Ο Φεβρουάριος ήταν ένας καλός μήνας. Εύχομαι να ξεκινάει έτσι το Diary Story του κάθε μήνα και θα το κάνω να ξεκινάει έτσι. Ήταν ο μήνας που βρήκα ξανά την έμπνευση μου και αυτό είναι αρκετό. Θα αφήσω ακόμη αυτό και θα κλείσω με το πρώτο πράγμα που συνέβη τον Φεβρουάριο, ε είναι κρίμα να αλλάζεις και να χάνεις πράγματα που είσαι επειδή οι γύρω σου είναι αλλιώτικοι. Να πάρτε και αυτό το quote, “Maybe the journey isn’t so much about becoming anything. Maybe it’s about unbecoming everything that isn’t really you, so you can be who you were meant to be in the first place”.

Τον Φεβρουάριο αποφάσισα να μην ξοδεύω τόσο πολύ πλαστικό. Μπορείς να ρίξεις μία ματιά στο προηγούμενο μου κείμενο και θα καταλάβεις.(Τσέκαρε εδώ!) Σήμερα είναι και η μέρα που θα πάω να ψωνίσω (ή για εσάς που το διαβάζετε, που έχω ήδη ψωνίσει) το πολλαπλών χρήσεων μπουκαλάκι μου για το νερό μου, και το πολλαπλών χρήσεων ποτηράκι για τον καφέ μου (ελπίζω ο Μάρτιος να είναι ο μήνας που θα έχω σταματήσει να χρησιμοποιώ τα υποκοριστικά όλων των ουσιαστικών -.-). Έστω ένας από εσάς που θα διαβάσει αυτό το κείμενο, άντε ας το προσπαθήσει μαζί μου, να χαιρόμαστε μαζί! (Αφήστε που τα μπουκαλάκια – να το πάλι το υποκοριστικό θα τρελαθώ – πολλαπλών χρήσεων είναι ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ).

Εάν από μικρό παιδί είχα έναν ενθουσιασμό, αυτός ήταν το να αγοράζω κάθε μήνα και από ένα τουλάχιστον καινούργιο περιοδικό. Με τους ρυθμούς που τρέχουν όλα όμως τώρα, είναι πολυτέλεια να μπορέσεις να αφήσεις όσα σκέφτεσαι, να αφήσεις το καταραμένο κινητό από το χέρι και να χαλαρώσεις διαβάζοντας το περιοδικό σου. Ε λοιπόν εγώ το τόλμησα. Ξανά. Αποφάσισα να αγοράζω και να διαβάζω περιοδικά και ας έκανα δύο με τρεις εβδομάδες να τελειώσω το ένα. Μπορεί να το βρίσκεις περιττό γιατί πλέον στο διαδίκτυο υπάρχουν τα πάντα, αλλά δεν είναι αλλιώτικο να ξεφυλλίζεις; Ε είναι! Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον αυτό με τα περιοδικά προέκυψε επειδή ακόμη δεν έχω καταφέρει να ξεκινήσω κάποιο βιβλίο. Η συνείδηση μου είναι πιο ανάλαφρη, ε γιατί τουλάχιστον διαβάζω περιοδικά :D.

Κάπου εδώ θέλω να μπει μουσική υπόκρουση από τύμπανα παρακαλώ, γιατί τον Φεβρουάριο ΜΑΓΕΙΡΕΨΑ! Και όμως, δεν είναι ψέμα. Εντάξει, μαγείρεψα μία φορά, αλλά έχω κάθε δικαίωμα να το πανηγυρίζω. Τον Μάρτιο, θα βάλω στόχο να μαγειρέψω τρεις φορές. Αγχώθηκα κάπως τώρα ε. Πάντως είναι ωραία να μαγειρεύεις, ξεχνιέσαι, βλέπεις τους ανθρώπους σου να τρώνε από τα χεράκια σου και χαίρεσαι, νιώθεις μία κάποια περηφάνια βρε παιδί μου (Προσπαθώ να με πείσω, μη δίνετε σημασία).

Εκτίμησα και έζησα με απόλυτη χαρά τα ρεπό μου. Ναι, σαν την χαρά των ρεπό δεν έχει παιδιά. Αλλά εδώ θέλω να σας προτείνω κάτι. Σωστή διαχείριση χρημάτων. Γιατί τι να το κάνεις το ρεπό άμα μένεις από ρευστό στην δεύτερη κιόλας εβδομάδα; Μόλις μου ήρθε κάτι στο μυαλό, θα δεσμευτώ ό,τι θα κάνω αποταμίευση. Βέβαια, αφού τελειώσω το κείμενο που διαβάζετε τώρα, έχω κανονίσει να πάω για ψώνια (κάπου εδώ στραβοκαταπίνω). Θα είμαι εγκρατής τουλάχιστον, αυτό μπορώ να το υποσχεθώ.

Για το τέλος σας άφησα ένα quote που έχω αποθηκευμένο στο κινητό μου και το είχα ξεχάσει. Αλλά μέσα στον Φεβρουάριο έπεσα πάλι πάνω του και είναι όμορφο. Οπότε πάρτε το:

«Δίνουμε μορφή στον κόσμο με αυτά που καταναλώνουμε, με αυτά που δίνουμε, με τις ερωτήσεις που κάνουμε, με αυτά που υπερασπιζόμαστε και με αυτά που δεν.
Δίνουμε μορφή στον κόσμο περνώντας χρόνο για να πάρουμε αποφάσεις, υποστηρίζοντας καλλιτέχνες και δημιουργούς γιατί θέλουμε έναν κόσμο που θα υποστηρίζει καλλιτέχνες και δημιουργούς.
Δίνουμε μορφή στον κόσμο με την λιγότερη κατανάλωση, με το να αγοράζουμε κάτι μόνο εάν το αγαπάμε και το χρησιμοποιούμε μετά για χρόνια, με το να το φτιάχνουμε όταν χαλάει και μία μέρα, το δίνουμε αλλού για να γίνει το αγαπημένο κάποιου άλλου.»

Αυτά και καλημέρα. Ή καληνύχτα <3
Μέχρι την επόμενη Δευτέρα, σας φιλώ!