Από πού να αρχίσω;

Γεια! Εύχομαι αυτό το κείμενο να σας βρίσκει όλους καλά.

What a time to be alive huh? Είναι πολύ ζόρικο για όλους μας αυτό που συμβαίνει. Γιατί είναι κάτι ξένο και ουσιαστικά είναι στέρηση της ελευθερίας μας. Θα σταθώ πάνω σε αυτό που είπα για την ελευθερία μας σε αυτό το πρώτο κείμενο μετά από έναν ολόκληρο χρόνο.

Γράφει η Αλεξία Παπαδοπούλου!

Είναι κάπως περίεργο που όλο αυτό μας στερεί την ελευθερία, αλλά ταυτόχρονα, εγώ νιώθω ίσως πιο ελεύθερη από ποτέ. Είναι κανείς άλλος εκεί έξω που νιώθει πως η καραντίνα για αυτόν λειτουργεί κάπως θεραπευτικά;
ΚΑΤΑΡΧΑΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΣΚΑΡΦΙΖΟΜΑΣΤΕ ΑΛΛΟ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΒΓΟΥΜΕ.
Ήρεμα το λέω.

Πέρα από τα αστεία όμως, εγώ κάπως ανασαίνω πιο καθαρά με όλο αυτό. Απολαμβάνω πολύ περισσότερο ότι κάνω, χωρίς να έχω ενοχές που δεν κάνω μόνο παραγωγικά πράγματα. Παιδιά, χρειάζεται να κάνουμε μέσα στη μέρα και κάτι μη-παραγωγικό, κάτι που δεν το κάνουμε για να το παραδώσουμε κάπου, κάτι που δεν κάνουμε για να έχει ένα αποτέλεσμα, κάτι άσκοπο, του οποίου όμως ο σκοπός στην τελική είναι πολύ πιο σημαντικός. Πόση χαρά βλέπετε σε ένα μικρό παιδί όταν ζωγραφίζει; Όταν ακούει μουσική και χορεύει; Όταν απλά κάθεται και παίζει με τα παιχνίδια του; και μάλιστα, όταν μπορεί να μετατρέψει σε παιχνίδι οτιδήποτε υπάρχει.

Κάπου μέσα στις αγγαρείες μας, στην δουλειά μας και στις υποχρεώσεις μας χάσαμε την δημιουργικότητα μας. Χάσαμε την χαρά του απλά να ηρεμείς στον καναπέ σου με ένα βιβλίο ή μία ταινία. Εγώ, κάθε φορά που έπιανα τον εαυτό μου να κάνει κάτι «μη-παραγωγικό», την ίδια στιγμή, φόρτωνα το κεφάλι μου με οποιαδήποτε αγγαρεία που είχα να κάνω και guess what. Αυτό που έκανα δεν το απολάμβανα πλέον και ήθελα να τελειώσει για να μπορέσω να κάνω κάτι αποδοτικό. Ή τουλάχιστον κάτι που στο μυαλό μου έμοιαζε με αποδοτικό. Δε θα πίστευα ποτέ εάν κάποιος μου έλεγε πως μια περίοδο, θα κάθομαι όλη μέρα σπίτι βλέποντας σειρές και διαβάζοντας βιβλία, χωρίς να νιώθω τύψεις.

Κοίταξε να δεις όμως που τώρα το κάνω και μάλιστα νιώθω πιο κοντά σε μένα. Κάνω πράγματα που κάποτε πίστευα πως δεν έχουν νόημα, και νιώθω πολύ καλύτερα. Αποκλείουμε όμορφα και απλά πράγματα από την καθημερινότητα μας θεωρώντας πως πάντα έχουμε κάτι πιο χρήσιμο να κάνουμε, και καταλήγουμε να παθαίνουμε 5 mental breakdowns τον χρόνο. Είχα γράψει ένα κείμενο παλαιότερα εδώ, με τίτλο «Να παραμένεις παιδί, όσα χρόνια και αν περάσουν!». Εκεί μιλάω για όλα τα χαρακτηριστικά που χάνουμε όσο μεγαλώνουμε. Και όσο και αν είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως θα κρατούσα με νύχια και με δόντια πολλά από αυτά, δεν είμαι και πολύ περήφανη με το πόσα έχουν μείνει τελικά.

Παρ’ όλα αυτά, η καραντίνα ήρθε για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Να μου θυμίσει τι όμορφα που είναι όταν μπορείς και απολαμβάνεις σαν παιδί όλες αυτές τις μικρές (αλλά ταυτόχρονα πολύ μεγάλες) χαρές. Μη νιώθεις άσχημα που σήμερα απλά «υπήρξες», που σήμερα δεν διάβασες καθόλου κάτι που έπρεπε, που δεν έκανες γυμναστική, που δεν έκανες τις δουλειές του σπιτιού, που δεν μαγείρεψες. Κάνεις κάθε μέρα τόσα πολλά (για τα οποία δεν επιβραβεύεις και ποτέ τον εαυτό σου. Damn it, τι είμαστε εμείς οι άνθρωποι ε; Είμαστε πανέτοιμοι να μας κρίνουμε με το οποιοδήποτε λάθος αλλά μας είναι ΤΟΣΟ δύσκολο να αναγνωρίσουμε όλα όσα κάνουμε σωστά), τώρα είναι η ευκαιρία σου να απολαύσεις και τόσα πολλά.

Είμαι πολύ χαρούμενη που από εδώ και πέρα θα τα ξανά λέμε με αυτόν τον τρόπο. Οι καιροί που διανύουμε δεν είναι εύκολοι, αλλά θα προσπαθήσω να τους κάνω λίγο πιο ανάλαφρους με αυτά τα κείμενα. Σε κάποια από αυτά θα μοιράζομαι πράγματα που διαβάζω και μαθαίνω, που βοηθούν την δική μου ψυχολογική υγεία, σε κάποια άλλα, απλά θα μιλάμε χαλαρά για οτιδήποτε, κάποια ίσως είναι λίγο πιο βαριά αλλά θα αξίζει να συζητηθούν. Θα είμαστε μαζί σε όλο αυτό, και στις άσχημες και στις όμορφες στιγμές.

Cheers to what’s next, λοιπόν!