Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα εξάλειψης της βίας κατά των γυναικών, αποφάσισα να θίξω αυτό το τόσο σοβαρό κοινωνικό φαινόμενο ,τo οποίο επιβάλλεται να μας προβληματίζει και συνάμα να μας συγκινεί στον υπέρτατο βαθμό. Όλο και πιο συχνά γινόμαστε μάρτυρες περιστατικών βίας, ξυλοδαρμών και κακοποίησης τόσο στη χώρα μας όσο και σε άλλες χώρες της πολιτισμένης σύγχρονης Ευρώπης. Ωστόσο, η βία που υφίστανται οι γυναίκες δεν χαρακτηρίζεται από ολοκληρωμένα στατιστικά δεδομένα που να αντικατοπτρίζουν την έκταση και το βαθμό που εκδηλώνεται αυτή η κακοποίηση. Αυτό συμβαίνει, διότι οι περισσότερες γυναίκες δεν καταγγέλουν την βία που υφίστανται είτε από φόβο είτε από την μη ενθάρρυνση του κοινωνικού κατεστημένου.

Η βία κατά των γυναικών αποτελεί ίσως την πιο επαίσχυντη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αφενός και αφετέρου συνιστά το σκληρό πυρήνα των έμφυλων ανισοτήτων αναπαράγοντας άμεσα την σχέση εξουσίας μεταξύ των δύο φύλων. Έτσι, όσο συνεχίζει να υπάρχει και να διαιωνίζεται ανάμεσά μας αυτό το διαχρονικό αισχρό φαινόμενο, μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να δηλώσω πως η σύγχρονη κοινώνια προοδεύει και εξελίσσεται…

Ο ορισμός της κακοποίησης κατά των γυναικών έτσι όπως έχει επίσημα υιοθετηθεί από την Παγκόσμια Διάσκεψη Γυναικών και αναφέρεται στις παραγράφους 113 και 118 της Πλατφόρμας Δράσης του Πεκίνο είναι ο ακόλουθος :

Ο όρος «βία κατά των γυναικών» περιλαμβάνει κάθε πράξη βίας που στηρίζεται στο φύλο και έχει ως αποτέλεσμα ή είναι δυνατό να έχει ως αποτέλεσμα, την σωματική, σεξουαλική ή ψυχολογική βλάβη ή πόνο για τις γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων των απειλών τέτοιων πράξεων, τον εξαναγκασμό ή την αυθαίρετη στέρηση της ελευθερίας είτε αυτό προκύπτει στην δημόσια είτε στην ιδιωτική ζωή(παρ. 113).

Επομένως, γίνεται φανερό μέσα από τον ίδιο τον ορισμό ότι αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι πως η κακοποιήση του γυναικείου φύλου δεν συναντάται μονο στην περίπτωση της σωματικής βίας αλλα παίρνει και άλλες μορφές ( λεκτική, ψυχολογική, οικονομική), γεγονός που έχει ως συνέπεια να μην γίνεται πάντα αντιληπτή ακόμη και από τα ίδια τα θύματα. Εξάλλου, η βία δεν έχει κοινωνική τάξη, χρώμα, μορφωτικό επίπεδο, οικονομική κατάσταση, ηλικία. Αυτό είναι το κεντρικό συμπέρασμα που προκύπτει από τα στατιστικά στοιχεία που έχει στη διάθεση της η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων, διότι δεν διαπιστώνεται κάποιο συγκεκριμένο προφίλ των δραστών,αφού μπορεί να ανήκουν σε οποιαδήποτε κοινωνικοοικονομική τάξη, ηλικιακή ομάδα, υπηκοότητα και μορφωτικό επίπεδο.

Τέλος, σας παραθέτω τις πιο πρόσφατες στατιστικές μελέτες που αφορούν την βία κατά των γυναικών στην χώρα μας:

Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες στατιστικές της ΕΕ, μία στις τέσσερις Ελληνίδες άνω των 15 έχει βιώσει σωματική ή σεξουαλική βία τουλάχιστον μια φορά στη ζωή της. Είναι ενδεικτικό ότι σύμφωνα με μελέτες το 21,3% των Ελληνίδων βιώνουν περιστατικά σωματικής ή σεξουαλικής βίας αλλά δεν το αναφέρουν, ποσοστό που είναι κατά 10 μονάδες πάνω από το μέσο όρο της  ΕΕ (Ινστιτούτο Ισότητας της ΕΕ, 2017).

Η βία δυστυχώς είναι ένα αυξανόμενο σύνθετο φαινόμενο, δεν γνωρίζει κοινωνικούς περιορισμούς και  εξευτελίζει την ανθρώπινη προσωπικότητα. Η επιμόρφωση, λοιπόν  της κοινωνίας  όσον αφορά τις μορφές της βίας και της ψυχικής και φυσικής κακοποίησης που μπορεί να υποστεί μια γυναίκα είναι ένας στόχος, ο οποίος όσο ουτοπικός και αν είναι αξίζει να θέσει η Πολιτεία, αν δεν θέλουμε η βία κατά των γυναικών να παραμείνει ένα φαινόμενο που έχει σταματήσει να μας προβληματίζει σαν κοινωνία, καθώς έχουμε καταλήξει να αντιμετωπίζουμε  την κατάσταση αυτή ως φυσιολογική.