«Κλείσε τα μάτια σου, πάρε μια βαθιά ανάσα και δημιούργησε αυτή την εικόνα στο μυαλό σου… Είναι μεσημέρι, έτος 2060. Κάθεσαι στο μπαλκόνι και χαζεύεις τα φύλλα που κινούνται και παρασέρνονται από το θερμό καλοκαιρινό αεράκι. Ο ήλιος λάμπει και ζεσταίνει τα πάντα γύρω του, ακόμη και το παγωμένο ποτήρι με νερό. Ακούς τιτιβίσματα πουλιών. Τα βλέπεις να πετάνε μπροστά σου κάνοντας κύκλους. Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι χορεύουν! Ίσως να χάρηκαν για κάτι που συνέβη στον μικρόκοσμό τους και να θέλησαν να μας το μεταφέρουν. Ή πολύ απλά μπορεί να απολαμβάνουν τις μικρές χαρές της ζωής, τον ήλιο, το ζεστό αεράκι, τον πεντακάθαρο ουρανό και τα ολάνθιστα δέντρα.

Γράφει η Rashela Oruci

Τα λουλούδια στο μπαλκόνι σου μυρίζουν υπέροχα! Βλέπεις δεκάδες διαφορετικά και φωτεινά χρώματα να μπερδεύονται μεταξύ τους δημιουργώντας μία πολύχρωμη παλέτα. Δίνουν την εντύπωση ότι φωσφορίζουν! Οποιοσδήποτε καλλιτέχνης δεν θα μπορούσε να αντισταθεί και θα αποτύπωνε λεπτομερώς το θέαμα που αντίκριζε μπροστά του. Τόσο έντονα και όμορφα είναι τα χρώματα! Νιώθεις κάτι να σε γαργαλάει στο χέρι…είναι μία πανέμορφη πορτοκαλί πεταλούδα με μαύρες βούλες. Στέκεται εκεί αγέρωχη, κουνώντας τα φτερά της. Δε δείχνει να σε φοβάται. Την κοιτάς και της χαμογελάς. Φαντάσου σθένος που χρειάζεται για να έρθεις αντιμέτωπος με κάτι “έξω από τα νερά σου”, με κάτι που εκ πρώτης όψεως σε τρομάζει.

Ξαφνικά ανοίγει η μπαλκονόπορτα και εμφανίζεται η εγγονή σου, χαμογελάει και κάθεται δίπλα σου. Ήξερε πως θα σε βρει εκεί. Πάντα είσαι εκεί, απορροφημένη στις σκέψεις σου, αφοσιωμένη σε μία βαθύτερη καταγραφή της καθημερινότητας…ή της κανονικότητας. Γιατί υπήρξε μία περίοδος που σου το απαγόρευσαν. Στέρησαν την ελευθερία της κυκλοφορίας, της αναπνοής, της ζωής. Σε γέμισαν με φόβο, ανασφάλεια και ματαιοδοξία για ένα αβέβαιο μέλλον. Κι εσύ εκεί, έρμαιο του απωστικού νόμου, αυτού που διώχνει μακριά τους ανθρώπους, που τους απομονώνει και τους απαγορεύει να αισθανθούν. Το αίσθημα της πληρότητας άρχισε να ξεφτίζει σε τέτοιο βαθμό που έδωσε τη θέση του στην κενότητα. Πίστεψες πως δεν θα τα καταφέρεις, κι όμως ρίχνοντας μια ματιά στο παρελθόν συνειδητοποιείς την πρόοδο που έκανες. Τα κατάφερες! Είσαι εδώ, ελεύθερη, απολαμβάνοντας την κάθε στιγμή της ζωής σου.

Τελικά όλα εξαρτώνται από τη στάση που επιλέγεις να κρατήσεις απέναντι στις δύσκολες καταστάσεις που συναντάς, σε αυτές που καθορίζουν το ανθρώπινο ένστικτο και διαμορφώνουν τη συμπεριφορά. Άλλωστε μη ξεχνάς, η ιστορία είναι δική σου, εσύ είσαι ο πρωταγωνιστής και μπορείς να την αφηγηθείς με όποιον τρόπο επιθυμείς. Μπορείς να συνεχίσεις να είσαι ο κεντρικός ήρωας ή πολύ απλά να δώσεις τη θέση σου σε κάποιον άλλο. Να παραμείνεις ερωτευμένος με τη ζωή, εμπνέοντας τους γύρω σου με έναν μαγικό τρόπο ή να συνεχίσεις το αδιάφορο και μοναχικό μονοπάτι της “επιβίωσης”. Και ξέρεις έτσι; Η δεύτερη επιλογή είναι μονόδρομος, δύσκολα καταφέρνεις να επιστρέψεις. Φτάνεις σε μία μειωτική κατάσταση, σε έναν πνευματικό ακρωτηριασμό και καταλήγεις η σκιά του εαυτού σου. Μοιάζεις με άνθρωπο που κυκλοφορεί φορώντας παρωπίδες, αγνοώντας τα μικρά και καθημερινά θαύματα της ζωής. Κι όλα αυτά επειδή δεν τόλμησες να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου, να μεταβάλλεις τον τρόπο σκέψης και δράσης, να “μεταμορφωθείς”. Η πεταλούδα τόλμησε, εσύ τι περιμένεις;»