STAR WARS! 

ΓΙΟΥΧΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ

Όπως καταλάβατε, δεν είναι μια συνηθισμένη μέρα! Ας αφήσουμε στην άκρη την Πρωτοχρονιά, τα υπολείμματα της γαλοπούλας και τα λεφτά που ξοδέψαμεμε χτες: το μεγαλύτερο δώρο που δόθηκε ποτέ στην ανθρωπότητα είναι εδώ, με μια ολοκαίνουργια ταινία που έρχεται για να καλύψει τις απαιτήσεις όλων των fan… ή έστω, των περισσοτέρων: Star Wars : The Last Jedi! 

Από που να αρχίσω και που να τελειώσω… αν δεν έχεις ακούσει ή δει έστω μία ταινία της πιο διάσημης space opera όλων των εποχών, τότε δεν έχει κανένα νόημα να συνεχίσεις: πήγαινε και δες έστω ένα επεισόδιο “Clone Wars” πρώτα. Ας είμαστε όμως τυπικοί και ας μείνουμε στο συγκεκριμένο έργο, το οποίο έκανε πρεμιέρα πριν λίγες εβδομάδες και ήδη έχει προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις: ενώ το box office κυμαίνεται σχεδόν στα 800 εκατομμύρια μέχρι τώρα, το κοινό έχει διχαστεί και οι απόψεις κυμαίνονται από την αποθέωση στην κατακραυγή. Δεν είναι λίγοι αυτοί που κατηγορούν τον σκηνοθέτη Rian Johnson για την δουλειά του και την προσέγγιση του στον μύθο των Jedi. Όσον αφορά εμένα, πρόκειται για μια άδικη κατηγορία: η ταινία είναι εξαιρετική, ξεπερνάει το “The Force Awakens”, ίσως ακόμα και το “Rogue One”. Αν και γι’ αυτό, έχω κάποιους ενδοιασμούς…

Ναι. Κι εγώ αυτό σκέφτηκα. Move along.

Στο “The Last Jedi”, η Rey προσπαθεί να πείσει τον Luke Skywalker να της δείξει τα μυστικά της Δύναμης και να επιστρέψει από την απομόνωση στο πλευρό της Επανάστασης. Παράλληλα, η πριγκίπισσα Λέια και οι υπόλοιποι Επαναστάτες προσπαθούν να επιβιώσουν ενάντια σε μια σαρωτική και ανελέητη επίθεση από το Πρώτο Τάγμα, εναποθέτοντας τις ελπίδες τους στην βοήθεια των συμμάχων τους. Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν και τα γεγονότα σιγά-σιγά ενώνονται σε ένα αγωνιώδες φινάλε, κανένας δεν μπορεί να προβλέψει όσα θα συμβούν, και το μόνο που μπορούν να κάνουν οι ήρωες μας είναι αυτό που έκαναν πάντα: να ελπίζουν.

Δεν ξέρω αν έγινε αντιληπτό, αλλά δυσκολεύτηκα πολύ να κάνω περίληψη του έργου. Και αυτό διότι μέσα σε αυτό συνυπάρχουν πολλές οπτικές γωνίες, που όμως δένουν αρμονικά μεταξύ τους και ενώνονται σε ένα αγωνιώδες φινάλε συναρπαστικό “κλείσιμο”. Υπάρχει μια διαρκής δράση, αγωνία και ανατροπή: κάπου στην μέση του έργου, συνειδητοποίησα πως δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το τι θα συμβεί στη συνέχεια, πως δεν μπορώ να κάνω ασφαλείς προβλέψεις για αυτήν. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα θετικά σημεία, και ίσως και τον μοναδικό λόγο που χρειάζεσαι για να την δεις.

Η ταινία αναλαμβάνει να ξεκαθαρίσει αρκετές εκκρεμότητες του “The Force Awakens”, και το καταφέρνει περίφημα. Το μόνο που μπορώ να πω χωρίς να σποϊλάρω είναι πως υπάρχει εξέλιξη στους χαρακτήρες, εξέλιξη που γίνεται φανερή με απτά γεγονότα κατά τη διάρκεια της ταινίας. Προσωπικά, με κάνει να ανυπομονώ για την επόμενη ταινία ακόμα περισσότερο… ακόμα κι αν βγαίνει σε 2 χρόνια. TO EIXA ΞΕΧΑΣΕΙ ΑΥΤΟ. ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

Τέλος, άκουσα και ένιωσα αυτό που έλειπε σε μεγάλο βαθμό από το “The Force Awakens” για μένα: “μεγάλες” ιδέες και νοήματα που σε κάνουν να ανατριχιάζεις. Ένιωσα πως δεν βλέπω μια ταινία που έχει ως στόχο της να “θρέψει” οικονομικά το franchise, αλλά και να αφήσει το δικό της στίγμα, τη δική της “σοφία”. Μακάρι να μπορούσα να αναφέρω ποιοι λένε τι και υπό ποιες συνθήκες, αλλά… spoiler-danger strikes back!

Η κατακλείδα μας; Αν δεν την είδες ήδη, σήκωσε τα οπίσθια σου – ναι, ΤΟΣΟ κύριος – και τράβα δες την. Και για όσους ελπίζατε σε κάτι καλό, σε κάτι που θα σας κάνει να διατηρήσετε την πίστη σας στο σύμπαν που άλλαξε της ζωές μας… ετοιμαστείτε για την δικαίωση.

Πηγές: wikipedia.com, giphy.com, disney.co.za, metro.co.uk