Είναι λίγο αργά και επίσης θα έπρεπε να είχε ανέβει νωρίτερα αυτό εδώ το κείμενο. Αλλά ήξερα τι ήθελα να είναι. Και ήθελα να γίνει προσεκτικό και δουλεμένο και αληθινό. Δεν ήθελα να είναι ούτε πολύ μεγάλο, για να μην βαρεθείς, ούτε πολύ μικρό, για να μπορέσω να γίνω κατανοητή. Δεν θα είναι μέσα στα χαμόγελα, αλλά υπόσχομαι να είναι μέσα στην αισιοδοξία. Ζορίζομαι, γιατί κάθε φορά που μιλάω για αυτό, είναι κάπως σαν να με βρίσκει ξανά. Αλλά ξέρω ότι πλέον όλα είναι στο χέρι μου και μπορώ να το ελέγξω. Και θέλω να σου δείξω πως άμα το έχεις περάσει και εσύ, ή εάν το περνάς, είναι και στο δικό σου χέρι να το ελέγξεις.
Σήμερα θα σου μιλήσω για κάτι άσχημο, αλλά ταυτόχρονα πολύ βοηθητικό. Σήμερα θα σου πω για τις κρίσεις πανικού και για το πώς μέσα από αυτές άρχισα να με αγαπάω και να με προσέχω περισσότερο. Μήπως καταφέρω να σε βοηθήσω να κάνεις το ίδιο. Ήταν ένα βράδυ από αυτά τα πολύ χαρούμενα και ξέγνοιαστα, λίγες μέρες πριν φύγω για διακοπές (φανταστείτε λίγο την χαρά μου). Όταν πολύ ξαφνικά μου κόπηκε η ανάσα. Πετάχτηκα από τον καναπέ και με ότι ανάσα μου είχε μείνει προσπαθούσα να πω στην μαμά μου ό,τι κάτι δεν πάει καλά. Ρίγος, ζαλάδα, αδυναμία, δύσπνοια. Μετά ξεκίνησε το μούδιασμα των άκρων και φυσικά μετά δεν μπορούσα να μιλήσω. Νοσοκομείο, εξετάσεις, οροί. Παραδόξως για το μυαλό μου τότε, βρέθηκε πως ήμουν υγιέστατη. Μα εγώ πέθαινα, πως γίνεται να μου λένε ό,τι είμαι καλά;
Οι επόμενοι 2 μήνες συνεχίστηκαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και γινόταν όλο και χειρότερο. Αναζήτηση στο Google, «μούδιασμα άκρων, δύσπνοια και στεγνό στόμα», αποτελέσματα αναζήτησης, «έμφραγμα». Πίστευα τόσο πολύ πως ζω τα τελευταία λεπτά της ζωής μου, που δεν μπορούσα να σταματήσω τα δάκρυά μου, γιατί δεν θα ξαναέβλεπα τις φίλες μου, δεν θα έβρισκα την δουλειά των ονείρων μου, δεν θα προλάβαινα να κάνω περήφανους τους γονείς μου. Δεν μου καιγόταν καρφί που όλοι οι γιατροί μου έλεγαν πως έσφυζα από υγεία. Εγώ είχα βγάλει τα συμπεράσματά μου.
Μέχρι που άρχισα να μην τρώω ούτε μπουκιά, γιατί φοβόμουν πως θα πνιγώ. Μέχρι που δεν έβγαινα λεπτό από το σπίτι, γιατί φοβόμουν πως κάτι κακό θα μου συμβεί και δεν θα μπορέσω να με σώσω. Μέχρι που δεν ήθελα να κοιμάμαι, γιατί μπορεί να πέθαινα στον ύπνο μου.
«Αλεξία θα πάμε σε ψυχολόγο»
Δεν φρίκαρα με την λέξη «ψυχολόγος», γιατί δεν είχα πλέον δυνάμεις να σκεφτώ. Ήθελα απλά να βρει κάποιος τι έχω.
«Σε πιάνουν κρίσεις πανικού»
Επιτέλους! Κάποιος έδωσε όνομα σε αυτό που έχω. Το βάρος έμεινε μισό. Ήξερα τι είναι αυτό που έχω να αντιμετωπίσω και αυτό με γέμισε ανακούφιση.
«Οι κρίσεις πανικού αποτελούν ένα από τα πιο συχνά φαινόμενα στην σημερινή εποχή»
Εδώ το βάρος μειώθηκε και άλλο, δεν είμαι η μόνη, σκέφτηκα.
Από εκεί και πέρα, ρουφώντας σαν σφουγγάρι όλες τις πληροφορίες που έπαιρνα σε κάθε μία από τις συνεδρίες μας, κατάφερα και γνώρισα τις κρίσεις πανικού καλύτερα. Έδωσα μόνη μου την απάντηση στην ερώτηση που τόσο με βασάνιζε,
«Γιατί σε μένα;». Σε εμένα, επειδή δεν με αγαπούσα αρκετά. Σε εμένα, επειδή δεν με εκτιμούσα αρκετά. Σε εμένα, επειδή δεν με ενδιέφερε και πολύ να είμαι εγώ καλά, αρκεί να ήταν οι γύρω μου. Σε εμένα, επειδή χρειαζόταν να αγωνιώ για το άμα έκανα εγώ κάτι λάθος και δεν μου μίλησε κάποιος όσο όμορφα θα ήθελα.
Υπέβαλα τον εαυτό μου σε τέτοια πίεση και ήρθε η ώρα να αντιδράσει, με τις κρίσεις πανικού. Έτσι ήθελε να μου πει πως δεν αντέχει άλλο. Πάντα το σώμα σου θέλει κάτι να σου πει. Όλοι μας έχουμε τους «τίγρεις» μας, τους οποίους πρέπει να ημερεύσουμε. Όχι να πολεμήσουμε. Είναι και αυτοί μέρος του εαυτού μας και πιστέψτε με, είναι εδώ μόνο για να μας κάνουν καλό.
Θέλω πολύ να σου πω πως το αντιμετώπισα εγώ, τι με έκανε και τι με κάνει ακόμη να έχω τις κρίσεις πανικού υπό έλεγχο. Θα το κάνω, όμως έχει ήδη βγει μεγάλο το κείμενο και ξέρω πως λίγοι από εσάς καταφέρατε και φτάσατε ως εδώ (σας καταλαβαίνω πολύ εσάς που δεν αντέξατε και σας ευχαριστώ πολύ εσάς που διαβάζετε ακόμη), οπότε θα υποσχεθώ δύο πράγματα.
- Σύντομα η συνέχεια
- Όλα θα πάνε καλά στο τέλος
Να σας αγαπάτε βρε παιδιά.
Να αγαπάτε ακόμη και τα πιο σκοτεινά κομμάτια σας, είναι και αυτά ολόδικά σας!
See you soon!
