Connect with us

BLOGS

24 Thessaloniki’s Cultural Milestone

Published

on

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη παλίμψηστη, ένα ανοιχτό χειρόγραφο για όποιον τη ζει καθημερινά με επάλληλα στρώματα σβησμένα από το χρόνο, αλλά βαθιά χαραγμένα στην πνοή της πόλης και αποτυπωμένα στη μοναδική της φυσιογνωμία, η οποία εξελίσσεται και ταυτόχρονα παραμένει αδιατάρακτη στους αιώνες. Μια πόλη με πλούσια ιστορία και ιδιαίτερη πολιτιστική και γαστρονομική ταυτότητα, η «νύμφη του Θερμαϊκού» αναγεννήθηκε και αναδιαμορφώθηκε κατά τον 20ο αιώνα, αποκτώντας, έτσι, την σύγχρονη πολυπολιτισμική της ταυτότητα. Το skg247.gr ανασυνθέτει αυτά τα γεγονότα και τις στιγμές που οδήγησαν σ’ αυτή την αναγέννηση.

 

Γράφει ο Αλέξανδρος Πήχας

 

Ήταν το 1917, όταν η Μεγάλη Πυρκαγιά κατέστρεψε τα 2/3 της πόλης και ο Γάλλος Αρχιτέκτονας Ερνέστ Εμπράρ ανέλαβε να παρουσιάσει ένα σύγχρονο πολεοδομικό σχέδιο για τον ανασχεδιασμό της πόλης.

Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, το 1923, η συνθήκη της Λωζάννης υποχρεώνει την Ελλάδα και την Τουρκία σε ανταλλαγή πληθυσμών, κι έτσι, χιλιάδες Έλληνες από την Μικρά Ασία, την Ανατολική Θράκη και τον Πόντο φτάνουν και εγκαθίστανται στη Θεσσαλονίκη, εγκαταλείποντας τις πατρογονικές τους εστίες.

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1925, ιδρύεται το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, σημερινό Αριστοτέλειο, το οποίο αρχικά στεγαζόταν στη βίλα «Αλλατίνι» και το 1927 μετεγκαταστάθηκε στο ιστορικό κτίριο της Φιλοσοφικής Σχολής στην οδό Εθνικής Αμύνης.

Το 1939 ιδρύεται η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, με σκοπό τη συλλογή, την επιστημονική μελέτη και στη συνέχεια τη δημοσίευση γλωσσικού, λαογραφικού και γενικότερα πολιτισμικού και πολιτιστικού υλικού που σχετίζεται με τη Μακεδονία.

Στη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής, μεταξύ 1941 και 1944, η εβραϊκή κοινότητα της πόλης εξολοθρεύεται σχεδόν στο σύνολό της.

Μετά το τέλος της κατοχής, το 1949, ολοκληρώνεται η αναστήλωση του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος είχε σχεδόν ολικά καταστραφεί από την πυρκαγιά του 1917, ενώ το 1988, ο ναός ανακηρύσσεται σε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.

Η Θεσσαλονίκη θεωρείται η πρώτη ελληνική πόλη στην οποία λειτούργησε τόσο ο πρώτος τηλεοπτικός σταθμός στην Ελλάδα, όσο και ο πρώτος ραδιοφωνικός. Τη ραδιοφωνική πρωτιά κατέχει ο Χρίστος Τσιγγιρίδης, ενώ το 1960 λειτουργεί στη ΔΕΘ ο πρώτος ελληνικός τηλεοπτικός σταθμός, ενώ από το 1970, οπότε και ολοκληρώνεται ο Πύργος των Τηλεπικοινωνιών του ΟΤΕ, αναμεταδίδονται οι πρώτες εκπομπές της Ελληνικής Τηλεόρασης.

Την ίδια χρονιά ξεκινά και η «Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου», που από το 1992 μετεξελίσσεται στο σημερινό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Σιγά σιγά, η ιστορία της πόλης βρίσκει τη δική της στέγη, αρχικά με τα εγκαίνια του κτιρίου του Αρχαιολογικού Μουσείου το 1962.

To 1978, ο καταστροφικός σεισμός της 20ης Ιουνίου έχει ως αποτέλεσμα τον θάνατο 49 ανθρώπων και τεράστιες υλικές ζημιές, ενώ την ίδια χρονιά ιδρύεται το Τεχνικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, το σημερινό Κέντρο Διάδοσης Επιστημών & Μουσείο Τεχνολογίας (Noesis).

Ένα χρόνο αργότερα, ιδρύεται το Μακεδονικό Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης, το οποίο εμπλουτίστηκε με τη σημαντική δωρεά του Αλέξανδρου Ιόλα το 1984 και το 1992 μετεξελίσσεται στο σημερινό μουσείο.

Το 1985 τα Λαδάδικα, λόγω της αρχιτεκτονικής και πολιτισμικής τους φυσιογνωμίας, ανακηρύσσονται διατηρητέα περιοχή και αρχίζει η  ανάπλασή τους.

Η ιδιαίτερη πολιτισμική ταυτότητα της πόλης οδήγησε στην έναρξη λειτουργίας του Πολιτιστικού Κέντρου της Θεσσαλονίκης στη βίλα Μεχμέτ Καπαντζή, το 1989.

Το 1994, η βυζαντινή κληρονομιά της Θεσσαλονίκης βρίσκει στέγη στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, το οποίο το 2005 τιμήθηκε με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Μουσείων.

Η Θεσσαλονίκη τιμώντας την πολυπολιτισμική της φυσιογνωμία, δεν ξεχνά και το 1997 γίνονται τα αποκαλυπτήρια του Μνημείο του Ολοκαυτώματος.

 

Ένα χρόνο αργότερα η πόλη ανακηρύσσεται Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης και οι «Ομπρέλες» του Γ. Ζογγολόπουλου τοποθετούνται στην παραλία της Θεσσαλονίκης.

Το 2000 εγκαινιάζεται το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, όπου πέραν των άλλων στεγάζεται και το Μουσείο Μουσικών Οργάνων και η Μουσική Βιβλιοθήκη.

Η Θεσσαλονίκη αποκτά σιγά σιγά τη γνώριμη σύγχρονη εικόνα της το 2013, μετά την ολοκλήρωση των έργων ανάπλασης της Νέας Παραλίας.

Το 2014, η πόλη ανακηρύσσεται ως Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας.

Τελευταίο κομμάτι αυτής της αλλαγής αποτέλεσε και η ανακαίνιση της Συναγωγής των Μοναστηριωτών, της μοναδικής προπολεμικής Συναγωγής που εξακολουθεί να υπάρχει στην πόλη.

 

 

BLOGS

E ρε και να ‘χαμε, το Μπάρτσα-Άγιαξ λέει να ‘χαμε…

Published

on

Ο τελικός της Μαδρίτης αποτελεί πλέον παρελθόν, με τη Λίβερπουλ να κατακτά με σκορ 2-0 το βαρύτιμο τρόπαιο του Τσάμπιονς Λιγκ κόντρα στην Τότεναμ και να κερδίζει ως παρακαταθήκη το έκτο αστέρι, που θα έρθει να πλαισιώσει τα υπόλοιπα πέντε.

Ο «αγγλικός εμφύλιος» που έλαβε χώρα στο Μετροπολιτάνο ήταν ένα ομολογουμένως κακό θεαματικά παιχνίδι, με το άγχος να είναι κάτι παραπάνω από εμφανές στις κινήσεις των περισσότερων εκ των ποδοσφαιριστών. Αρκετά αβίαστα λάθη εκατέρωθεν, ολοκληρωτική τακτική προσήλωση στο πλάνο αμφότερων των προπονητών, ένα αμφισβητούμενο πέναλτι μόλις στα πρώτα δευτερόλεπτα της «συνάντησης», συνετέλεσαν στον τελικό που πιθανότατα θα ξεχαστεί γρηγορότερα από όλους όσους έχουμε παρακολουθήσει.

Με πέντε συνεχόμενους χαμένους τελικούς να «βαραίνουν τις πλάτες» του, ο Κλοπ επιχείρησε με ένα πιο ορθολογικό τρόπο να προσεγγίσει μια αναμέτρηση από την οποία αν δεν έβγαινε νικητής, γνώριζε πως θα αντιμετώπιζε προβλήματα όσον αφορά το μέλλον του στο σύλλογο, αλλά και ως προπονητής γενικότερα. Εξασφαλίζοντας από νωρίς το προβάδισμα περιορίστηκε σε μια διαχείριση του αποτελέσματος, με μέτρια δημιουργία και ιδιαίτερη προσοχή στα μετόπισθεν. Ένα πλάνο που το είδαμε φέτος ουκ ολίγες φορές να αποδίδει, αλλά και να αποδεικνύεται μοιραίο αντίστοιχα. Στο πιο κρίσιμο παιχνίδι της καριέρας του ωστόσο, η τακτική απέδωσε περιορίζοντας μια Τότεναμ με όχι και ιδιαίτερες επιθετικές αρετές, σε μια ανούσια κατοχή.

E ρε και να ‘χαμε, το Μπάρτσα-Άγιαξ λέει να ‘χαμε…

Να βλέπαμε μια αναμέτρηση με φάσεις, με ρυθμό, με … Πολλοί είναι αυτοί που σκέφτηκαν μετά τη λήξη του ματς στη Μαδρίτη, πως αν ο τελικός είχε γίνει εν τέλει ανάμεσα σε Άγιαξ και Μπαρτσελόνα θα είχαν απολαύσει ένα ποδοσφαιρικό υπερθέαμα. Δύο ομάδες εκ φύσεως επιθετικές που είναι στο DNA τους να «χαρίζουν» γκολ, φάσεις και γενικότερα να σε γεμίζουν με υψηλές προσδοκίες όσον αφορά το θέαμα που πρόκειται να παρακολουθήσεις. Ήμουν και εγώ χθες (1/6) ένας από αυτούς που αρκετά συχνά ανοιγόκλεινα τα βλέφαρά μου μη μπορώντας να αποδεχτώ αυτό το… «κακό ποδόσφαιρο». Αν καθίσουμε να αναλογιστούμε όμως το ποιο ακριβώς ήταν το διακύβευμα, ίσως μπορέσουμε να δώσουμε και μια τελείως διαφορετική ερμηνεία στα πράγματα.

Θυσίες, κόπος, ιδρώτας, επιμονή και υπομονή ενός ολόκληρου έτους βαραίνουν ξαφνικά τα πόδια σου για 90 λεπτά. Η μεγάλη επιθυμία για τον Κλοπ να αποβάλλει τον τίτλο του «λούζερ» από πάνω του. Ο μεγάλος φόβος να μην δει ξανά την ομάδα του να αποτυγχάνει όπως έγινε πέρυσι κόντρα στη Ρεάλ Μαδρίτης, όπως έχει συμβεί και άλλες φορές στο παρελθόν. Όπως μπορεί να πει κανείς πως έγινε και φέτος, βλέποντας τη Μάντσεστερ Σίτι να του παίρνει το πρωτάθλημα ενώ είχε μια διαφορά ασφαλείας (+7) από τον φετινό μόνιμο διώκτη του. Το έπος του Άνφιλντ κόντρα στην Μπαρτσελόνα ανέβασε τόσο ψηλά τον πήχη των απαιτήσεων, όπου αναμφίβολα στο μυαλό όλων των «ρεντς» δεν υπήρχε τίποτε άλλο πέρα από τη νίκη.

Απεναντίας βέβαια η φιλοδοξία , η «δίψα» για διάκριση και μόνο η ιδέα της κατάκτησης του πρώτου Τσάμπιονς Λιγκ για το σύλλογο ήταν παραπάνω από έκδηλη και στο «στρατόπεδο» της Τότεναμ. Ένας διακαής πόθος που θα μπορούσαμε να πούμε πως λειτούργησε εν μέρει αφοπλιστικά και για το σύνολο του Ποκετίνο, ο οποίος έβλεπε τους παίκτες του να δείχνουν ανήμποροι να δημιουργήσουν ευκαιρίες για να φτάσουν στην ισοφάριση. Γνώριζαν και οι «λονδρέζοι» από την πλευρά τους πως παρά το γεγονός πως ήταν το αουτσάιντερ, είχαν και αυτοί τις πιθανότητές τους. Το απέδειξαν άλλωστε περίτρανα στο Άμστερνταμ!

Αναλύοντάς το αντιλαμβάνεται κανείς πως δεν πρόκειται για έναν απλό τελικό, αλλά για το πόσα βράδια θα έκανε να κοιμηθεί δίχως εφιάλτες ο Κλοπ σε περίπτωση που τον έχανε… Τι πίεση και τι κρίτικη θα είχε ασκηθεί σε μια ομάδα όπως η Λίβερπουλ, που ενώ δείχνει κάθε φορά να έχει τα φόντα και τις προοπτικές να πετύχει, για ακόμα μια φορά δεν θα τα καταφέρνε να φέρει τίτλο στο λιμάνι. Θα συνέχιζε άραγε ο Γερμανός να βρίσκεται στο τιμόνι της ομάδας? Αυτά και άλλα πολλά… Παρά το γεγονός πως οι περισσότεροι δεν είδαμε τελικό αντάξιο των προσδοκιών μας, ας κρατήσουμε όμως τα θετικά. Στα οποία συγκαταλέγονται η περιπέτεια, το ταξίδι στη Μαδρίτη, ένας αγώνας που έγινε με τους οπαδούς των δύο ομάδων να πίνουν μπίρες παρέα και να κάνουν όλους εμάς να υποκλινόμαστε στον ποδοσφαιρικό πολιτισμό τους. Σαφώς και για τους φίλους των «ρεντς» το 6ο αστέρι…!

Eπιμέλεια: ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

Continue Reading

BLOGS

And you’ll never walk alone!

Published

on

Το έκανε και πάλι και πάει τελικό…
Το έκανε ξανά σε ένα γεμάτο γήπεδο, που «έσφυζε» από ελπίδα και λαχτάρα ανατροπής.
Το έκανε όπως πολλάκις έχει αποδείξει πως μπορεί. Αυτή τη φορά κόντρα σε ΟΛΑ τα προγνωστικά!
Δεν είναι μόνο η ανατροπή του αποτελέσματος. Του 3-0 του πρώτου αγώνα στο Κάμπ Νου, που έγινε 4 και 5 με τις ελλείψεις των βασικών της σκόρερ…
Είναι η συγκίνηση, η ατμόσφαιρα και αυτό το γήπεδο που δε σταματά να «τρίζει»…
Είναι ότι τα τέσσερα τέρματα που σημειώθηκαν στο Άνφιλντ, ήρθαν κόντρα στη Μπαρτσελόνα του Μέσι και του Σουάρεζ.
Η Λίβερπουλ κατόρθωσε το ακατόρθωτο και βρίσκεται στον τελικό. Χωρίς Σαλάχ, χωρίς Κεϊτά, χωρίς Φιρμίνο. Έχοντας δει μόλις χθες τη Μάντσεστερ Σίτι να είναι πλέον μια ανάσα από το πολυπόθητο πρωτάθλημα που διακαώς επιζητά. Δε πτοήθηκε από τίποτα!
Ήταν ομολογουμένως η ομάδα που απέδωσε καλύτερο ποδόσφαιρο από τους Καταλανούς και στα δύο παιχνίδια του ημιτελικού. Είχε τις ευκαιρίες της στο πρώτο ματς, δεν τις αξιοποίησε… Μάλλον ήταν γραφτό όμως να γίνει έτσι. Απροσδόκητα…
Όπως στην Κωνσταντινούπολη το 2005, όπως στο 2016 στο ίδιο γήπεδο με τη Ντόρτμουντ.
Γι’ αυτό την αγαπάμε άλλωστε. Γιατί εκεί που δείχνει ανήμπορη να αντιδράσει, σου αποδεικνύει περίτρανα πως αυταπατάσαι με τον πιο γλυκό τρόπο. Άλλωστε at the end of a storm there’s a golden sky…!
Γεγόνος είναι πως αυτή είναι μέρα γιορτής για το σύλλογο και αυτή η ημερομηνία συγκαταλέγεται πλέον στις επικότερες βραδιές της ομάδας, αλλά και ολόκληρου του ποδοσφαίρου.
Δεν ήταν η μόνη που γιόρτασε απόψε. Πρόσθεσε ακόμα έναν καλό λόγο που στις 7 του Μάη κάθε χρόνο, οφείλω να νιώθω χαρούμενος για πολλές και διαφορετικές αναμνήσεις…

Continue Reading

BLOGS

Νέα Παραλία: Μαζί μπορούμε!

Published

on

Παιδί των αρχιτεκτόνων Π. Νικηφορίδη και Β. Cuomo, η ανάπλαση της Νέας Παραλίας είναι αδιαμφισβήτητα ένα έργο που έδωσε νέα πνοή στην πόλη μας. Προέκυψε μέσα από έναν διεθνή διαγωνισμό, και έκτοτε έχει αποσπάσει δεκάδες διεθνή και εγχώρια βραβεία. Και μπορεί να παραμένει σημείο αναφοράς για την πόλη και σημείο συνάντησης για τους ανθρώπους της, έχει όμως χάσει κάτι από την πρώτη αίγλη της. Έτσι, βαθμιαία το πρώτο σε προτίμηση σημείο για βόλτες στην πόλη άρχισε να βυθίζεται στην απαξία. Η πρόσφατη κλοπή 3,5 τόνων χαλκού είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Επειδή όμως όπου απαιτούνται λύσεις οι διαπιστώσεις περισσεύουν, θα ήταν χρήσιμο να δούμε τι μπορεί να γίνει για να αναστραφεί η προαναφερθείσα κατάσταση. Έμπνευση  θα μπορούσαμε να αντλήσουμε από πόλεις που μοιάζουν με τη δικιά μας και έχουν αντιμετωπίσει παρόμοια ζητήματα.

Το 2013 μαζί με την Νέα παραλία της Θεσσαλονίκης στο Rotterdam παραδόθηκε ένα πραγματικά παρόμοιο έργο, το Dak park. Ένα πάρκο (roofpark), στη δυτική πλευρά της πόλης γεμάτο πράσινο και μαγαζιά. Μια πραγματικά ζωντανή βόλτα. Οι ουσιαστικές διαφορές των 2 έργων μικρές και αφορούν κατά βάση στις συνεργασίες που χρειάστηκαν για να ολοκληρωθούν. Από τη μία, το μεγαλύτερο ελληνικό δημόσιο έργο ανάπλασης χώρου κι από την άλλη ένα έργο προϊόν της σύμπραξης του δημοσίου με τον ιδιωτικό τομέα και όχι μόνο. Το ρηξικέλευθο στοιχείο του Dak park είναι πως ουσιαστικά αποτελεί ένα από τα πρώτα 4P έργα, δηλαδή ένα έργο όπου συνεργάστηκαν ιδιώτες, δημόσιο και πολίτες.  Με λίγα λόγια οι πολίτες είχαν ενεργό συμμετοχή  στην εκτέλεση του σχεδιασμού. Μάλιστα αυτό οδήγησε σήμερα να έχει επισυναφθεί ειδικό συμφωνητικό ώστε πολίτες να είναι υπεύθυνοι για την συντήρηση και διαχείριση ενός κομματιού του πάρκου. Οι τελικοί χρήστες δηλαδή είναι μέτοχοι στο πάρκο και συμμέτοχοι στις λύσεις.

Η Νέα Παραλία χρειάζεται αυτή την οπτική. Η αποτυχία της φύλαξης δείχνει πως έχει χαθεί η γεύση και η όρεξη πλέον από τους υπεύθυνους Ίσως να φταίει και το ότι η φύλαξη απαντά στο σύμπτωμα και όχι την ασθένεια. Πιο πολύ από πoτέ η Νέα Παραλία πρέπει να αρχίσει να μαθαίνει από τον τελικό χρήστη. Και πριν πούμε την ιδέα αυτή ουτοπική και αποξενωθούμε καλό είναι να ξέρουμε πως υπάρχει στην πόλη συσσωρευμένη εμπειρία στο πως μπορεί να γίνει αυτό. Πρέπει επιτέλους η Νέα Παραλία να αντιμετωπιστεί ως τουριστικό προϊόν να αποκτήσει Brand. Αρχή για όλα αυτά πρέπει να είναι ένα καλό website, που θα συγκεντρώνει όλη την πληροφορία που την αφορά και θα αποτελεί σημείο αναφοράς για τα δρώμενα και την επικοινωνία της, ένα ζωντανό χάρτη! Πραγματικά είναι το λιγότερο που πρέπει να γίνει για τον No 1 τουριστικό προορισμό της πόλης. Η πρακτική του Dak park εάν έχει μόνο ένα να μας προσφέρει είναι την σιγουριά ότι μπορούμε να επιτύχουμε βιώσιμες λύσεις μαζί με τους πολίτες. Άλλωστε ήδη είμαστε κοντά σ’ αυτό, αφού οι Φίλοι της Νέας Παραλίας το μόνο που έχουν να ζηλέψουν από τους ολλανδούς ομολόγους τους είναι η προσοχή που τους δίνεται.

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στην έντυπη έκδοση της Thessnews στις 10/02/2019.

Continue Reading

TRENDING

Copyright © 2020 SKG 24|7 Powered by Wordpress.