Ειδήσεις, Νέα και Επικαιρότητα από τη Θεσσαλονίκη #SKG
Οι Αρχές την αποκαλούν «χωματερή πτωμάτων».
Από το 1970, περισσότερες από 30 γυναίκες έχουν εξαφανιστεί ή έχουν χάσει τη ζωή τους στην κοιλάδα αυτή, που βρίσκεται κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου «45» στην πολιτεία του Τέξας.
Πρόκειται για μια έκταση 50 μιλίων από το δρόμο, που έχει το παρατσούκλι η «Κοιλάδα του Θανάτου». Δείτε περισσότερα στο βίντεο…
Το Χάμπουργκερ είναι το σήμα κατατεθέν της γρήγορης μαζικής εστίασης (fast food) και ένα από τα σύμβολα του αμερικάνικου πολιτιστικού ιμπεριαλισμού.
Πρόκειται για ένα αμφίψωμο (σάντουιτς ελληνιστί) με ψητό η βραστό βοδινό, που σερβίρεται με λαχανικά και διάφορα καρυκεύματα (κέτσαπ, μουστάρδα κ.ά.).
Οι πρώτες καταβολές του χάμπουργκερ ανιχνεύονται στη Μογγολία του Τζένγκις Χαν. Ήταν βολικό για τους στρατιώτες της Χρυσής Ορδής να τρώνε με το ένα χέρι και με το άλλο να ιππεύουν. Η συνταγή πρέπει να πέρασε δια μέσου των Ρώσων στη Δυτική Ευρώπη και στις αρχές του 19ου αιώνα τη συναντάμε στη Γερμανία και συγκεκριμένα στο μεγάλο λιμάνι του Αμβούργου (Hamburg), ως Rundstuck Warm, αποτελούμενο από φέτες ψωμιού με ψητό μπιφτέκι χοιρινού ή ως Brotchen με μπιφτέκι βοδινού.
Μερικές δεκαετίας αργότερα έφθασε στην Αμερική από γερμανούς μετανάστες, όπου έμελλε να δοξαστεί. Στο Νέο Κόσμο επεκράτησε η εκδοχή του βοδινού κρέατος, που υπήρχε σε αφθονία, και το σάντουιτς πήρε την ονομασία Χάμπουργκερ (Hamburger), δηλαδή εκ του Αμβούργου προερχόμενο. Για πρώτη φορά, η λέξη χάμπουργκερ αναφέρεται στις 5 Ιανουαρίου 1889 στην εφημερίδα της Ουάσινγκτον Walla Walla Union, όπως μας πληροφορεί το Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης.
Από εκεί και πέρα πολλοί ερίζουν για την πρωτιά του χάμπουργκερ στις ΗΠΑ. Ο Τσάρλι Ναγκρίν θεωρούσε ότι αυτός σέρβιρε πρώτος χάμπουργκερ το 1885 στο πανηγύρι του Σέιμουρ στο Ουισκόνσιν. Την ίδια χρονιά, οι αδελφοί Μέντσις από το Χάμπουργκ της Νέας Υόρκης πουλούσαν τα δικά τους χάμπουργκερ στο τοπικό πανηγύρι. Το ονόμασαν Χάμπουργκ Σάντουιτς και ως καρυκεύματα χρησιμοποιούσαν κόκκους καφέ και μαύρη ζάχαρη. Πολλοί ιστορικοί της διατροφής θεωρούν τη συνταγή των Μέντσις ως την πρώτη αυθεντικά αμερικανική.
Ο παντοπώλης Φλέτσερ Ντέιβις από την Αθήνα του Τέξας διεκδικεί και αυτός τον τίτλο, έπειτα από ένα δημοσίευμα των Τάιμς της Νέας Υόρκης το 1974 και έρευνα της μεγάλης αλυσίδας φαστ-φουντ McDonald’s. Μάλιστα, τον Νοέμβριο του 2006 η Βουλή του Τέξας ανακήρυξε την Αθήνα Πρωτεύουσα του Χάμπουργκερ. Τελευταίος στη σειρά των διεκδικητών ο Λούις Λάσεν, που διατηρούσε σαντουιτσάδικο στο Νιου Χέιβεν του Κονέκτικατ το 1895.
Το 1906, ο σπουδαίος αμερικανός συγγραφέας Άπτον Σινκλέρ δημοσίευσε το περίφημο μυθιστόρημά του Η Ζούγκλα (εκδόσεις Γράμματα), που μεταξύ άλλων αποκάλυπτε τις άθλιες συνθήκες υγιεινής στα αμερικανικά σφαγεία. Αυτό ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών από την πλευρά των καταναλωτών και ανάγκασε την κυβέρνηση να λάβει μέτρα.
Την επιφυλακτικότητα του αμερικανικού κοινού φρόντισε να διαλύσει στη δεκαετία του ’20 η πρώτη αλυσίδα φαστ-φουντ White Castle, με μια μεγάλη καμπάνια δημοσίων σχέσεων, που επέβαλε το χάμπουργκερ σε μια Αμερική που επιτάχυνε τους ρυθμούς της. Μάλιστα, προς στιγμή, του άλλαξε το όνομα του σε σόλσμπερι στέικ (Salisbury steak), εξαιτίας των αντιγερμανικών αισθημάτων που επικρατούσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ας μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε λίγα χρόνια μετά τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου χάθηκαν πολλές ζωές Αμερικανών. Ο όρος, τελικά, δεν επικράτησε. Όλα τα υπόλοιπα ήταν δουλειά της McDonald’s, που διέδωσε το χάμπουργκερ σε όλο τον κόσμο, εκτός από την Ελλάδα (Goody’s) και το Βέλγιο.
Στον χάρτη μαθαίνουμε ότι το πιο παλιό μέρος όπου μπορεί να φάει κανείς στην Ελλάδα είναι «Η Παλιά Ταβέρνα των Ψαρρών», που άνοιξε το 1898 και σήμερα σερβίρει καλαμάρι.
Έχετε ποτέ αναρωτηθεί ποιο είναι το παλαιότερο εστιατόριο στη χώρα σας; Η NetCredit σχεδίασε έναν χάρτη με σχετικές πληροφορίες για σχεδόν κάθε χώρα του κόσμου.
Εντυπωσιακά infographics που δημιούργησε προσφάτως η εταιρεία επιτρέπουν στους κολλημένους με την ιστορία και στους με διάθεση περιπέτειας γκουρμέ να περιδιαβούν το «The Oldest Restaurant in (Almost) Every Country».
Στον χάρτη μαθαίνουμε ότι το πιο παλιό μέρος όπου μπορεί να φάει κανείς στην Ελλάδα είναι «Η Παλιά Ταβέρνα των Ψαρρών», που άνοιξε το 1898 και σήμερα σερβίρει καλαμάρι. Και συγκινούμαστε, βλέποντας ότι στο Μαρόκο το παλαιότερο εστιατόριο είναι το «Chez Dimitri», που ξεκίνησε να σερβίρει το 1928 και σήμερα προσφέρει μουσακά!
Πολλά από τα εστιατόρια στον χάρτη σερβίρουν παραδοσιακές συνταγές που άντεξαν στον χρόνο. Το παλαιότερο στον κόσμο – που εξακολουθεί να σερβίρει σήμερα – είναι το «St. Peter Stifts Kulinarium» στην Αυστρία. Άνοιξε την κουζίνα του το 803 και σήμερα ο επισκέπτης μπορεί να γευθεί εκεί βιενέζικο σνίτσελ και άλλα τοπικά κρέατα και τυριά.
Όλες τους έχουν πίσω τους τεράστια ιστορία αλλά και εκπληκτική εμφάνιση.
Δε χρειάζεται να είσαι λάτρης των μηχανών για να εκτιμήσεις την ομορφιά ή την ταχύτητά τους. Δε χρειάζεται επίσης ούτε εσύ ο ίδιος να έχεις μία στο γκαράζ σου για να μάθεις ποιες είναι αυτές που παρά τη χρονιά που κυκλοφόρησαν, κατάφεραν να ορίσουν τις μοτοσικλέτες του μέλλοντος.
Είναι αλήθεια πως οι γνωστές εταιρείες όπως είναι η Honda, η Suzuki, η Yamaha και η Ducati λείπουν από τη λίστα και φυσικά υπάρχει λόγος για αυτό. Αν και η συμβολή τους είναι μεγάλη και η ιστορία τους ακόμα μεγαλύτερη, αποφασίσαμε να επικεντρωθούμε σε κάποια άλλα, λιγότερο γνωστά μοντέλα.
Ένα από αυτά είναι η Royal Enfield Bullet. Μιλάμε για τις μοτοσικλέτες που βρίσκονται στις πρώτες αν όχι στην πρώτη θέση με τις κλασικότερα μοντέλα όλων των εποχών. Δημιουργήθηκε το 1948 και η Bullet είναι από τα λίγα μοντέλα αυτής της εποχής που η παραγωγή τους δεν έχει σταματήσει μέχρι και σήμερα.
Σειρά παίρνει η Indian Chief. Ίσως η πιο αναγνωρίσιμη και εμβληματική μοτοσικλέτα που γνωρίσαμε και από αυτές που έδωσαν πολλά από την εξωτερική τους εμφάνιση σε άλλα μοντέλα. Κατασκευάστηκε από την Ηendee Manufacturing Company και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1922. Αν και το νήμα της ζωής της κόπηκε απότομα το 1953, πρόλαβε να αφήσει το στίγμα της.
Moto Guzzi V8: Η παραγωγή της ξεκίνησε το 1955 και όπως ήταν φυσικό την είδαμε στο Gran Prix. Σχεδιάστηκε από τον θρυλικό Giulio Cesare Carcano και θεωρήθηκε -δικαίως- επαναστατική για την εποχή της. Το V8 άλλωστε μαρτυρά πολλά από μόνο του.
Δες τις υπόλοιπες στις φωτογραφίες:
Γιατί ο σχεδιαστής του θρυλικού παιχνιδιού Pac-Man, έμεινε με ένα απλό μισθό και ένας βασικός υπάλληλος
Ένα σύμβολο της ποπ κουλτούρας, το Pac-Man ξεκίνησε σαν ένα βιντεοπαιχνίδι, αλλά εξελίχτηκε σε κάτι πολύ περισσότερο…
Το ημερολόγιο έδειχνε 22 Μάιου, του 1980, πριν ακριβώς 40 χρόνια, όταν το εμβληματικό παιχνίδι μπήκε για πρώτη φορά σε ένα ιαπωνικό «ουφάδικο». Το κλασικό arcade κυκλοφόρησε αρχικά στην Ιαπωνία και στις 26 Οκτωβρίου του ίδιου έτους στην Αμερική.
Το παιχνίδι έχει ως πρωταγωνιστή μία κυκλική μάζα, τον γνωστό παγκοσμίως Pac-Man, ο οποίος έχει ως σκοπό να φάει όλες τις τελίτσες στο διάβα του. Αντίπαλος του είναι τα τέσσερα φαντάσματα Binky, Pinky, Inky και Clyde από τα οποία πρέπει να ξεφύγει, καθώς αν τον ακουμπήσουν θα χάσει τη ζωή του.
Στο σήμερα ο Pac-Man γίνεται 40 χρονών, με την Bandai Namco να γιορτάζει την 40ή επέτειο του θρυλικού πλέον χαρακτήρα, καθώς αποτελεί θεμέλιο για την επιτυχημένη πορεία της εταιρείας.
Στις 2 και 3 Νοεμβρίου, η Bandai Namco έχει προσκαλέσει όλους του υποστηρικτές του Pac-Man, ώστε να συμμετάσχουν στο ‘»Join the Pac» το οποίο θα διεξαχθεί στο Long Beach Convention & Entertainment Center, το οποίο βρίσκεται στο Long Beach της California. Έχει ήδη ξεκινήσει η ετήσια γιορτή για τον Pac-Man, που γιορτάζεται ως εικονική φιγούρα της pop-culture, ενώ υπάρχει και αφιερωμένο τραγούδι για την επέτειο, με τίτλο Join the Pac.
Πράγματα που ίσως δεν γνωρίζατε για το Pac-Man…
Ο σχεδιαστής του Pac-Man δεν είχε εμπειρία στο σχεδιασμό και τον προγραμματισμό
Όταν ο Τόρου Ιβατάνι, δημιουργός του Pac-Man, ξεκίνησε το 1977, σε ηλικία 22 ετών, να εργάζεται στη Namco, δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο σχεδιασμό βιντεοπαιχνιδιών. Στην πραγματικότητα, ο Ιβατάνι περίμενε ότι θα εργάζονταν στα φλιπεράκια, αλλά κατέληξε να σχεδιάζει παιχνίδια τύπου Breakout όπως τα Gee Bee (1978), Bomb Bee και Cutie Q (1979).
Σχεδιασμένο με στόχο το γυναικείο κοινό
Τα ιαπωνικά «ουφάδικα» στα τέλη του ’70 και στις αρχές του ’80, ήταν σκοτεινά μέρη όπου σύχναζαν κυρίως άντρες. Τα παιχνίδια που κυριαρχούσαν ήταν shooting, εμπνευσμένα από την τεράστια επιτυχία του Space Invaders, μεταξύ αυτών μάλιστα και το δημοφιλές Galaxian της Namco. Έτσι, ο Ιβατάνι αποφασίζει να σχεδιάσει ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να σταθεί απέναντι στον ανταγωνισμό.
«Όλα τα διαθέσιμα παιχνίδια υπολογιστών την εποχή εκείνη ήταν βίαια, πολεμικά παιχνίδια και τύπου Space Invader. Δεν υπήρχαν παιχνίδια που θα μπορούσε να απολαύσει ο καθένας και σίγουρα όχι οι γυναίκες. Ήθελα να σχεδιάσω ένα ‘αστείο’ παιχνίδι που και οι γυναίκες θα μπορούσαν να απολαύσουν», δήλωνε ο Ιβατάνι το 1986.
Έτσι, ο δημιουργός άρχισε να αναζητά ιδέες γύρω από τη λέξη «taberu» που σημαίνει «να τρως».
Σταδιακά, στο μυαλό του άρχισε να σχηματοποιείται ιδέα ενός παιχνιδιού ονόματι «Pakku-Man» (προερχόταν από το «πάκου- πάκου» που στην ιαπωνική αργκό σήμαινε κάτι παρόμοιο με το «μασουλάω»).
Ο μύθος της πίτσας ως πηγή έμπνευσης του Pac-Man
Ένας ευρέως διαδεδομένος θρύλος θέλει τον Ιβατάνι να εμπνέεται τον πρωταγωνιστή του βιντεοπαιχνιδιού την ώρα που έτρωγε μια πίτσα. Κοίταξε τη στρογγυλή πίτσα με το ένα κομμάτι να λείπει, λέει ο θρύλος, και χρησιμοποίησε το περίγραμμα για τον ιδιαίτερο σχεδιασμό του Pac-Man.
Ο ίδιος ο Ιβατάνι φρόντισε να τροφοδοτήσει το θρύλο, ποζάροντας σε φωτογράφιση με μια μισοφαγωμένη πίτσα, όταν η φρενίτιδα για το παιχνίδι ήταν στο απόγειό της. Ωστόσο, σε μια συνέντευξη που έδωσε το 1986, παραδέχτηκε εν τέλει ότι ο θρύλος ήταν αληθής μόνο «κατά το ήμισυ».
«Στην Ιαπωνία, ο χαρακτήρας του στόματος (kuchi) είναι ένα τετράγωνο σχήμα. Δεν είναι κυκλικό σαν την πίτσα, όμως αποφάσισα να το στρογγυλοποιήσω», δήλωσε.
Το «τέλειο παίξιμο»
Την απόλυτη επίδοση του παιχνιδιού σε παγκόσμιο επίπεδο την κατέχει ένας Αμερικανός εστιάτορας. Ο Μπίλι Μίτσελ είναι ένας θρυλικός παίκτης βιντεοπαιχνιδιών στις ΗΠΑ, με πολλά ακατάρριπτα ρεκόρ στο ενεργητικό του σε διάφορα παιχνίδια.
Ο άνθρωπος αυτός, λοιπόν, στις 3 Ιουλίου 1999 και σε ηλικία 34 ετών, σημείωσε 3.333.360 πόντους, αφού κατάφερε και πέρασε με επιτυχία και τις 225 πίστες του παιγνιδιού. Έπαιζε συνεχώς για έξι ώρες.
Αυτό που έχει αξία να σημειωθεί είναι πως θεωρητικά το pac man δεν έχει τέλος. Το ίδιο το παιχνίδι, ωστόσο, αδυνατεί να πάει στην πίστα 226 καθώς δεν μπορεί να φορτώσει τα φρούτα, «κρασάρει» και βγάζει μια μαύρη οθόνη στον παίκτη.
Πιθανότατα πρόκειται για κάποιο σφάλμα στον κώδικα του παιχνιδιού το οποίο ποτέ δεν διορθώθηκε (ή δεν γινόταν να διορθωθεί) και κάπως έτσι οι 3.333.360 πόντοι που κατάφερε και συγκέντρωσε ο Μίτσελ στις 225 πίστες παραμένει μέχρι και σήμερα το απόλυτο ρεκόρ του παιχνιδιού. Κοινώς ο Αμερικανός εστιάτορας και θρύλος των βιντεοπαιχνιδιών «το τερμάτισε»!
Παρότι το Pac-Man εξελίχθηκε σε ένα από τα δημοφιλέστερα arcade όλων των εποχών, οι δημιουργοί δεν πλούτισαν
Μέσα σε 18 μήνες από την κυκλοφορία του, το Pac-Man κατόρθωσε να πουλήσει 350.000 μηχανήματα, αποφέροντας εκατομμύρια δολάρια σε κέρδη και να εξελιχθεί σε διεθνές φαινόμενο.
Ωστόσο, ο Ιβατάνι, όπως και πολλοί σχεδιαστές και προγραμματιστές της Ιαπωνίας της εποχής εκείνης, δεν κέρδισε επιπλέον χρήματα από την επιτυχία. Το ίδιο είχε συμβεί άλλωστε και με το δημιουργό του Space Invader, Tomohiro Nishikado.
«Η αλήθεια για το θέμα αυτό είναι ότι δεν υπάρχουν ανταμοιβές per se για την επιτυχία του Pac-Man. Ήμουν απλά ένας υπάλληλος. Δεν υπήρξε μεταβολή του μισθού μου, ούτε μπόνους, ούτε επίσημη μνεία οποιουδήποτε είδους», είχε δηλώσει το 1987 ο Ιβατάνι.
Γνωρίζετε ότι ο αγαπημένος καφές των Ελλήνων έχει ανακαλυφθεί τυχαία; Μπορεί να μην παρασκευάζεται αλλού προς απογοήτευση αρκετών Ελλήνων που ζουν στο εξωτερικό. Ο φραπέ είναι ο παγωμένος στιγμιαίος καφές που παρασκευάζεται με χτύπημα είτε σε σέικερ είτε με ειδικό μιξεράκι, δημιουργώντας αφρό.
Εξ’ ου και το όνομά του, από την ομώνυμη γαλλική λέξη (frappe), που σημαίνει χτυπημένος. Συνοδεύεται από πολλά παγάκια και πίνεται με καλαμάκι. Η πρώτη ύλη του φραπέ χρησιμοποιείται σε πολλά μέρη αλλά πουθενά δεν σερβίρεται όπως ο φραπές, που ανακαλύφθηκε στη Θεσσαλονίκη.
Διαβάστε την απίστευτη ιστορία παρακάτω:
Ο φραπές μετρά περίπου 60 χρόνια ζωής. Το εντυπωσιακό είναι ότι ανακαλύφθηκε τυχαία το 1957. Στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, ο Γιάννης Δρίτσας, αντιπρόσωπος της εταιρίας Νεστλέ στην Ελλάδα, παρουσίασε ένα παιδικό ρόφημα με βάση τη σοκολάτα.
Η συνταγή ήταν απλή. Γάλα, σοκολάτα σε σκόνη, χτύπημα σε σέικερ και έτοιμο προς κατανάλωση. Κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος, ένας υπάλληλος της εταιρείας, ο Δημήτρης Βακόνδιος θέλησε να πιει τον συνηθισμένο του καφέ.
Τον στιγμιαίο καφέ της εταιρίας, τον οποίο ανακάτευε με ζεστό νερό, με κουτάλι, προσθέτοντας ζάχαρη. Δεν βρήκε όμως ζεστό νερό και έχοντας δει πολλές φορές το αφεντικό του να παρουσιάζει το σοκολατούχο ρόφημα με το σέικερ, αποφάσισε να κάνει το ίδιο χρησιμοποιώντας αντί για σοκολάτα σε σκόνη, καφέ, που ανακάτεψε με κρύο νερό. Έτσι δημιούργησε κατά τύχη τον διάσημο καφέ φραπέ. «Μου λέρωσε το κοστούμι, αλλά έτσι γεννήθηκε ο φραπές! Από την αρχή ο κόσμος τον είδε σαν αναψυκτικό.
Λέγανε: η μπίρα είναι μισό ποτήρι αφρός και κοστίζει 8 δραχμές. Αυτός ο καφές είναι επίσης μισός αφρός, αλλά κοστίζει 7 δραχμές», ανέφερε σε συνέντευξη του. Έναν από του πρώτους καφέδες φραπέ κατασκεύασε και ο Χρήστος Λέντζος στην περίφημη καφετέριά του στο Παγκράτι το 1965. Η λεπτομέρεια που έκανε τη διαφορά στη συνταγή του Λέντζου ήταν ότι αφού χτυπούσε το ρόφημα, πρόσθετε μια ακόμα κουταλιά καφέ πάνω από τον αφρό, κάνοντάς τον έτσι ακόμα πιο δυνατό. Ο συγκεκριμένος καφές για πολλά χρόνια πρακτικά ήταν μονοπώλιο, αφού όσοι προσπάθησαν να τον συναγωνιστούν καταποντίστηκαν. Οι Έλληνες είχαν εθιστεί στη γεύση και την κουλτούρα του
Μετά την Αλεξανδρούπολη και την Αθήνα, οι ΜΕΡΕΣ ΟΧΥΡΩΝ «ταξιδεύουν» στη Θεσσαλονίκη, την Τετάρτη 27 Μαρτίου, στις 18.30, στο Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, με στόχο τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης αλλά και τη διάσωση και ανάδειξη των θρυλικών οχυρώσεων της «Γραμμής Μεταξά» στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, που έγραψαν τη δική τους ιστορία στη διάρκεια του Β΄ Π.Π…. Read More