Σωστά μαντέψατε, ο Θανάσης πήγε σινεμά. Και αποφάσισε να σας μιλήσει για την ταινία που παρακολούθησε. Και μιλάει για τον εαυτό του στο τρίτο πρόσωπο. Όμορφα. Thor: Ragnarok!
Η ταινία ανήκει στο Marvel Cinematic Universe (MCU), μια σειρά ταινιών που αφορούν τους ήρωες των κόμικ της Marvel, διαδραματίζονται στον ίδιο κόσμο-σύμπαν-πραγματικότητα-yougetit και, λίγο πολύ, συνδέονται όλες μεταξύ τους. Σκηνοθετήθηκε από τον Taika Waititi και αποτελεί την συνέχεια του Thor (2011) και του Thor: Τhe Dark World (2013). Η παρουσίαση του στο κοινό έγινε στις 10 Οκτωβρίου στο Λος Άντζελες και μέχρι τώρα έχει ξεπεράσει τα 600.000.000 δολάρια σε εισπράξεις, αφήνοντας πίσω το budget των 100.000.000 και κερδίζοντας τον τίτλο της 10ης πιο επικερδούς ταινίας για το 2017. Νοτ μπαντ!
Η υπόθεση ξεκινάει δύο χρόνια μετά τα γεγονότα στη Σοκόβια (βλέπε “Avengers: Age of Ultron”), όταν ο Θωρ, Θεός του Κεραυνού (Chris Hemsworth) και προστάτης του μυθικού Άζγκαρντ συνειδητοποιεί πως εδώ και καιρό έχει πέσει θύμα εξαπάτησης από τον αδερφό του, Λόκι (Tom Hiddleston). Μεγαλύτεροι όμως κίνδυνοι τον περιμένουν, καθώς η πανίσχυρη Χάλα, Θεά του Θανάτου (Kate Blanchett), εμφανίζεται και απειλεί να σπείρει τον τρόμο και το θάνατο στο διάβα της. Μετά από μια σύντομη και επώδυνη μάχη ο Θωρ καταλήγει μακριά από το σπίτι του, παγιδευμένος σε έναν αφιλόξενο και εχθρικό κόσμο. Εκεί θα ανακαλύψει έναν παλιό φίλο, τον Χαλκ (Mark Ruffalo), και μέσα από διάφορες συγκρούσεις θα αρχίσει να πλησιάζει στην τελική σύγκρουση με την Χάλα και τη σωτηρία του Άζγκαρντ.
H ταινία είναι αρκετά διαφορετική από τα προηγούμενα “Τhor”, καθώς εστιάζει πολύ περισσότερο στο κωμικό στοιχείο. Ο χαρακτήρας του πρωταγωνιστή έχει αλλάξει αρκετά, καθώς – σύμφωνα με τα λεγόμενα των συντελεστών της Marvel – έχει επηρεαστεί από την αλληλεπίδραση με τους υπόλοιπος υπερήρωες σε προηγούμενες ταινίες και πλέον διακατέχεται από μια εντονότερη αίσθηση του χιούμορ. Ίσως βέβαια το αποτέλεσμα να είναι υπερβολικό σε ορισμένα σημεία, αλλά δεν μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε απολύτως αρνητικό. H δράση είναι σταθερά ικανοποιητική, παρόλο που δεν αποτελεί το καλύτερο δείγμα του σύμπαντος των Εκδικητών. Το κύριο ενδιαφέρον στο έργο είναι, όπως προανέφερα, ο χαρακτήρας του Θωρ και η εξέλιξη του.
