Όπως και όλοι, έτσι και εγώ έθεσα στόχους για την νέα χρονιά. Αυτή την φορά ήταν απλοί και εγώ πιο παθιασμένος για την υλοποίησή τους. Θέλω να μπορώ να είμαι στο βουνό περισσότερες μέρες, να ταξιδέψω και να ζω περισσότερο και φυσικά να λέω καλύτερες ιστορίες με τα βίντεό μου. Α… και το πτυχίο, να πάρω και αυτό το πτυχίο κάποτε.

Στην λογική του να ξεκινήσω δυναμικά και επειδή η αρχιτεκτονική μπορεί να περιμένει, την προηγούμενη εβδομάδα, αποφάσισα να επισκεφτώ την γειτονική Βουλγαρία και το Bansko. Όπως κάθε φορά στο βουνό είχα την κάμερά μου μαζί και είχα στο μυαλό μου ένα σενάριο για βίντεο. Την δεύτερη μέρα όμως, το βουνό μεταμορφώθηκε. Μεγάλες ποσότητες χιονιού μετέτρεψαν το κάπως γκρίζο τοπίο σε ένα μαγικό, παγωμένο τόπο. Ο ήλιος και το παγωμένο, γρήγορο χιόνι έδωσαν την θέση τους σε ένα ασπρόμαυρο με μαλακή υφή τοπίο στο οποίο όλα κυλούσαν πιο αργά και ποιητικά.
Οπότε και το βίντεο μπερδεύτηκε, από εκεί που εστίαζε στο σκι και στην ταχύτητα πλέον εστίασε στο τοπίο, στα δέντρα, στην γη και τους ανθρώπους. Την τρίτη μέρα παρασυρμένος από την γαλήνη της προηγούμενης αποφάσισα να εξερευνήσω την μεριά του Bansko που δεν είχα ξαναεπισκεφθεί, το παλιό χωριό. Μια πολύ σωστή απόφαση καθώς το χωριό παρότι μουντό και γκρίζο έχει μια γραφικότητα και μια περίεργη ομορφιά, έχει ένα χαμένο παρελθόν.

Έτσι βγήκε ένα βίντεο που έχει περίεργο χαρακτήρα. Είναι γρήγορο και αργό συνάμα, είναι ένα GoPro edit, νοσταλγικό με λίγο vlog μέσα. Βέβαια είμαι χαρούμενος που βγήκε έτσι, είμαι χαρούμενος που ξέφυγα από την πίστα και έκανα βόλτα στο δάσος, που ξέφυγα από τα μεγάλα ξενοδοχεία και τα φώτα και είδα το παρελθόν. Νομίζω όμως ήδη μακρυγόρησα, μου αρέσει και να γράφω εξάλλου. Τα υπόλοιπα μπορείτε να τα δείτε στο βίντεο, το πρώτο από πολλά ελπίζω.

Ίσως ένα από τα πιο όμορφα μέρη της Ελλάδας που ένα τραγικά μικρό ποσοστό των Ελλήνων έχει επισκεφτεί. Παρότι στην παραλία στο Λιτόχωρο έχει χιλιάδες κόσμου στο βουνό βρίσκεις μόνο κάποιες δεκάδες άτομα καθημερινά. Δεν θα εξαιρέσω τον εαυτό βέβαια από αυτούς που κάνανε την λάθος επιλογή. Για χρόνια δεν είχα επισκεφτεί τον Όλυμπο και προτιμούσα τα παραλιακά μπαράκια. Όμως την τελευταία διετία θαρρώ πως μεγάλωσα, έμαθα και αναθεώρησα τους τρόπους διασκέδασής μου, βρέθηκα στο βουνό αρκετές φορές και επιχείρησα να ανέβω τα 2918.

Η αλήθεια είναι πως το περίμενα πιο εύκολο την πρώτη φορά που προσπάθησα. Λάσπη, ομίχλη και κρύο βέβαια, δεν ήταν ποτέ καλός συνδυασμός. Όσο πιο δύσκολες οι συνθήκες όμως, τόσο πιο μαγικές οι εικόνες. Δυστυχώς τότε δεν είχα κάμερα μαζί μου αλλά θα προσπαθήσω να ζωγραφίσω την εικόνα με λέξεις: περπατούσαμε σε ένα χωμάτινο μονοπάτι, ανάμεσα από ψιλά δέντρα και υπήρχε μια μαγική ομίχλη, όχι υπερβολική, να μην βλέπεις, αλλά τόση όση να πλέκει ένα μυστηριακό ύφος. Παρότι μάζεψα πολύ κρύο και δεν κατάφερα δω ούτε από μακριά τον Μύτικα, έφυγα ικανοποιημένος. Το βράδυ μείναμε στο καταφύγιο όπου παρατήρησα κάτι περίεργο, πάνω από τους μισούς ήταν τουρίστες, ξένοι. Τρομερό ότι επισκέφτηκε σχολείο από την Αμερική την Ελλάδα και αποφάσισαν να αφιερώσουν δυο γεμάτες μέρες στο Βουνό των θεών.

Έπειτα από αυτό προσπάθησα άλλες τρεις φορές να ανέβω, να πατήσω κορυφή αλλά μου χρειάστηκε μία ακόμα. Παρότι του βουνό μέχρι τα 2800 μέτρα είναι πολύ φιλικό προς τον επισκέπτη τα τελευταία 100 μου έμαθαν πολλά πράγματα. Αρχικά αναγνώρισα πως ήμαστε σαν λαός καλός στις ιστορίες. «Που στον Μύτικα, α είχα ανέβει πριν χρόνια, ΠΟΛΥ εύκολο». Σε καμία περίπτωση. Είναι μια ανάβαση για κάποιον ψυχολογικά έτοιμο που έχει αρκετή εξοικείωση με το βουνό. Υπομονή και επιμονή, όταν οι καιρικές συνθήκες το επιτρέψουν μπορεί να γίνει και αυτό. Εξάλλου στο βουνό δεν πας για να πεις ότι ανέβηκες. Πας για τα αγριοκάτσικα που σε κοιτάν περίεργα ενώ μασουλάνε, πας για της μοναδική ηρεμία και ησυχία, πας για να δεις την φύση αλλά και το που τελειώνει αυτή και αρχίζει η αλπική ζώνη.

Αλλά νομίζω σας είπα ήδη αρκετά. Παρακάτω μπορείτε να δείτε μερικά ακόμα στο βίντεο από την δεύτερη φορά που πήγα στο βουνό και ανέβηκα στην κορυφή του Σκολιού και τα υπόλοιπα, πρέπει να τα ζήσετε μόνοι σας!

Τον τελευταίο καιρό έχω βρει ένα νέο πάθος. Ανεβάζω ταινίες στο youtube για όλες τις ενδιαφέρουσες δραστηριότητες που κάνω. Ταξίδια, σκι, αρχιτεκτονική, κατασκευές και πολλά άλλα. Όντας πάντα κοινωνικός ίσως στα όρια του να μοιράζομαι παραπάνω από όσο η διάρκεια προσοχής του συνομιλητή μου του επιτρέπει να απορροφήσει, το βίντεο είναι ο τέλειος τρόπος να μοιραστώ όλα αυτά που θέλω να πω και να δείξω. Γρήγορο, ακριβές και διαδραστικό. Το youtube πιστεύω πως είναι το μέσο που θα κυριαρχήσει σαν νέο Facebook τα επόμενα χρόνια, εξάλλου όταν αγοράζει κάτι η google σίγουρα υπάρχει τεράστια προοπτική σε αυτό.

Τι γίνεται όμως όταν ο θρύλος του σκι Jon Olsson αποφασίζει να προσλάβει βοηθό με σκοπό να απογειώσει το κανάλι του και τα καθημερινά video blogs του. Με μια λέξη; Χαμός. Χιλιάδες αιτήσεις, άπειρα βίντεο και ένας γενικότερος πανικός! Όλη η ‘μικρομεσαία’ τάξη του youtube που επικεντρώνεται σε αθλητικές δραστηριότητες ή ταξίδια στέλνει αιτήσεις και βιογραφικά! Μέσα σε αυτούς και εγώ, σκεφτόμενος πως θα είναι ένα πολύ μεγάλο σχολείο να μάθω δίπλα σε έναν από τους κορυφαίους του είδους .

Όμως ας σας πολύ λίγα πράγματα για το ποιος είναι ο Olsson και τι είναι η δουλειά που προσφέρει. Το αποκάλεσα πριν θρύλο του σκι και όχι άδικα. Ήταν ο μόνος που είχε αγωνιστεί σε δύο πολύ διαφορετικές διοργανώσεις του αθλήματος, στο FIS και στα Xgames. Ήταν βέβαια ένας αθλητή που δυνατό του χαρτί ήταν τα άλματα και όλες οι σημαντικές του διακρίσεις ήταν σε αυτήν την κατηγορία αλλά το γεγονός ότι μπόρεσε να τρέξει και αθλήματα κατάβασης και να κοντράρει αθλητές αυτού του είδους είναι απλά μαγικό. Όσο για την δουλειά, συνοπτικά προσφέρει την ευκαιρία στον μελλοντικό συνεργάτη του να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο με καλυμμένα έξοδα, να κάνεις δραστηριότητες σε καθημερινή βάση και φυσικά την καθημερινή έκθεση του ίδιου, αλλά και της δουλειά που θα κάνει, σε ένα κοινό που αυτήν την στιγμή μπορεί να είναι μισό εκατομμύριο αλλά συνεχώς αυξάνεται!

Όμως καθώς είπα ήδη πολλά και δεν έδειξα τίποτα, θα σας αφήσω με το βίντεο που έστειλα εγώ στον Jon! Για περισσότερες πληροφορίες για την δουλειά αλλά και για τον ίδιο μπορείτε να ανατρέξετε στην σελίδα του.

Η αλήθεια είναι ότι τα καρτ τα κορόιδευα μέχρι πριν λίγες μέρες. Είναι για παιδάκια έλεγα. Εγώ οδηγάω κανονικό αμάξι, η μικρογραφία του θα μου δώσει συγκινήσεις; Επτά άλογα τι χαρά μπορούν να προσφέρουν; Είχα αγνοήσει όμως όλες τις βασικές αρχές της αυτοκίνησης.

Αρχικά ότι η αναλογία κιλό ανά ίππο είναι το πιο βασικό χαρακτηριστικό ενός οχήματος και στην συνέχεια πως ένα όχημα που έχει κάτω του μέτρου μεταξόνιο, κάτω του μισού μέτρου μετατρόχιο που απέχει 1 εκατοστό από την άσφαλτο , είναι ένα δαιμονισμένο πράγμα που στρίβει θεϊκά.
Έχοντας καιρό να κάνω καινούργιο βίντεο και θεωρώντας ότι μπορεί να προσφέρει ένα καλό αποτέλεσμα αποφάσισα να πάω να δοκιμάσω και να πάρω και την GoPro μαζί μου. Για παρέα αλλά και γιατί υπήρχαν μερικές διαφορές μεταξύ μας που έπρεπε να λυθούν σε πίστα, ήρθε ένας καμένος με την αυτοκίνηση φίλος. Στήσαμε κάμερες και ξεκινήσαμε. Ενθουσιάστηκα από την πρώτη στροφή!

Είχα ξεχάσει πως το μικρό διαβολάκι είναι πισωκίνητο. Μετά από λίγους γύρους ένοιωθα μόνο χαρά και ενθουσιασμό για το καλύτερα ξοδεμένο δεκάευρω της ζωής μου. Το καρτάκι μπορούσε να στρίψει με το πεντάλ του γκαζιού καρφωμένο κάτω παντού. Όσο κλειστή και να ήταν η φουρκέτα μπορούσε να την πάρει από την εσωτερική, με τέρμα γκάζι και να σου προσφέρει την αδρεναλίνη και την φυγόκεντρο που αποκλείεται να έχεις νοιώσει σε αμάξι, εκτός και αν ανήκεις σε μια πολύ μικρή ελίτ της αυτοκίνησης. Μετά από μερικούς γύρους είχα αποκτήσει την αυτοπεποίθηση που χρειαζόταν για να μπορώ να κάνω πολύ μικρά drift αλλά και κοντράρω στα ίσια δύο τρείς πιο έμπειρους οδηγούς που ήταν στην πίστα.

Γενικά ήταν μια εμπειρία που άξιζε, η φυγόκεντρος που νοιώθεις, οι προσπεράσεις αλλά και οι απανωτές στροφές που μπορούν να γεμίσουν χαρά όλα τα μεγάλα παιδιά που πιθανότατα δεν θα έχουμε ποτέ την ευκαιρία να οδηγήσουμε ένα αμάξι στημένο για πίστα. Ήταν ένα δεκάευρω που έδωσε πολύ περισσότερη χαρά από ένα ποτό ή δυο καφέδες! Και ναι ίσως όταν κάνω δεύτερη και τρίτη και τέταρτη φορά το ενδιαφέρον να πέσει αλλά προς το παρόν είμαι ενθουσιασμένος και σχεδιάζω την επόμενη φορά!

Δεν σε έπεισα με λόγια; Ε δες το βίντεο!

Πριν δυο χρόνια έτρεξα πρώτη φορά αγώνα απόστασης. Ήταν ένας πέντε χιλιομέτρων και στον τερματισμό του κατάλαβα πως η φυσική μου κατάσταση δεν ήταν αυτή που έπρεπε. Παρότι έκανα αθλήματα και γυμναζόμουν το τρέξιμο και την αντοχή πάντα τα απέφευγα. Πριν λίγες ημέρες, δυο χρόνια μετά από το πρώτο μου πεντάρι κατάφερα να τερματίσω σε κάτι περισσότερο από δύο ώρες έναν ημιμαραθώνιο.

Η αλήθεια ήταν ότι μέχρι να περάσω την γραμμή του τερματισμού δεν το πίστευα ότι θα τα καταφέρω. Είχα ενοχλήσεις στα γόνατα, ένοιωθα κουρασμένος, πεινούσα αλλά και ήταν γεγονός ότι σε προπόνηση δεν είχα καταφέρει ποτέ να ανέβω πάνω από δεκαπέντε χιλιόμετρα. Βέβαια από ότι φαίνεται την μέρα του αγώνα τα ψυχικά αποθέματα και η αντοχή είναι διαφορετικά. Ίσως είναι αυτή η χαρά, αυτό που ξέρεις ότι θα νοιώσεις όταν τα καταφέρεις, που με ώθησε να ξεπεράσω τον εαυτό μου. Γιατί για κάποιον ίσως ένας ημιμαραθώνιος σε δύο ώρες και είκοσι λεπτά να μην είναι κάτι σπουδαίο αλλά εμένα μου έφτιαξε την διάθεση για μια εβδομάδα καθώς το θεώρησα άθλο.

Όσο περνάνε οι μέρες όμως και ξεκινάω ξανά δειλά δειλά να τρέχω, αυτό που έκανα μοιάζει μικρό. Θέλω μεγαλύτερη απόσταση, θέλω να τρέξω έναν κλασσικό μαραθώνιο. Θέλω να κάνω καλύτερους χρόνους. Νοιώθω αυτή την γνώριμη απληστία που με πιάνει στο βουνό. Όσες φορές και να κατέβω μια πλαγιά δεν είναι αρκετές, θέλω περισσότερες, μέχρι αν με διώξουν από το βουνό και να κλείσει το χιονοδρομικό.