Connect with us

BLOGS

E ρε και να ‘χαμε, το Μπάρτσα-Άγιαξ λέει να ‘χαμε…

Published

on

Ο τελικός της Μαδρίτης αποτελεί πλέον παρελθόν, με τη Λίβερπουλ να κατακτά με σκορ 2-0 το βαρύτιμο τρόπαιο του Τσάμπιονς Λιγκ κόντρα στην Τότεναμ και να κερδίζει ως παρακαταθήκη το έκτο αστέρι, που θα έρθει να πλαισιώσει τα υπόλοιπα πέντε.

Ο «αγγλικός εμφύλιος» που έλαβε χώρα στο Μετροπολιτάνο ήταν ένα ομολογουμένως κακό θεαματικά παιχνίδι, με το άγχος να είναι κάτι παραπάνω από εμφανές στις κινήσεις των περισσότερων εκ των ποδοσφαιριστών. Αρκετά αβίαστα λάθη εκατέρωθεν, ολοκληρωτική τακτική προσήλωση στο πλάνο αμφότερων των προπονητών, ένα αμφισβητούμενο πέναλτι μόλις στα πρώτα δευτερόλεπτα της «συνάντησης», συνετέλεσαν στον τελικό που πιθανότατα θα ξεχαστεί γρηγορότερα από όλους όσους έχουμε παρακολουθήσει.

Με πέντε συνεχόμενους χαμένους τελικούς να «βαραίνουν τις πλάτες» του, ο Κλοπ επιχείρησε με ένα πιο ορθολογικό τρόπο να προσεγγίσει μια αναμέτρηση από την οποία αν δεν έβγαινε νικητής, γνώριζε πως θα αντιμετώπιζε προβλήματα όσον αφορά το μέλλον του στο σύλλογο, αλλά και ως προπονητής γενικότερα. Εξασφαλίζοντας από νωρίς το προβάδισμα περιορίστηκε σε μια διαχείριση του αποτελέσματος, με μέτρια δημιουργία και ιδιαίτερη προσοχή στα μετόπισθεν. Ένα πλάνο που το είδαμε φέτος ουκ ολίγες φορές να αποδίδει, αλλά και να αποδεικνύεται μοιραίο αντίστοιχα. Στο πιο κρίσιμο παιχνίδι της καριέρας του ωστόσο, η τακτική απέδωσε περιορίζοντας μια Τότεναμ με όχι και ιδιαίτερες επιθετικές αρετές, σε μια ανούσια κατοχή.

E ρε και να ‘χαμε, το Μπάρτσα-Άγιαξ λέει να ‘χαμε…

Να βλέπαμε μια αναμέτρηση με φάσεις, με ρυθμό, με … Πολλοί είναι αυτοί που σκέφτηκαν μετά τη λήξη του ματς στη Μαδρίτη, πως αν ο τελικός είχε γίνει εν τέλει ανάμεσα σε Άγιαξ και Μπαρτσελόνα θα είχαν απολαύσει ένα ποδοσφαιρικό υπερθέαμα. Δύο ομάδες εκ φύσεως επιθετικές που είναι στο DNA τους να «χαρίζουν» γκολ, φάσεις και γενικότερα να σε γεμίζουν με υψηλές προσδοκίες όσον αφορά το θέαμα που πρόκειται να παρακολουθήσεις. Ήμουν και εγώ χθες (1/6) ένας από αυτούς που αρκετά συχνά ανοιγόκλεινα τα βλέφαρά μου μη μπορώντας να αποδεχτώ αυτό το… «κακό ποδόσφαιρο». Αν καθίσουμε να αναλογιστούμε όμως το ποιο ακριβώς ήταν το διακύβευμα, ίσως μπορέσουμε να δώσουμε και μια τελείως διαφορετική ερμηνεία στα πράγματα.

Θυσίες, κόπος, ιδρώτας, επιμονή και υπομονή ενός ολόκληρου έτους βαραίνουν ξαφνικά τα πόδια σου για 90 λεπτά. Η μεγάλη επιθυμία για τον Κλοπ να αποβάλλει τον τίτλο του «λούζερ» από πάνω του. Ο μεγάλος φόβος να μην δει ξανά την ομάδα του να αποτυγχάνει όπως έγινε πέρυσι κόντρα στη Ρεάλ Μαδρίτης, όπως έχει συμβεί και άλλες φορές στο παρελθόν. Όπως μπορεί να πει κανείς πως έγινε και φέτος, βλέποντας τη Μάντσεστερ Σίτι να του παίρνει το πρωτάθλημα ενώ είχε μια διαφορά ασφαλείας (+7) από τον φετινό μόνιμο διώκτη του. Το έπος του Άνφιλντ κόντρα στην Μπαρτσελόνα ανέβασε τόσο ψηλά τον πήχη των απαιτήσεων, όπου αναμφίβολα στο μυαλό όλων των «ρεντς» δεν υπήρχε τίποτε άλλο πέρα από τη νίκη.

Απεναντίας βέβαια η φιλοδοξία , η «δίψα» για διάκριση και μόνο η ιδέα της κατάκτησης του πρώτου Τσάμπιονς Λιγκ για το σύλλογο ήταν παραπάνω από έκδηλη και στο «στρατόπεδο» της Τότεναμ. Ένας διακαής πόθος που θα μπορούσαμε να πούμε πως λειτούργησε εν μέρει αφοπλιστικά και για το σύνολο του Ποκετίνο, ο οποίος έβλεπε τους παίκτες του να δείχνουν ανήμποροι να δημιουργήσουν ευκαιρίες για να φτάσουν στην ισοφάριση. Γνώριζαν και οι «λονδρέζοι» από την πλευρά τους πως παρά το γεγονός πως ήταν το αουτσάιντερ, είχαν και αυτοί τις πιθανότητές τους. Το απέδειξαν άλλωστε περίτρανα στο Άμστερνταμ!

Αναλύοντάς το αντιλαμβάνεται κανείς πως δεν πρόκειται για έναν απλό τελικό, αλλά για το πόσα βράδια θα έκανε να κοιμηθεί δίχως εφιάλτες ο Κλοπ σε περίπτωση που τον έχανε… Τι πίεση και τι κρίτικη θα είχε ασκηθεί σε μια ομάδα όπως η Λίβερπουλ, που ενώ δείχνει κάθε φορά να έχει τα φόντα και τις προοπτικές να πετύχει, για ακόμα μια φορά δεν θα τα καταφέρνε να φέρει τίτλο στο λιμάνι. Θα συνέχιζε άραγε ο Γερμανός να βρίσκεται στο τιμόνι της ομάδας? Αυτά και άλλα πολλά… Παρά το γεγονός πως οι περισσότεροι δεν είδαμε τελικό αντάξιο των προσδοκιών μας, ας κρατήσουμε όμως τα θετικά. Στα οποία συγκαταλέγονται η περιπέτεια, το ταξίδι στη Μαδρίτη, ένας αγώνας που έγινε με τους οπαδούς των δύο ομάδων να πίνουν μπίρες παρέα και να κάνουν όλους εμάς να υποκλινόμαστε στον ποδοσφαιρικό πολιτισμό τους. Σαφώς και για τους φίλους των «ρεντς» το 6ο αστέρι…!

Eπιμέλεια: ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

Click to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

BLOGS

And you’ll never walk alone!

Published

on

Το έκανε και πάλι και πάει τελικό…
Το έκανε ξανά σε ένα γεμάτο γήπεδο, που «έσφυζε» από ελπίδα και λαχτάρα ανατροπής.
Το έκανε όπως πολλάκις έχει αποδείξει πως μπορεί. Αυτή τη φορά κόντρα σε ΟΛΑ τα προγνωστικά!
Δεν είναι μόνο η ανατροπή του αποτελέσματος. Του 3-0 του πρώτου αγώνα στο Κάμπ Νου, που έγινε 4 και 5 με τις ελλείψεις των βασικών της σκόρερ…
Είναι η συγκίνηση, η ατμόσφαιρα και αυτό το γήπεδο που δε σταματά να «τρίζει»…
Είναι ότι τα τέσσερα τέρματα που σημειώθηκαν στο Άνφιλντ, ήρθαν κόντρα στη Μπαρτσελόνα του Μέσι και του Σουάρεζ.
Η Λίβερπουλ κατόρθωσε το ακατόρθωτο και βρίσκεται στον τελικό. Χωρίς Σαλάχ, χωρίς Κεϊτά, χωρίς Φιρμίνο. Έχοντας δει μόλις χθες τη Μάντσεστερ Σίτι να είναι πλέον μια ανάσα από το πολυπόθητο πρωτάθλημα που διακαώς επιζητά. Δε πτοήθηκε από τίποτα!
Ήταν ομολογουμένως η ομάδα που απέδωσε καλύτερο ποδόσφαιρο από τους Καταλανούς και στα δύο παιχνίδια του ημιτελικού. Είχε τις ευκαιρίες της στο πρώτο ματς, δεν τις αξιοποίησε… Μάλλον ήταν γραφτό όμως να γίνει έτσι. Απροσδόκητα…
Όπως στην Κωνσταντινούπολη το 2005, όπως στο 2016 στο ίδιο γήπεδο με τη Ντόρτμουντ.
Γι’ αυτό την αγαπάμε άλλωστε. Γιατί εκεί που δείχνει ανήμπορη να αντιδράσει, σου αποδεικνύει περίτρανα πως αυταπατάσαι με τον πιο γλυκό τρόπο. Άλλωστε at the end of a storm there’s a golden sky…!
Γεγόνος είναι πως αυτή είναι μέρα γιορτής για το σύλλογο και αυτή η ημερομηνία συγκαταλέγεται πλέον στις επικότερες βραδιές της ομάδας, αλλά και ολόκληρου του ποδοσφαίρου.
Δεν ήταν η μόνη που γιόρτασε απόψε. Πρόσθεσε ακόμα έναν καλό λόγο που στις 7 του Μάη κάθε χρόνο, οφείλω να νιώθω χαρούμενος για πολλές και διαφορετικές αναμνήσεις…

Continue Reading

BLOGS

Νέα Παραλία: Μαζί μπορούμε!

Published

on

Παιδί των αρχιτεκτόνων Π. Νικηφορίδη και Β. Cuomo, η ανάπλαση της Νέας Παραλίας είναι αδιαμφισβήτητα ένα έργο που έδωσε νέα πνοή στην πόλη μας. Προέκυψε μέσα από έναν διεθνή διαγωνισμό, και έκτοτε έχει αποσπάσει δεκάδες διεθνή και εγχώρια βραβεία. Και μπορεί να παραμένει σημείο αναφοράς για την πόλη και σημείο συνάντησης για τους ανθρώπους της, έχει όμως χάσει κάτι από την πρώτη αίγλη της. Έτσι, βαθμιαία το πρώτο σε προτίμηση σημείο για βόλτες στην πόλη άρχισε να βυθίζεται στην απαξία. Η πρόσφατη κλοπή 3,5 τόνων χαλκού είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Επειδή όμως όπου απαιτούνται λύσεις οι διαπιστώσεις περισσεύουν, θα ήταν χρήσιμο να δούμε τι μπορεί να γίνει για να αναστραφεί η προαναφερθείσα κατάσταση. Έμπνευση  θα μπορούσαμε να αντλήσουμε από πόλεις που μοιάζουν με τη δικιά μας και έχουν αντιμετωπίσει παρόμοια ζητήματα.

Το 2013 μαζί με την Νέα παραλία της Θεσσαλονίκης στο Rotterdam παραδόθηκε ένα πραγματικά παρόμοιο έργο, το Dak park. Ένα πάρκο (roofpark), στη δυτική πλευρά της πόλης γεμάτο πράσινο και μαγαζιά. Μια πραγματικά ζωντανή βόλτα. Οι ουσιαστικές διαφορές των 2 έργων μικρές και αφορούν κατά βάση στις συνεργασίες που χρειάστηκαν για να ολοκληρωθούν. Από τη μία, το μεγαλύτερο ελληνικό δημόσιο έργο ανάπλασης χώρου κι από την άλλη ένα έργο προϊόν της σύμπραξης του δημοσίου με τον ιδιωτικό τομέα και όχι μόνο. Το ρηξικέλευθο στοιχείο του Dak park είναι πως ουσιαστικά αποτελεί ένα από τα πρώτα 4P έργα, δηλαδή ένα έργο όπου συνεργάστηκαν ιδιώτες, δημόσιο και πολίτες.  Με λίγα λόγια οι πολίτες είχαν ενεργό συμμετοχή  στην εκτέλεση του σχεδιασμού. Μάλιστα αυτό οδήγησε σήμερα να έχει επισυναφθεί ειδικό συμφωνητικό ώστε πολίτες να είναι υπεύθυνοι για την συντήρηση και διαχείριση ενός κομματιού του πάρκου. Οι τελικοί χρήστες δηλαδή είναι μέτοχοι στο πάρκο και συμμέτοχοι στις λύσεις.

Η Νέα Παραλία χρειάζεται αυτή την οπτική. Η αποτυχία της φύλαξης δείχνει πως έχει χαθεί η γεύση και η όρεξη πλέον από τους υπεύθυνους Ίσως να φταίει και το ότι η φύλαξη απαντά στο σύμπτωμα και όχι την ασθένεια. Πιο πολύ από πoτέ η Νέα Παραλία πρέπει να αρχίσει να μαθαίνει από τον τελικό χρήστη. Και πριν πούμε την ιδέα αυτή ουτοπική και αποξενωθούμε καλό είναι να ξέρουμε πως υπάρχει στην πόλη συσσωρευμένη εμπειρία στο πως μπορεί να γίνει αυτό. Πρέπει επιτέλους η Νέα Παραλία να αντιμετωπιστεί ως τουριστικό προϊόν να αποκτήσει Brand. Αρχή για όλα αυτά πρέπει να είναι ένα καλό website, που θα συγκεντρώνει όλη την πληροφορία που την αφορά και θα αποτελεί σημείο αναφοράς για τα δρώμενα και την επικοινωνία της, ένα ζωντανό χάρτη! Πραγματικά είναι το λιγότερο που πρέπει να γίνει για τον No 1 τουριστικό προορισμό της πόλης. Η πρακτική του Dak park εάν έχει μόνο ένα να μας προσφέρει είναι την σιγουριά ότι μπορούμε να επιτύχουμε βιώσιμες λύσεις μαζί με τους πολίτες. Άλλωστε ήδη είμαστε κοντά σ’ αυτό, αφού οι Φίλοι της Νέας Παραλίας το μόνο που έχουν να ζηλέψουν από τους ολλανδούς ομολόγους τους είναι η προσοχή που τους δίνεται.

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στην έντυπη έκδοση της Thessnews στις 10/02/2019.

Continue Reading

BLOGS

Οδοιπορικό στην Έδεσσα, τη πόλη του νερού!

Published

on

Καθαρά Δευτέρα ώρα 09:30 π.μ. το οδοιπορικό μας στην  Έδεσσα ξεκινά. Όπως πολλοί Θεσσαλονικείς συνηθίζουν να ταξιδεύουν τέτοιες ημέρες έτσι και μείς αποφασίσαμε να κάνουμε μια μικρή ημερήσια απόδραση στην Έδεσσα. Η συγκεκριμένη πόλη βρίσκεται σε απόσταση 100 χλμ από τη Θεσσαλονίκη και αποτελεί σίγουρα καλή επιλογή για μια κοντινή βόλτα. Κατά την άφιξη μας υποδέχθηκε ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Παιδείας, Πολιτισμού και Κοινωνικής Προστασίας Δ. Έδεσσας κ. Αλέξανδρος Πασχάλης που μας συντρόφευσε στο οδοιπορικό μας.

 

Αριστερά ο Δημήτρης απ’ το SKG247.gr, δεξιά ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού Δήμου Έδεσσας κ. Αλέξανδρος Πασχάλης

Η πρώτη στάση του ταξιδιού έγινε στην Άρνισσα ένα χωριό σε μικρή απόσταση απ’ την Έδεσσα δίπλα στην γνωστή για πολλούς λίμνη Βεγορίτιδα. Η λίμνη είναι φυσική και την μοιράζονται διοικητικά ο δήμος Έδεσσας και Αμύνταιου. Αποτελεί καταφύγιο για πολλά είδη πτηνών και ψαριών κάποια εκ των οποίων χαρακτηρίζονται σπάνια. Γι’ αυτούς τους λόγους, η Βεγορίτιδα εντάσσεται στο πρόγραμμα NATURA 2000.

Επόμενος σταθμός, είναι το ανεμοδρόμιο Παναγίτσας όπου συναντήσαμε τον Πρόεδρο της Αερολέσχη Έδεσσας κ. Στέφανο Συμεωνίδη και ενημερωθήκαμε για την πορεία την λέσχης και τις δραστηριότητες της που μετρούν 50 χρόνια λειτουργίας. Το εν λόγω ανεμοδρόμιο βρίσκεται δίπλα απ’ το χωριό Παναγίτσα Έδεσσας , αποτελεί πόλο έλξης για τους Εδεσσαίους φίλους της ανεμοπορίας και όχι μόνο. Το τοπίο πέριξ του ανεμοδρομίου είναι εντυπωσιακό διότι απ’ την μια πλευρά υψώνεται τ’ όρος Βόρρας ενώ απ’ την άλλη απλώνεται η λίμνη Βεγορίτιδα. Στο σημείο αυτό ο επισκέπτης μπορεί να ξεναγηθεί στις εγκαταστάσεις της αερολέσχης Έδεσσας καθώς και να κάνει κάποια πτήση «εθισμού» όπως τις αποκαλούν οι ανεμοπόροι εάν βέβαια πριν έχει γίνει η κατάλληλη συνεννόηση. Τέλος, αξιοσημείωτο είναι ότι στο ανεμοδρόμιο μπορούν να προσγειωθούν μικρά μονοκινητήρια αεροπλάνα 8 ατόμων και οσονούπω αναμένεται αναβάθμιση αυτού με ασφαλτόστρωση του αεροδιαδρόμου.

Συνεχίζοντας θεωρήσαμε απαραίτητο να κάνουμε μία στάση στο σημείου όπου ο Μακεδονομάχος Τέλος Άγρας και ο συνεργάτης του Αντώνιος Μίγγας απαγχονίστηκαν το 1907 από τους Βούλγαρους Κομιτατζήδες. Η επίσκεψη στο τόπο μαρτυρίας των δυό Μακεδονομάχων έγινε γιατί η Έδεσσα πέρα από την φυσική ομορφιά έχει και λαμπρή Ιστορία. Στο σημείο που βλέπεται παρακάτω στις 07 Ιουνίου 1907 ο Υπολοχαγός Πεζικού Σαράντος Αγαπηνός κατά κόσμον (Τέλλος Άγρας) και ο συνεργάτης του Αντώνιος Μίγγας μαρτύρησαν για τη Μακεδονία δια απαγχονισμού κρεμάμενοι από την καρυδιά που διασώζεται ακόμη σήμερα. Ο τόπος θυσίας των δύο Μακεδονομάχων βρίσκεται στον δρόμο μεταξύ των χωριών Καρυδιά (Τέχοβο)  και Άγρας (Βλάδοβο)  τα οποία μετονομάστηκαν έπειτα από το Ιστορικό αυτό γεγονός και η επιλογή του σημείου έγινε διότι οι Βούλγαροι Κομιτατζήδες ήθελαν η εκτέλεση να είναι παραδειγματική για τους αντιφρονούντες ενώ παράλληλα εξυψωτική για το ηθικό των  φοβισμένων συντρόφων τους.

Τελευταίος, σταθμός μας η Αρχαία πόλη της  Έδεσσας που βρίσκεται στις παρυφές της σημερινής πόλης και αξίζει σίγουρα να την επισκεφθείτε. Η αρχαία πόλη χρονολογείται στο 3.000π.χ. και αποτελούσε το πέρασμα από την ορεινή Μακεδονία στην πεδινή κατά την περίοδο του Μακεδονικού Βασιλείου. Σήμερα σημαντικό μέρος της αρχαίας πόλης διασώζεται σε πολύ καλή κατάσταση και η περιήγηση σ’ αυτήν είναι δωρεάν. Ακόμη για τους φυσιολάτρες δίνεται η ευκαιρία να περπατήσουν ένα μονοπάτι μικρού μήκους που οδηγεί σ’ έναν καταρράκτη κάτω απ’ την σημερινή πόλη.

Κάπου εδώ η περιήγηση μας στην Έδεσσα τη πόλη με τους πολλούς καταρράκτες και τα σημαντικά Ιστορικά γεγονότα ανά τους αιώνες φτάνει στο τέλος της. Εμείς δηλώνουμε σίγουρα εντυπωσιασμένοι και σας την προτείνουμε ανεπιφύλαχτα ακόμη και για μια  απόδραση μικρής διάρκειας!

 

Continue Reading

Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ SKG247.gr ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ

Instagram #skg

TRENDING

Copyright © 2019 SKG 24|7 Powered by Wordpress.