Connect with us

BLOGS

Αυτά που σου δίνουν έμπνευση, να τα κρατάς γερά!

Published

on

Γειαααααα! Από ότι παρατηρήσατε, πλέον θα έχουμε κείμενο κάθε Δευτέρα, αντί της Κυριακής. Προσπαθώ να κάνω κάποιες αλλαγές, οπότε είπα να ξεκινήσω από αυτό! Το τελευταίο διάστημα, όπως ανέφερα λίγο και στο προηγούμενο κείμενο, ήταν από τα περισσότερο μη εποικοδομητικά και μη δημιουργικά που έχουν υπάρξει. Δεν έγραφα ευχάριστα τα κείμενα, προσπαθούσα να βρω θέματα αλλά τίποτε δεν με γέμιζε, με αποτέλεσμα να βαριέμαι αυτά που έγραφα. Αλλά τώρα όλα είναι καλύτερα!

Προσπάθησα να καταλάβω τι μπορεί να έφταιγε για όλο αυτό και νομίζω πως τα κατάφερα. Συνειδητοποίησα πως πλέον δεν είχα στην καθημερινότητά κάποιες συνήθειες μου. Σήμερα θα μιλήσουμε για όλες αυτές τις μικρές λεπτομέρειες που ασυνείδητα μας κάνουν τόσο καλό.

Νούμερο ένα. ΜΟΥΣΙΚΗ. Έχει καιρό που αναρωτιέμαι μα τι στο καλό μου συμβαίνει και δεν έχω κανένα κέφι να ακούσω ΚΑΝΕΝΑ είδος μουσικής. ΕΓΩ. ΠΟΙΟΣ; ΕΓΩ. Που με το που άνοιγα τα μάτια θα έβαζα ένα τραγούδι να παίζει και λίγο πριν με πάρει ο ύπνος θα έκανα το ίδιο. ΕΓΩ, που τα ακουστικά ήταν προέκταση των αυτιών μου. Πλέον δεν την ήθελα καθόλου. Είδα ένα βίντεο στο YouTube τις προάλλες, το οποίο μιλούσε εκτός των άλλων και για κάποια μουσικά κομμάτια. Πολλά από αυτά συνήθιζα να τα ακούω κάπου στις χίλιες φορές την ημέρα και τότε ήταν που κατάλαβα πόσο μου είχε λείψει η μουσική. Είναι ίσως και ο κύριος λόγος για όλη αυτήν την totally uninspired περίοδο που πέρασε. Αλλά πάει πέρασε. Η μουσική είναι ψυχοθεραπεία. Κάθε είδος μουσικής. Να την ακούτε και να την μοιράζεστε στα σόσιαλ μίντια με εμάς που διψάμε για καινούργια κομμάτια.

Νούμερο δύο. INSTAGRAM. Πολύ καλή η αποτοξίνωση από τα κοινωνικά δίκτυα, δε θα το κρύψω. Αλλά, θα αποδεχτώ ό,τι είμαι ένα ινσταγκραμικό φρικιό που η αποτοξίνωση (η οποία ασυνείδητα έκανα) συνέβαλε σε όλη αυτή την έλλειψη δημιουργικότητας. Το Instagram είναι ένα καταπληκτικό μαραφέτι εάν ψάχνεσαι με όλους τους λογαριασμούς που σε ενδιαφέρουν. Εμένα με τρελαίνει να χαζεύω για την μόδα, και να ετοιμάζω στο μυαλό μου διαφορετικούς συνδυασμούς ρούχων τα οποία θα αποκτήσω όταν γίνω influencer (#NOT). Επίσης τρελαίνομαι να παρακολουθώ λογαριασμούς με φαγητά. Μα πραγματικά, είναι οι πιο όμορφοι από όλους. Μπράβο σε όσους καταφέρνουν να μαγειρεύουν και να τα κάνουν να φαίνονται σαν έργα τέχνης. Εγώ θα μπορούσα να τα κάνω έργα τέχνης, αλλά υπάρχει κόλλημα στο στάδιο της μαγειρικής. Επίσης, οι πιο αγαπημένοι μου λογαριασμοί είναι αυτοί των ατόμων που μιλάνε και κάνουν projects για αυτοβελτίωση και γενικότερα για θέματα ψυχολογίας. Εγώ ψυχολόγος ήθελα να γίνω αλλά έπρεπε να διαβάσω ιστορία, οπότε καλά είναι και τα οικονομικά.

Νούμερο τρία. Συναναστροφή με ανθρώπους που δεν ήταν πολύ ενθουσιώδεις για την ζωή. Δεν θα κρίνω κανέναν, απλά θα αφήσω αυτό το σχόλιο παρακάτω. Μην αλλάζετε ποτέ αυτό που είστε εσείς επειδή μπορεί να χρειαστεί να συναναστραφείτε με ανθρώπους που δεν θα χαμογελάνε πολύ ή δεν θα ενθουσιάζονται όσο εσείς. Ο κάθε ένας μας έχει τα ζόρια του, αλλά επίσης ο κάθε ένας μας έχει και την επιλογή να αντιμετωπίζει την ζωή του όπως αυτός θέλει. Κάποιος μπορεί να τα παρατήσει και να αφήσει όλα τα άσχημα να τον καταβάλλουν, κάποιος άλλος όμως μπορεί να συνεχίσει να βλέπει όλα τα όμορφα που έχει και να κάνει τους γύρω του να χαμογελούν. Εάν ανήκεις στην δεύτερη κατηγορία, τότε κάνε μία χάρη στον εαυτό σου και μην αλλάξεις για κανέναν. Όσο και αν δεν υπάρχει χαρά και όρεξη στους γύρω σου, εσύ να μην αφήνεις την δική σου να φύγει.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Bloom 🌹• _____________ #sketching #doodle #womansketch #flowers #sketchoftheday #instasketch #thingsfallart

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Alexia Papadopoulou (@thingsfallart_) στις

Νούμερο τέσσερα. Δεν έχω ζωγραφίσει εδώ και αρκετό καιρό. Αυτό είναι κάτι που σίγουρα δεν βοήθησε την περίοδο που δεν είχα έμπνευση για τίποτε. Θα ξανά πάρω τα μολύβια μου και θα δείτε πολλά καινούργια σχέδια σύντομα! Εδώ φανταστείτε έναν μπομπ μάστορα να κρατάει αποφασιστικά τα μολύβια του και να πηγαίνει καμαρωτός στους καμβάδες του. Τι; Όχι;

Μακάρι ο κάθε ένας από εσάς να βρίσκει ένα τσίκι παραπάνω έμπνευση με τα κείμενα μου, τελικά η δημιουργικότητα είναι το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό το οποίο πρέπει να αναπτύξουμε όλοι μας. Η ζωή είναι τόσο πιο ενδιαφέρον όταν δημιουργείς, ότι και αν είναι αυτό.

Καλή εβδομάδα αγαπημένοι! Μέχρι το επόμενο, σας φιλώ!

BLOGS

24 Thessaloniki’s Cultural Milestone

Published

on

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη παλίμψηστη, ένα ανοιχτό χειρόγραφο για όποιον τη ζει καθημερινά με επάλληλα στρώματα σβησμένα από το χρόνο, αλλά βαθιά χαραγμένα στην πνοή της πόλης και αποτυπωμένα στη μοναδική της φυσιογνωμία, η οποία εξελίσσεται και ταυτόχρονα παραμένει αδιατάρακτη στους αιώνες. Μια πόλη με πλούσια ιστορία και ιδιαίτερη πολιτιστική και γαστρονομική ταυτότητα, η «νύμφη του Θερμαϊκού» αναγεννήθηκε και αναδιαμορφώθηκε κατά τον 20ο αιώνα, αποκτώντας, έτσι, την σύγχρονη πολυπολιτισμική της ταυτότητα. Το skg247.gr ανασυνθέτει αυτά τα γεγονότα και τις στιγμές που οδήγησαν σ’ αυτή την αναγέννηση.

 

Γράφει ο Αλέξανδρος Πήχας

 

Ήταν το 1917, όταν η Μεγάλη Πυρκαγιά κατέστρεψε τα 2/3 της πόλης και ο Γάλλος Αρχιτέκτονας Ερνέστ Εμπράρ ανέλαβε να παρουσιάσει ένα σύγχρονο πολεοδομικό σχέδιο για τον ανασχεδιασμό της πόλης.

Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, το 1923, η συνθήκη της Λωζάννης υποχρεώνει την Ελλάδα και την Τουρκία σε ανταλλαγή πληθυσμών, κι έτσι, χιλιάδες Έλληνες από την Μικρά Ασία, την Ανατολική Θράκη και τον Πόντο φτάνουν και εγκαθίστανται στη Θεσσαλονίκη, εγκαταλείποντας τις πατρογονικές τους εστίες.

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1925, ιδρύεται το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, σημερινό Αριστοτέλειο, το οποίο αρχικά στεγαζόταν στη βίλα «Αλλατίνι» και το 1927 μετεγκαταστάθηκε στο ιστορικό κτίριο της Φιλοσοφικής Σχολής στην οδό Εθνικής Αμύνης.

Το 1939 ιδρύεται η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, με σκοπό τη συλλογή, την επιστημονική μελέτη και στη συνέχεια τη δημοσίευση γλωσσικού, λαογραφικού και γενικότερα πολιτισμικού και πολιτιστικού υλικού που σχετίζεται με τη Μακεδονία.

Στη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής, μεταξύ 1941 και 1944, η εβραϊκή κοινότητα της πόλης εξολοθρεύεται σχεδόν στο σύνολό της.

Μετά το τέλος της κατοχής, το 1949, ολοκληρώνεται η αναστήλωση του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος είχε σχεδόν ολικά καταστραφεί από την πυρκαγιά του 1917, ενώ το 1988, ο ναός ανακηρύσσεται σε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.

Η Θεσσαλονίκη θεωρείται η πρώτη ελληνική πόλη στην οποία λειτούργησε τόσο ο πρώτος τηλεοπτικός σταθμός στην Ελλάδα, όσο και ο πρώτος ραδιοφωνικός. Τη ραδιοφωνική πρωτιά κατέχει ο Χρίστος Τσιγγιρίδης, ενώ το 1960 λειτουργεί στη ΔΕΘ ο πρώτος ελληνικός τηλεοπτικός σταθμός, ενώ από το 1970, οπότε και ολοκληρώνεται ο Πύργος των Τηλεπικοινωνιών του ΟΤΕ, αναμεταδίδονται οι πρώτες εκπομπές της Ελληνικής Τηλεόρασης.

Την ίδια χρονιά ξεκινά και η «Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου», που από το 1992 μετεξελίσσεται στο σημερινό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Σιγά σιγά, η ιστορία της πόλης βρίσκει τη δική της στέγη, αρχικά με τα εγκαίνια του κτιρίου του Αρχαιολογικού Μουσείου το 1962.

To 1978, ο καταστροφικός σεισμός της 20ης Ιουνίου έχει ως αποτέλεσμα τον θάνατο 49 ανθρώπων και τεράστιες υλικές ζημιές, ενώ την ίδια χρονιά ιδρύεται το Τεχνικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, το σημερινό Κέντρο Διάδοσης Επιστημών & Μουσείο Τεχνολογίας (Noesis).

Ένα χρόνο αργότερα, ιδρύεται το Μακεδονικό Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης, το οποίο εμπλουτίστηκε με τη σημαντική δωρεά του Αλέξανδρου Ιόλα το 1984 και το 1992 μετεξελίσσεται στο σημερινό μουσείο.

Το 1985 τα Λαδάδικα, λόγω της αρχιτεκτονικής και πολιτισμικής τους φυσιογνωμίας, ανακηρύσσονται διατηρητέα περιοχή και αρχίζει η  ανάπλασή τους.

Η ιδιαίτερη πολιτισμική ταυτότητα της πόλης οδήγησε στην έναρξη λειτουργίας του Πολιτιστικού Κέντρου της Θεσσαλονίκης στη βίλα Μεχμέτ Καπαντζή, το 1989.

Το 1994, η βυζαντινή κληρονομιά της Θεσσαλονίκης βρίσκει στέγη στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, το οποίο το 2005 τιμήθηκε με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Μουσείων.

Η Θεσσαλονίκη τιμώντας την πολυπολιτισμική της φυσιογνωμία, δεν ξεχνά και το 1997 γίνονται τα αποκαλυπτήρια του Μνημείο του Ολοκαυτώματος.

 

Ένα χρόνο αργότερα η πόλη ανακηρύσσεται Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης και οι «Ομπρέλες» του Γ. Ζογγολόπουλου τοποθετούνται στην παραλία της Θεσσαλονίκης.

Το 2000 εγκαινιάζεται το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, όπου πέραν των άλλων στεγάζεται και το Μουσείο Μουσικών Οργάνων και η Μουσική Βιβλιοθήκη.

Η Θεσσαλονίκη αποκτά σιγά σιγά τη γνώριμη σύγχρονη εικόνα της το 2013, μετά την ολοκλήρωση των έργων ανάπλασης της Νέας Παραλίας.

Το 2014, η πόλη ανακηρύσσεται ως Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας.

Τελευταίο κομμάτι αυτής της αλλαγής αποτέλεσε και η ανακαίνιση της Συναγωγής των Μοναστηριωτών, της μοναδικής προπολεμικής Συναγωγής που εξακολουθεί να υπάρχει στην πόλη.

 

 

Continue Reading

BLOGS

E ρε και να ‘χαμε, το Μπάρτσα-Άγιαξ λέει να ‘χαμε…

Published

on

Ο τελικός της Μαδρίτης αποτελεί πλέον παρελθόν, με τη Λίβερπουλ να κατακτά με σκορ 2-0 το βαρύτιμο τρόπαιο του Τσάμπιονς Λιγκ κόντρα στην Τότεναμ και να κερδίζει ως παρακαταθήκη το έκτο αστέρι, που θα έρθει να πλαισιώσει τα υπόλοιπα πέντε.

Ο «αγγλικός εμφύλιος» που έλαβε χώρα στο Μετροπολιτάνο ήταν ένα ομολογουμένως κακό θεαματικά παιχνίδι, με το άγχος να είναι κάτι παραπάνω από εμφανές στις κινήσεις των περισσότερων εκ των ποδοσφαιριστών. Αρκετά αβίαστα λάθη εκατέρωθεν, ολοκληρωτική τακτική προσήλωση στο πλάνο αμφότερων των προπονητών, ένα αμφισβητούμενο πέναλτι μόλις στα πρώτα δευτερόλεπτα της «συνάντησης», συνετέλεσαν στον τελικό που πιθανότατα θα ξεχαστεί γρηγορότερα από όλους όσους έχουμε παρακολουθήσει.

Με πέντε συνεχόμενους χαμένους τελικούς να «βαραίνουν τις πλάτες» του, ο Κλοπ επιχείρησε με ένα πιο ορθολογικό τρόπο να προσεγγίσει μια αναμέτρηση από την οποία αν δεν έβγαινε νικητής, γνώριζε πως θα αντιμετώπιζε προβλήματα όσον αφορά το μέλλον του στο σύλλογο, αλλά και ως προπονητής γενικότερα. Εξασφαλίζοντας από νωρίς το προβάδισμα περιορίστηκε σε μια διαχείριση του αποτελέσματος, με μέτρια δημιουργία και ιδιαίτερη προσοχή στα μετόπισθεν. Ένα πλάνο που το είδαμε φέτος ουκ ολίγες φορές να αποδίδει, αλλά και να αποδεικνύεται μοιραίο αντίστοιχα. Στο πιο κρίσιμο παιχνίδι της καριέρας του ωστόσο, η τακτική απέδωσε περιορίζοντας μια Τότεναμ με όχι και ιδιαίτερες επιθετικές αρετές, σε μια ανούσια κατοχή.

E ρε και να ‘χαμε, το Μπάρτσα-Άγιαξ λέει να ‘χαμε…

Να βλέπαμε μια αναμέτρηση με φάσεις, με ρυθμό, με … Πολλοί είναι αυτοί που σκέφτηκαν μετά τη λήξη του ματς στη Μαδρίτη, πως αν ο τελικός είχε γίνει εν τέλει ανάμεσα σε Άγιαξ και Μπαρτσελόνα θα είχαν απολαύσει ένα ποδοσφαιρικό υπερθέαμα. Δύο ομάδες εκ φύσεως επιθετικές που είναι στο DNA τους να «χαρίζουν» γκολ, φάσεις και γενικότερα να σε γεμίζουν με υψηλές προσδοκίες όσον αφορά το θέαμα που πρόκειται να παρακολουθήσεις. Ήμουν και εγώ χθες (1/6) ένας από αυτούς που αρκετά συχνά ανοιγόκλεινα τα βλέφαρά μου μη μπορώντας να αποδεχτώ αυτό το… «κακό ποδόσφαιρο». Αν καθίσουμε να αναλογιστούμε όμως το ποιο ακριβώς ήταν το διακύβευμα, ίσως μπορέσουμε να δώσουμε και μια τελείως διαφορετική ερμηνεία στα πράγματα.

Θυσίες, κόπος, ιδρώτας, επιμονή και υπομονή ενός ολόκληρου έτους βαραίνουν ξαφνικά τα πόδια σου για 90 λεπτά. Η μεγάλη επιθυμία για τον Κλοπ να αποβάλλει τον τίτλο του «λούζερ» από πάνω του. Ο μεγάλος φόβος να μην δει ξανά την ομάδα του να αποτυγχάνει όπως έγινε πέρυσι κόντρα στη Ρεάλ Μαδρίτης, όπως έχει συμβεί και άλλες φορές στο παρελθόν. Όπως μπορεί να πει κανείς πως έγινε και φέτος, βλέποντας τη Μάντσεστερ Σίτι να του παίρνει το πρωτάθλημα ενώ είχε μια διαφορά ασφαλείας (+7) από τον φετινό μόνιμο διώκτη του. Το έπος του Άνφιλντ κόντρα στην Μπαρτσελόνα ανέβασε τόσο ψηλά τον πήχη των απαιτήσεων, όπου αναμφίβολα στο μυαλό όλων των «ρεντς» δεν υπήρχε τίποτε άλλο πέρα από τη νίκη.

Απεναντίας βέβαια η φιλοδοξία , η «δίψα» για διάκριση και μόνο η ιδέα της κατάκτησης του πρώτου Τσάμπιονς Λιγκ για το σύλλογο ήταν παραπάνω από έκδηλη και στο «στρατόπεδο» της Τότεναμ. Ένας διακαής πόθος που θα μπορούσαμε να πούμε πως λειτούργησε εν μέρει αφοπλιστικά και για το σύνολο του Ποκετίνο, ο οποίος έβλεπε τους παίκτες του να δείχνουν ανήμποροι να δημιουργήσουν ευκαιρίες για να φτάσουν στην ισοφάριση. Γνώριζαν και οι «λονδρέζοι» από την πλευρά τους πως παρά το γεγονός πως ήταν το αουτσάιντερ, είχαν και αυτοί τις πιθανότητές τους. Το απέδειξαν άλλωστε περίτρανα στο Άμστερνταμ!

Αναλύοντάς το αντιλαμβάνεται κανείς πως δεν πρόκειται για έναν απλό τελικό, αλλά για το πόσα βράδια θα έκανε να κοιμηθεί δίχως εφιάλτες ο Κλοπ σε περίπτωση που τον έχανε… Τι πίεση και τι κρίτικη θα είχε ασκηθεί σε μια ομάδα όπως η Λίβερπουλ, που ενώ δείχνει κάθε φορά να έχει τα φόντα και τις προοπτικές να πετύχει, για ακόμα μια φορά δεν θα τα καταφέρνε να φέρει τίτλο στο λιμάνι. Θα συνέχιζε άραγε ο Γερμανός να βρίσκεται στο τιμόνι της ομάδας? Αυτά και άλλα πολλά… Παρά το γεγονός πως οι περισσότεροι δεν είδαμε τελικό αντάξιο των προσδοκιών μας, ας κρατήσουμε όμως τα θετικά. Στα οποία συγκαταλέγονται η περιπέτεια, το ταξίδι στη Μαδρίτη, ένας αγώνας που έγινε με τους οπαδούς των δύο ομάδων να πίνουν μπίρες παρέα και να κάνουν όλους εμάς να υποκλινόμαστε στον ποδοσφαιρικό πολιτισμό τους. Σαφώς και για τους φίλους των «ρεντς» το 6ο αστέρι…!

Eπιμέλεια: ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

Continue Reading

BLOGS

And you’ll never walk alone!

Published

on

Το έκανε και πάλι και πάει τελικό…
Το έκανε ξανά σε ένα γεμάτο γήπεδο, που «έσφυζε» από ελπίδα και λαχτάρα ανατροπής.
Το έκανε όπως πολλάκις έχει αποδείξει πως μπορεί. Αυτή τη φορά κόντρα σε ΟΛΑ τα προγνωστικά!
Δεν είναι μόνο η ανατροπή του αποτελέσματος. Του 3-0 του πρώτου αγώνα στο Κάμπ Νου, που έγινε 4 και 5 με τις ελλείψεις των βασικών της σκόρερ…
Είναι η συγκίνηση, η ατμόσφαιρα και αυτό το γήπεδο που δε σταματά να «τρίζει»…
Είναι ότι τα τέσσερα τέρματα που σημειώθηκαν στο Άνφιλντ, ήρθαν κόντρα στη Μπαρτσελόνα του Μέσι και του Σουάρεζ.
Η Λίβερπουλ κατόρθωσε το ακατόρθωτο και βρίσκεται στον τελικό. Χωρίς Σαλάχ, χωρίς Κεϊτά, χωρίς Φιρμίνο. Έχοντας δει μόλις χθες τη Μάντσεστερ Σίτι να είναι πλέον μια ανάσα από το πολυπόθητο πρωτάθλημα που διακαώς επιζητά. Δε πτοήθηκε από τίποτα!
Ήταν ομολογουμένως η ομάδα που απέδωσε καλύτερο ποδόσφαιρο από τους Καταλανούς και στα δύο παιχνίδια του ημιτελικού. Είχε τις ευκαιρίες της στο πρώτο ματς, δεν τις αξιοποίησε… Μάλλον ήταν γραφτό όμως να γίνει έτσι. Απροσδόκητα…
Όπως στην Κωνσταντινούπολη το 2005, όπως στο 2016 στο ίδιο γήπεδο με τη Ντόρτμουντ.
Γι’ αυτό την αγαπάμε άλλωστε. Γιατί εκεί που δείχνει ανήμπορη να αντιδράσει, σου αποδεικνύει περίτρανα πως αυταπατάσαι με τον πιο γλυκό τρόπο. Άλλωστε at the end of a storm there’s a golden sky…!
Γεγόνος είναι πως αυτή είναι μέρα γιορτής για το σύλλογο και αυτή η ημερομηνία συγκαταλέγεται πλέον στις επικότερες βραδιές της ομάδας, αλλά και ολόκληρου του ποδοσφαίρου.
Δεν ήταν η μόνη που γιόρτασε απόψε. Πρόσθεσε ακόμα έναν καλό λόγο που στις 7 του Μάη κάθε χρόνο, οφείλω να νιώθω χαρούμενος για πολλές και διαφορετικές αναμνήσεις…

Continue Reading

TRENDING

Copyright © 2020 SKG 24|7 Powered by Wordpress.