Γειαααα! Σήμερα είναι Κυριακή, 27 Ιανουαρίου και σαν ψέμα μου φαίνεται που επιτέλους τελειώνει ο πρώτος μήνας του 2019. Ας αποδεχτούμε όλοι μας ό,τι οι ώρες της κάθε ημέρας του Ιανουαρίου είναι περισσότερες από 24. Διαφορετικά, ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΚΟΜΗ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ! Σήμερα, θα είναι το πρώτο από μία σειρά κειμένων που θα έρθουν μέσα στον επόμενο χρόνο. Θα βάλω τα δυνατά μου να είναι την τελευταία Κυριακή του κάθε μήνα. Έχουμε και έναν ψυχαναγκασμό να θρέψουμε. Θα παίρνω οτιδήποτε με έβαλε στην διαδικασία να σκεφτώ μέσα στον μήνα που πέρασε και θα το μοιράζομαι μαζί σας. Κάτι που είδα, κάτι που μου συνέβη, κάτι που σκέφτηκα ή κάτι που έκανα.
Θα ξεκινήσω με τα όχι και τόσο όμορφα, έτσι για να αφήσουμε τα ωραία στο τέλος να κλείσει θετικά το κείμενο. Σίγουρα έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο σε όλους σας, εμένα όμως πραγματικά με εξόργισε και ήρθε να επιβεβαιώσει ό,τι όχι, δεν είναι πάντα η νεολαία αυτή που δεν έχει τρόπους και ευγένεια απέναντι στην κοινωνία. Προσφέροντας την θέση μου στο αστικό σε έναν ηλικιωμένο η απάντησή του ήταν αυτή, «Δεν μου προσφέρεις την θέση από ευγένεια, αλλά επειδή θα κατέβεις στην επόμενη στάση». Η στάση στην οποία θα κατέβαινα ήταν ένα τέταρτο μακριά, πράγμα το οποίο λίγη σημασία έχει. Κύριε ηλικιωμένε, θέλω να σου πω, ό,τι η λέξη «Ευχαριστώ» είναι μία πολύ όμορφη λέξη την οποία μπορείς να χρησιμοποιήσεις όταν κάποιος σου προσφέρει την θέση του σε αστικό, ξέρεις γιατί; Γιατί πολλές φορές, εμείς η νεολαία, που δεν έχουμε τρόπους, που όλη μέρα καθόμαστε και τεμπελιάζουμε, είμαστε πολύ περισσότερο εξαντλημένοι. Γιατί έχουμε τρόπους και γιατί προσπαθώντας να φτιάξουμε όλα όσα ονειρευόμαστε χρειάζεται να αφήνουμε την ξεκούραση μας στην άκρη.
Μέσα στον Ιανουάριο υπήρξαν και όμορφα πράγματα. Ένα από αυτά, ήταν τα γενέθλια μου. Τα γιόρτασα έτσι όπως ήθελα και ξέρετε τι κατάλαβα; Ό,τι το πιο σημαντικό επίτευγμα σου, είναι να καταφέρεις να έχεις δίπλα σου ανθρώπους με τους οποίους μπορείς να γελάς με την ψυχή σου. Να μην έχεις δεύτερες σκέψεις, να μην είσαι ‘’μαγκωμένος’’, να μην μετράς τα λόγια σου, να μην προσποιείσαι λεπτό. Εγώ έχω μπόλικους από αυτούς. Και τους ευχαριστώ (και ας έχασα σχεδόν σε όλα τα παιχνίδια εκείνο το βράδυ. Θα ήταν αγένεια εκ μέρους μου να μη σας άφηνα να κερδίσετε).
Κάτι ακόμη το οποίο έγινε, ήταν να αποτύχω σε κάποιους μικροστόχους που είχα βάλει, όπως να γράφω κάθε μέρα στο ολοκαίνουργιο σημειωματάριο μου, να ξεκινήσω να διαβάζω βιβλία, να πίνω πολύ νερό. Αλλά όλα αυτά μου υπενθυμίζουν απλά ότι πολλές φορές, “life happens” που λένε και οι Εγγλέζοι. Συμβαίνει και η ζωή πολλές φορές που μας βγάζει εκτός προγράμματος. Όμως έχω άλλους 11 μήνες να τα καταφέρω και σε αυτά τα μικροπράγματα.
Youtube! Να και μία σκέψη που είχα μέσα στον Ιανουάριο περισσότερο έντονη από όλες τις άλλες. Θέλω να κάνω κανάλι στο Youtube. Δεν έχω προλάβει να σκεφτώ κάτι περισσότερο πάνω σε αυτό, αλλά ξέρω ότι το θέλω πολύ. Ακούγεται τρομερά ενδιαφέρον βρε παιδί μου να επικοινωνείς με αυτό τον τρόπο! Α! Μιλώντας για αυτό, κάποιος το τόλμησε και ήθελα να του πω ένα μπράβο! Τον λένε Σπύρο Ράντογλου και το κανάλι του είναι “SpyR”, κάνει τρομερή μουσική εδώ και καιρό, και πλέον κάνει και τρομερό μοντάζ ο άτιμος! Μπράβο μπράβο μπράβο ρε Σπύρο!
Παιδιά πήγα να ξεχάσω το πιο σημαντικό! Ξεκίνησα ξανά να ζωγραφίζω τον τελευταίο μήνα (Φανερά ενθουσιασμένη)! Πέρα από το να γράφω, αυτό που μου δίνει χαρά είναι να ζωγραφίζω. Και κάπως το είχα ξεχάσει με αυτά και με εκείνα. Δεν θυμάμαι ακριβώς πως και πότε ξεκίνησα να ζωγραφίζω. Απλά με θυμάμαι να λέω «Μα εγώ γιατί να μην μπορώ να ζωγραφίσω;» και μετά από ώρες βγήκε το πρώτο σχέδιο.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
😴• _____________ #sketching #sketch #womansketch #sketchbook #art #artofinstagram #thingsfallart
Αυτά είναι κάποια από τα ασήμαντα και σημαντικά για τον Ιανουάριο του 2019.
Μακάρι να πέρασε η ώρα σας όσο ευχάριστα πέρασε και η δική μου κάνοντας αυτή την ανασκόπηση. Κάπως νιώθω τη ζωή μου περισσότερο σε τάξη τώρα. Μου είχατε λείψει!
Μέχρι την επόμενη Κυριακή, (που επιτέλους θα είναι Φεβρουάριος) να χαμογελάτε!
Σας φιλώ!
