόσμος», το οποίο θα παρουσιαστεί από τον Σεπτέμβρη σε μεγάλο θέατρο της πόλης, σε μορφή musical. Έχει θέμα την αξία των ανθρώπων, την οπτική που βλέπουμε τον κόσμο και τον εαυτό μας, αυτό που δείχνουμε σε αντίθεση με αυτό που πραγματικά είμαστε. Πέρυσι είχα ανεβάσει απόσπασμα αυτού, στο Θέατρο Αλέξανδρος αλλά όπως κάθε αυθεντική νέα δημιουργία χρειάστηκα χρόνο για να δω αυτό και εμένα, να το μελοποιήσω και να αποφασίσω τι είναι αυτό που έχω ανάγκη να μοιραστώ αυτή τη φορά.

Σ’ ευχαριστώ πολύ Μαρία!

Continue Reading

Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ SKG247.gr ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ

LIKE US ON FACEBOOK

Instagram #skg

TRENDING

Copyright © 2018 SKG 24|7 Powered by Wordpress.