Η Χαρίκλεια Μαρή αποκαλύπτεται στο SKG247.gr

Συναντήσαμε την νεαρή και ταλαντούχα δημιουργό, ερμηνεύτρια και δασκάλα Χαρίλεια Μαρή στις Ενοχές και εκείνη μας άνοιξε την καρδιάς της και μας μίλησε για τη σχέση της με τη μουσική, τη Θεσσαλονίκη, το νέο της τραγούδι, αλλά και τις κρυφές της επιθυμίες

Αν μπορούσες να χαρακτηρίσεις τον εαυτό σου με τρία επίθετα, ποια θα επέλεγες;

Σίγουρα το πρώτο θα ήταν δημιουργική, γιατί θυμάμαι τον εαυτό μου από μικρό παιδί, είτε όταν παίζαμε με την αδερφή μου είτε και μόνη μου ακόμα, να δημιουργώ ένα concept, να φτιάχνουμε κοστούμια ή ένα θεατρικό ή ακόμα όταν της έγραφα τραγούδια. Μέχρι και για τα μαθήματα, πολλές φορές, ο μπαμπάς μου έβαζε τις λέξεις στη σειρά και έφτιαχνε τραγούδια, για να τα μάθω γρηγορότερα.

Θα πω και ενθουσιώδης, το οποίο για μένα δεν είναι απαραίτητα θετικό ως χαρακτηριστικό, γιατί ενθουσιάζομαι και πολλές φορές χάνω την ουσία αυτού που συμβαίνει, παρασυρόμενη από τα συναισθήματά μου.

Ίσως και σοβαρή. Για αρκετό καιρό δεν ήξερα πως να δείξω τον πραγματικό μου εαυτό και προσπαθούσα με «ψεύτικούς» τρόπους να το καταφέρω, να γίνω αποδεκτή με κάποιο τρόπο. Δεν είχα τη σοβαρότητα και την αυτοπεποίθηση απέναντι σ’ εμένα.

Πως προέκυψε το Amersa;         

Το Amersa είναι το καλλιτεχνικό μου, το οποίο ξεκίνησα να χρησιμοποιώ στο Γυμνάσιο, όταν έψαχνα ένα τρόπο να υπογράφω τα κείμενά μου  (γιατί τότε δεν μου άρεσε το όνομά μου). Δεν θυμάμαι είναι η αλήθεια πως το βρήκα, αλλά προέρχεται από τις πρώτες αρχαίες Ελληνίδες μούσες, προστάτιδες των δέντρων.

Τι είναι για σένα το musical performing;

Είναι ο χορός, το τραγούδι και η υποκριτική ενωμένα, με σκοπό την έκφραση των συναισθημάτων ενός ρόλου ή μιας σκηνής. Εγώ πάντα συνδέω το performing με το συναίσθημα, με το τι έχω να πω ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης. Άλλωστε αυτό που λέω συνήθως, είναι πως το δύσκολο δεν είναι να μάθεις το πως να συνδυάζεις αυτές τις τέχνες, αλλά ο τρόπος που μπορείς να μεταφέρεις το δικό σου μοναδικό συναίσθημα, να ανοίξεις και να φανείς ο ίδιος ως άνθρωπος.

Εκτός από musical performer είσαι και δασκάλα. Πως προέκυψε η διδασκαλία στη ζωή σου;

Αφού τελείωσα στο ΙΙΕΚ Δέλτα Performing Acts, το κυνήγησα και το κυνηγάω πολύ μόνη μου. Έτσι, βρήκα πρακτική στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, όταν αποφάσισα ότι θέλω να εργάζομαι αποκλειστικά και μόνο για τις τέχνες. Έστειλα το βιογραφικό μου στο ΣΥΝ στη Θέρμη και στο Χορωδείο όπου δουλεύω μέχρι και σήμερα. Οι άνθρωποι εκεί είδαν τον αυθορμητισμό μου, την αγάπη μου και τον τρόπο που θέλω να μεταφέρω αυτά τα δυο μέσω της διδασκαλίας και έτσι ξεκίνησε η όμορφη συνεργασία μας.

Ποιο είναι το όνειρό σου;

Αν ρωτούσες τον μικρό μου εαυτό θα σου έλεγε ότι τα περισσότερα όνειρά μου έχουν πραγματοποιηθεί (να τραγουδάω, να είμαι στην σκηνή ως ηθοποιός, να έχω μαθητές, να παίξω σε ταινία, να γράφω την δική μου μουσική, κ.α.). Πλέον κάθε μέρα βάζω νέους στόχους και τους πετυχαίνω.

Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να μοιραστείς με τους αναγνώστες, το οποίο δεν έχεις κοινοποιήσει ποτέ;

Θέλω από μικρό παιδί να πάω στην Eurovision. Είχα φτιάξει ένα μπλοκάκι όπου σημείωνα ποιοι διαγωνίζονται κάθε χρόνο από την Ελλάδα, αν μου άρεσαν προσωπικά, κολλούσα φωτογραφίες τους. Μου αρέσει γενικά ως θεσμός και θα ήθελα πολύ να πάω. Μάλιστα φέτος το έτρεξα όχι αρκετά όμως, είχα μια επικοινωνία και με την ΕΡΤ και με το ΡΙΚ, αλλά ως εκεί. Είναι τρελό γιατί έχω γράψει ήδη το τραγούδι, έχω σκεφτεί τη χορογραφία, το τι θα φοράμε, ακόμα και το πως θα ήθελα τα φώτα στη σκηνή, αλλά ακόμα δεν ξέρω το πως θα το επικοινωνήσω!

Ποιο είναι το motto σου;

Είναι μια Ιαπωνική φράση, η οποία προέρχεται από μια κίνηση (καϊτέν) από το Ninjutsu, την πολεμική τέχνη που έκανα για χρόνια και μάλιστα την έχω και τατουάζ. H φράση λέει «Το μυστικό της ζωής είναι να πέσεις επτά φορές και να σηκωθείς οκτώ».

Από που αντλείς την έμπνευσή σου;

Να σου πω την αλήθεια, την αντλώ από αυτά που νιώθω. Παλαιότερα, όταν περνούσα μια πιο σκοτεινή περίοδο της ζωής μου, τα κομμάτια που έγραφα ήταν πιο μυστήρια όπως όταν πέθανε η γιαγιά μου που έγραψα το Bones, το οποίο μιλάει για εκείνη τη μέρα και το τι βίωσα. Τότε ένοιωθα πιο άνετα να μιλήσω πράγματα όπως η κατάθλιψη, τώρα θέλω να εκφράσω πιο φωτεινά συναισθήματα και ανησυχίες. Μόλις κυκλοφόρησε και το νέο single μου «Tears of Shame», με την Κρίστυ Μπότσεβα, τον Γιώργο Τσέλιο και τον Γιώργο Κατρανιά, τον μόνιμο μουσικό μου συνεργάτη, το οποίο μιλάει για το πως καταπιέζουμε τον εαυτό μας σε μία σχέση και το πως αισθανόμαστε μέσα σε έναν χωρισμό.

Αν μπορούσες να ξεχωρίσεις κάποια από τις μέχρι τώρα συνεργασίες σου, ποια θα ήταν αυτή και γιατί;

Χαίρομαι πολύ για όλες μου τις συνεργασίες και η καθεμιά είναι ξεχωριστή. Η πρώτη που μου έρχεται στο μυαλό βέβαια είναι η συνεργασία μου με τη Μαρία τη Στεφάνου. Μία υπέροχη συνεργασία, τόσο σε επαγγελματικό επίπεδο, όσο και σε πνευματικό, αλλά και σε φιλικό. Είναι από τους ανθρώπους που με έχουν βοηθήσει απίστευτα πολύ στην ζωή μου, σε ό,τι κάνω και ό,τι είμαι μέχρι σήμερα, μαζί εξελισσόμαστε και δημιουργούμε.

Εννοείται, πάντως, ότι ξεχωρίζω και άλλες συνεργασίες μου, όπως ο Αστέρης ο Νάτσιος, ο Ανδρέας ο Μαρκάτης, με τον οποίο κάναμε μαζί το κομμάτι για το Thessaloniki Pride Festival ονόματι “Definition of Love” και τέλος, ο μόνιμος συνεργάτης μου Γιώργος Κατρανιάς, ο οποίος όταν δεν με ήξερε και δεν με πίστευε κανείς, με βοήθησε και βγάλαμε μαζί τον πρώτο μου δίσκο.

Αν έγραφες ένα τραγούδι εμπνευσμένο από τη Θεσσαλονίκη, τι τίτλο θα του έδινες και που θα τοποθετούσες τα γυρίσματα του video clip του;

Πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση… τη Θεσσαλονίκη την αγαπάω, γιατί έχουμε μια αύρα εδώ, τόσο ως άνθρωποι, όσο και ως πόλη, που σου δίνει έμπνευση. Αν έγραφα ένα τραγούδι γι’ αυτή, θα ήταν κάτι που θα ξεκινούσε από υποτονικό ρυθμό ίσως, αλλά θα έφτανε να γίνει ελπιδοφόρο και θα του έδινα τον τίτλο «City of Blues». Τώρα το που θα τοποθετούσα το video clip… έχω σκεφτεί πολλά video clip με τον ΟΑΣΘ, να ξέρεις (γέλια). Μάλλον θα ήταν στους δρόμους της πόλης και σε κάποιο κτήριο νεοκλασικό και διατηρητέο.

Αν δεν ήσουν η Χαρίκλεια, ποιος/α θα ήθελες να είσαι και που θα τον/την πήγαινες στην Θεσσαλονίκη για ένα καφέ;

Θα ήθελα να ήμουν ο Michael Jackson, γιατί ήταν αυτοδίδακτος και μοναδικός στο είδος του. Επίσης, θα ήθελα να μάθω πως είναι να είσαι άντρας. Θα τον πήγαινα κάπου στα κάστρα, γιατί έχουν πολύ ωραία θέα της πόλης.

Αν είχες μια ελεύθερη μέρα στην πόλη, χωρίς υποχρεώσεις, τι θα έκανες;

Κατ’ αρχάς θα ήθελα να έχω μια τέτοια μέρα… Θα ήθελα να κάνω κάτι καινούργιο, μια βόλτα στο δάσος, ένα μασάζ, κάτι για να χαλαρώσω και να ηρεμήσω.

Ποια είναι τα επόμενά σου καλλιτεχνικά βήματα;

Πέρα από το Tears of Shame που κυκλοφόρησε πρόσφατα, τον επόμενο μήνα θα κυκλοφορήσει ένα ακόμα single, το «Dreams», ένα καθαρά προσωπικό. Όλα μου τα κομμάτια έχουν μεγάλη συναισθηματική αξία για μένα, γιατί αποτελούν μέρη της ψυχής μου. Παράλληλα, τρέχουμε με τη Μαρία (σσ. Στεφάνου) για το νέο μας έργο «Το 10 το καλό και ο χάρτινος κόσμος The Musical», που θα ανέβει στον Σεπτέμβριο στην Θεσσαλονίκη. Τέλος, έχω ξεκινήσει και τις ηχογραφήσεις για το νέο μου άλμπουμ, το οποίο μάλλον θα έχει τον τίτλο «Sacrifice».

 

Leave A Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *